Czterdziestolatek

"Czterdziestolatek", który rozbawia widzów od lat 70.

Przedstawione sytuacje nierzadko można odnieść do dzisiejszej sytuacji w Polsce. Może dlatego serial wciąż jest tak bardzo popularny.
 Serial opowiada losy inżyniera Stefana Karwowskiego, który przekroczył właśnie magiczny wiek 40. lat. W jego życiu najważniejszą rolę pełni żona Magda oraz dzieci: Marek i Jagoda. Są przeciętną polską Rodziną, na której idealnie widać absurdy PRL.

Inżynier Karwowski jest jednym z budowniczych tras rozkwitającej Warszawy, jego żona natomiast jest hydrologiem i pracuje w laboratorium. Serialowi nie byli przychylni krytycy telewizyjni, którzy widzieli w "Czterdziestolatku" niezbyt wymagającą rozrywkę.

Zarzucano mu m.in. "ostentacyjną banalność myślową", "pomieszanie kabaretu z produkcyjniakiem", "niepokojąco bliskie sąsiedztwo z niechlubnymi produktami kultury masowej".

Przy powtórnej emisji serialu krytycy nie byli już tak surowi. Podkreślano, że scenariusz może być wzorem dobrego rzemiosła. Docenili również aktorstwo. Z dystansem czasowym miało przyjść zrozumienie kpiny, jaka pojawiała siew związku z pokazaniem aspiracji Polaków goniących zachodnie kraje.

Reżyser Jerzy Gruza podkreślał, jak tytaniczna praca została wykonana, by sprawić, aby "Czterdziestolatek" rozbawiał widzów. To m.in. 145 postaci obrazujących postawy i typy zachowań charakterystyczne dla tamtych czasów.


Serial oprócz przedstawiania absurdów współczesności eksponował wątki związane z przełomem w życiu czterdziestoletniego mężczyzny takie jak: romans na boku, próby rzucenia palenia, obsesja na punkcie utraty włosów, próba zadbania o kondycję fizyczną, duma z dorobku życiowego i zawodowego.

Oprócz serialu,zrealizowano też film pełnometrażowy "Motylem jestem, czyli romans 40-latka" oraz wielogodzinny telewizyjny program sylwestrowy "Sylwester Rodzinny - program z rodziną Czterdziestolatka".

Razem pojawiło się 21 odcinków. "Czterdziestolatek" powrócił dwadzieścia lat później w kontynuacji serii pt: "Czterdziestolatek. 20 lat później". Główny bohater Stefan Karwowski musiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości, po przemianach, które nastąpiły w Polsce na początku lat 90.


Telewizja Polska do teraz chętnie przypomina odcinki serialu, który oglądają zarówno starsi i młodsi. Jedni zachwycają się Stefanem Karwowskim i jego perypetiami, innych śmieszy Marek jego syn, oprócz Maliniaka jedna z najbardziej komicznych postaci w serii.

Z pewnością wszyscy jednak wciąż dobrze się bawią, obserwując perypetie zwykłej, przeciętnej rodziny Karwowskich.

Do przerwy 0:1

Spójrz bracie choć raz, spójrz bracie trzeźwo na świat… - słowami tej piosenki rozpoczyna się i kończy niezwykle popularny w czasach PRL-u serial dla młodzieży, „Do przerwy 0:1”.

7-odcinkowy serial jest rozszerzoną wersją pełnometrażowego filmu „Paragon, gola!”. Opowiada on o grupie nastoletnich Warszawiaków, którzy w codziennym życiu często muszą mierzyć się z problemami dorosłych.

Obraz został wyreżyserowany przez Stanisława Jędrykę. Scenariusz – na podstawie własnej powieści o tym samym tytule – napisał Adam Bahdaj.

Wspomniany duet odpowiada też za sukcesy innych hitów tamtego okresu, takich jak „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech” czy „Stawiam na Tolka Banana”. We wszystkich wystąpił Henryk Gołębiewski.

Na potrzeby produkcji zmodyfikowano nieco książkowy pierwowzór.

Tytuł nawiązuje do wyniku pierwszej połowy spotkania pomiędzy „Syrenką” a „Huraganem”.

Na tle powojennej Warszawy osnuta została opowieść o grupce dzieciaków z ul. Chmielnej, dla których jedyną ucieczką od szarej rzeczywistości są marzenia i futbol.



Pochodzący z niezbyt zamożnych rodzin chłopcy spontanicznie tworzą podwórkowe drużyny piłkarskie. W jednej z nich („Syrence”), na tle rówieśników wyróżnia się Marian Tkaczyk, zwany Paragonem.

Maniuś posiada wszystkie cechy prawdziwego lidera: jest odważny, zaradny, zadziorny.

Innymi ważnymi postaciami zespołu są bramkarz Perełka oraz napastnik Mandżaro. 

Każdemu marzy się kariera na miarę ich największego idola, Wacława Stefanka, czołowego zawodnika Polonii Warszawa.

Wielką szansą na spełnienie marzeń staje się organizowany przez redakcję „Życia Warszawy” turniej dzikich drużyn.

Ale zanim chłopcy z „Syrenki” otrzymają możliwość zagrania na prawdziwym stadionie w przedmeczu międzypaństwowego spotkania Polska-Włochy, będą musieli uporać się z lokalnym rywalem, drużyną „Huraganu”.

Jego kapitanem jest Julek „Królewicz” Wawrzysiak, chłopak obracający się w podejrzanym towarzystwie (jego brat, Romek jest prawą ręką niejakiego Durczaka, byłego piłkarza i hochsztaplera), ale nie pozbawiony honoru i skrupułów.


Prawdziwe problemy zaczynają się po zgłoszeniu „Syrenki” do turnieju. Jak to zazwyczaj bywa, kością niezgody stają się pięniądze.

Drużyny nie stać bowiem na zakup jednolitych kostiumów sportowych, odpowiedniego obuwia czy piłki. Rada drużyny obliguje Paragona (klubowego skarbnika) do rozliczenia się z klubowej „kasy”.

Ponieważ pieniądze przez pomyłkę wydaje jego matka, musi w bardzo krótkim czasie zorganizować niebagatelną kwotę 300 złotych.

Z pomocą przychodzi mu Królewicz. Okazuje się jednak, że pożyczka nie jest zupełnie bezinteresowna.

Paragon musi wybierać między lojalnością a zdradą, między prawdą a kłamstwem.

Duma i honor prowadzą w ślepy zaułek, z którego ciężko będzie mu się samemu wydostać. Wtedy z pomocą przychodzi jego idol.

Stefanek zostaje trenerem „Syrenki” i zabiera chłopca do siebie, kiedy do szpitala trafia jego matka. Wkrótce jednak Paragon pakuje się w jeszcze większe tarapaty…

W postać Wacka Stefanka wcielił się mistrz drugiego planu, Józef Nalberczak, zaś Romana Wawrzysiaka brawurowo odegrał Roman Wilhelmi.

Serial, mimo upływu lat jest nadal chętnie oglądany, zarówno przez starszą, jak i młodszą część widowni, co jest niewątpliwym sukcesem Jędryki.

Porwanie Baltazara Gąbki

Słynny badacz, a także autor wielu rozpraw naukowych z dziedziny biologii, Baltazar Gąbka wyrusza do Krainy Deszczowców w celu obserwacji obyczajów żab latających oraz zebrania nowych informacji do swojej pracy. Jego długa nieobecność w ojczyźnie zaniepokoiła księcia Kraka, który rozkazał zorganizować ekspedycję, mającą na celu sprowadzenie naukowca do kraju. Z Krakowa na ratunek wyrusza ekspedycja, w której skład wchodzą Smok Wawelski oraz Bartolini Bartłomiej herbu Zielona Pietruszka (nadworny kuchmistrz). Wyruszają oni do Krainy Deszczowców samochodem-amfibią o numerze rejestracyjnym 24-564. Ich tropem podąża szpieg z Krainy Deszczowców, o kryptonimie X-54 − Don Pedro de Pommidore.

Nr	Tytuł odcinka	Rok produkcji	Reżyseria
1	Smok − Expedition	1969	Władysław Nehrebecki
Książę Krak wysyła Smoka Wawelskiego oraz kucharza Bartłomieja Bartoliniego na wyprawę do Krainy Deszczowców w celu odnalezienia zaginionego naukowca − profesora Baltazara Gąbki. Już na początku podróży dowiadują się, że ich śladem podąża Don Pedro (kryptonim: X-54) − tajemniczy szpieg z Krainy Deszczowców.
2	W zbójeckim obozie	1969	Alfred Ledwig
Smok Wawelski wraz z kucharzem Bartolinim spotykają na swojej drodze zbójców, którzy, o dziwo, są bardzo mili. Nazywają siebie "antyzbójcami". Zamiast okraść bohaterów, ci goszczą ich, a na pożegnanie obdarowują workiem pieniędzy.
3	Oberża Pod Wesołym Karakonem	1969	Edward Wątor
Smok i Bartolini zajeżdżają do Oberży Pod Wesołym Karakonem, do której, zaraz za nimi, zachodzi zakamuflowany Don Pedro de Pommidore. Szpieg próbuje otruć Smoka oraz kucharza, a w nocy spuszcza bohaterom powietrze z opon w amfibii, po czym odjeżdża.
4	Spotkanie ze smokiem Mlekopijem	1969	Józef Byrdy
Bohaterowie przekraczają granicę Krakostanu i wjeżdżają na teren Krainy Psiogłowców. Po krótkim spotkaniu z dwoma, kłócącymi się psiogłowcami, docierają do jamy kuzyna Smoka Wawelskiego − trzygłowego smoka Mlekopija, który to informuje bohaterów, że radio "Kibi-Kibi" poinformowało wczoraj wieczorem o aresztowaniu profesora Baltazara Gąbki. Całą rozmowę podsłuchuje Don Pedro.
5	W krainie króla Słoneczko	1969	Edward Wątor
Don Pedro dociera do Słonecji − krainy króla Słoneczko XV i informuje władcę, że na terenie jego państwa przebywa dwóch nieopalonych osobników (chodzi o Smoka Wawelskiego i Bartoliniego). Król uznaje to za skandal i każe swojej straży odszukać bohaterów, pojmać ich i przymusowo opalić.
6	Ucieczka	1969	Bronisław Zeman
Bohaterowie budzą się po drzemce i orientują się, że są otoczeni płotem, a obok nich stoi beczka z olejkiem do opalania, dwie pary okularów przeciwsłonecznych i list, w którym król Słoneczko napisał, że ma zamiar wypuścić gości dopiero za dwa tygodnie, gdy nabiorą porządnej opalenizny. Smok Wawelski opracowuje plan ucieczki, w którym ma im pomóc osioł Don Pedra.
7	W krainie Bo-Bo	1970	Wacław Wajser
Smok Wawelski i Bartolini docierają do Krainy Gburowatego Hipopotama, który to informuje ich, że droga do Krainy Deszczowców wiedzie przez trzy morza. Z racji, iż nie pokonają takiej odległości amfibią, stado miłych małpek pomaga im zbudować tratwę.
8	Przez trzy morza	1970	Edward Wątor
Podczas wędkowania Bartolini natrafia na rozzłoszczoną rybę-piłę, która przedziurawia zbiornik z benzyną dla amfibii. Całe paliwo wycieka, a tratwa chwilowo nie ma napędu. Bartolini wpada w panikę, ale Smok Wawelski przerabia obrus na prowizoryczny żagiel i od tej pory płyną, napędzani siłą wiatru. Jakiś czas później Don Pedro, korzystając z drzemki bohaterów, wchodzi na pokład, a następnie rozcina liny mocujące belki tratwy. Podczas sztormu statek rozpada się, ale bohaterowie znajdują siebie nawzajem, po czym szczęśliwie znajdują swoją amfibię oraz kanister z benzyną.
9	Przez kraj Deszczowców	1969	Stanisław Dulz
Podróżując przez Krainę Deszczowców, Smok Wawelski i Bartolini kilka razy, nieświadomie, szczęśliwie omijają zasadzki, zastawione na nich przez Don Pedro. W końcu trafiają do strażnicy, w której przebrany szpieg próbuje pierw otruć Smoka, po czym kradnie bohaterom amfibię. Jego brak umiejętności prowadzenia tego pojazdu sprawia, że samochód, po krótkim czasie, trafia z powrotem do właścicieli.
10	Zdobycie pałacu	1970	Stanisław Dulz
Smok Wawelski i Bartolini docierają do stolicy Krainy Deszczowców. Straż nieskutecznie próbuje ich zatopić, ale bohaterowie forsują bramę, pokonują całą gwardię pałacową i w rezultacie zdobywają stolicę. Przypadkiem odnajdują króla Deszczowców, schowanego w kadzi z wodą. Władca wyjawia im, że profesor Baltazar Gąbka został zesłany do Mokrych Dołów. Bohaterowie zamykają króla Deszczowców w pałacowej suszarni, po czym ruszają w dalszą drogę.
11	Nocna bitwa	1970	Józef Byrdy
W drodze do Mokrych Dołów, Smok Wawelski i Bartolini spotykają konwój dowodzony przez Wir-Siąpawicę. Dochodzi do bitwy, w której Smok rozgramia cały oddział Deszczowców. Pokonani uciekają, a Smok wyprowadza z opancerzonej karety więzionego profesora Baltazara Gąbkę. Uczony dziękuje wybawcom i powraca do swoich badań. Smok Wawelski i Bartolini, po zakończonej misji, kierują się z powrotem do Krakowa.
12	Don Pedro	1970	Wacław Wajser
Smok Wawelski i Bartolini zatrzymują się na posiłek. W tym czasie Don Pedro zakłada katapultę-pułapkę, w którą omyłkowo sam wpada. Zostaje wystrzelony i zawisa na czubku drzewa na skarpie. Smokowi po kilku próbach w końcu udaje się sprowadzić Don Pedro na ziemię. Ten obiecuje, że w zamian za uratowanie życia zmieni się i nie będzie już wyrządzał nikomu złych uczynków.
13	Kierunek Kraków	1970	Stanisław Dulz
Bohaterowie obierają kurs na Kraków, jednakże aby szybciej pokonać znaczną odległość, przerabiają amfibię na samolot. W Krakowie tłumy ludzi witają ich wielkimi owacjami.



Dziwne przygody Koziołka Matołka

„Dziwne przygody Koziołka Matołka” to słynny polski serial animowany dla dzieci, nakręcony w latach 1969-1971 w warszawskim Studiu Miniatur Filmowych. Opowiada o niezwykłych podróżach i przygodach niezdarnego, ale bardzo sympatycznego Koziołka Matołka. Celem wyprawy Matołka jest Pacanów – miasto słynące z kowali, którzy umieją elegancko podkuwać kozy. Po drodze na Koziołka czyha wiele niebezpieczeństw, z których udaje mu się jednak wyjść obronna ręką, dzięki własnemu sprytowi i pomocy innych. W czasie długiej podróży Matołek zyskuje nowych przyjaciół. Dzięki swej pomysłowości potrafił też nie raz pomóc innym np. pogodzić skłócone zwierzęta w dżungli, organizując im orkiestrę i chór składający się z pięknie śpiewających ptaków. Wszystkie przygody Koziołka Matołka są dla niego pozytywną nauką na przyszłość i pozwalają mu dowiedzieć się czegoś nowego o świecie.
Scenariusze 10-minutowych odcinków wykorzystują postać Koziołka Matołka, stworzoną przez Kornela Makuszyńskiego i Mariana Walentynowicza oraz jego motyw poszukiwania Pacanowa, Jednak w odróżnieniu od np. bajki muzycznej „Przygody Koziołka Matołka”, która jest wierną adaptacją książek, animowane opowieści są oryginalne, mają nieciągłą fabułę, usytuowaną w różnych epokach, także współcześnie. Charakteryzuje je bardzo wartka akcja.

Wszystkie odcinki zaczynają się i kończą wierszykiem, recytowanym przez Wiesława Michnikowskiego i podobnym do oryginalnego tekstu książek Kornela Makuszyńskiego. Wierszyk wprowadzający jest zawsze taki sam, a kończący – zależy od przygód, które w danym odcinku przeżywa Koziołek.

Opowiadania Muminków

Opowiadania Muminków – serial powstały latach 1977 - 1982 w łódzkim studiu Se-ma-for na podstawie scenariuszy napisanych przez Marię Kossakowską i Lucjana Dembińskiego, opartych na cyklu powieści Tove Jansson. Treścią serii są przygody dziwnych istot zwanych Muminkami oraz ich równie niezwykłych przyjaciół. Między poszczególnymi częściami zachodzi ciągłość fabularna. Seria zrealizowana w technice półpłaskiej lalki, posiada komentarz interpretowany początkowo przez Stanisława Wyszyńskiego (odcinki 1-12), a potem przez Stanisława Kwaśniaka (odcinki 13-78). Opracowanie plastyczne - Bogdan Chudzyński. Muzykę napisał Andrzej Rokicki.
Z materiałów pochodzących z serialu w Se-ma-forze zmontowano kilka pełnometrażowych filmów do wyświetlania w kinach: Szczęśliwe dni Muminków (1983), Zima w dolinie Muminków (1986), Lato Muminków (2008) i Muminki w pogoni za kometą (2010). Zdaniem krytyków polski serial jest najbliższy pierwowzoru literackiego.

Tytuły odcinków "Opowiadań Muminków"

1. Wiosna w Dolinie (L. Dembiński)
2. Król Kalifornijski (L. Dembiński)
3. Groźny Mrówkolew (L. Dembiński)
4. Sok malinowy (L. Dembiński)
5. Wielkie porządki (L. Dembiński)
6. Nowi goście (K. Kulczycka)
7. Wiśnie w kapeluszu (D. Zawilski)
8. Odejście Włóczykija (J. Kudrzycka)
9. Torebka Mamusi (L. Dembiński)
10. Królewski rubin (K. Kulczycka)
11. Spełnione życzenia (L. Dembiński)
12. Wielki festyn (J. Kudrzycka)
13. Wyprawa na wyspę (J. Kudrzycka)
14. Burza na wyspie (K. Kulczycka)
15. Powrót z wyspy (K. Kulczycka)
16. Zimowy sen (L. Dembiński)
17. Wieczór wigilijny (L. Dembiński)
18. Śnieg w Dolinie (J. Kudrzycka)
19. Mała Mi (J. Kudrzycka)
20. Lodowa Pani (K. Kulczycka)
21. Oczekiwanie (K. Kulczycka)
22. Zimowi goście (L. Dembiński)
23. Kto lubi Paszczaka? (L. Dembiński)
24. Ynk i jego bracia (J. Kudrzycka)
25. Wiosenna kanonada (J. Kudrzycka)
26. Katastrofa (D. Zawilski)
27. Ostatni smok (D. Zawilski)
28. Przyjaciel (L. Dembiński)
29. Symfonie mórz (L. Dembiński)
30. Noc w zatoce (K. Kulczycka)
31. Sztorm (K. Kulczycka)
32. Urodziny Arcykróla (J. Kudrzycka)
33. Duch z wyspy (J. Kudrzycka)
34. Pies morski (D. Zawilski)
35. Mama Ryjka (D. Zawilski)
36. Spotkanie (K. Kulczycka)
37. Noc grozy (K. Kulczycka)
38. Dzień dobry (J. Kudrzycka)
39. Dom, w którym straszy (J. Kudrzycka)
40. Marzenia Bufki (L. Dembiński)
41. Nocleg na drzewie (L. Dembiński)
42. Zemsta Włóczykija (K. Kulczycka)
43. Noc Świętojańska (K. Kulczycka)
44. Włóczykij i leśne dzieci (J. Kudrzycka)
45. Więzienne kraty (J. Kudrzycka)
46. Premiera (L. Dembiński)
47. Stary adres (L. Dembiński)
48. Zwyczajny Dzień (D. Zawilski)
49. Ziemia jak okruch (D. Zawilski)
50. Początek dalekiej podróży (K. Kulczycka)
51. Krok od przepaści (K. Kulczycka)
52. W Górach Skalistych (J. Kudrzycka)
53. Obserwatorium (J. Kudrzycka)
54. Lawina (L. Dembiński)
55. W drodze do domu (L. Dembiński)
56. Order gwiazdy (D. Zawilski)
57. Bal w lesie (D. Zawilski)
58. Dno morza (K. Kulczycka)
59. Już jutro (K. Kulczycka)
60. Kometa nad Doliną (J. Kudrzycka)
61. Złota kita (J. Kudrzycka)
62. Cocktail party (L. Dembiński)
63. Cedryk (L. Dembiński)
64. Sen o zimie (K. Kulczycka)
65. Dżungla (K. Kulczycka)
66. Trudna decyzja (J. Kudrzycka)
67. Lunapark (J. Kudrzycka)
68. Ciężkie pieniądze (L. Dembiński)
69. Kłopoty Mamusi (L. Dembiński)
70. Łowy (K. Kulczycka)
71. Gdzie jest wampir? (K. Kulczycka)
72. Filifionka i wampir (J. Kudrzycka)
73. Latarnia morska (J. Kudrzycka)
74. Malowany ogród (L. Dembiński)
75. Jesienny sztorm (L. Dembiński)
76. Sen Tatusia (L. Dembiński)
77. Gość z Marsa (K. Kulczycka)
78. Żegnajcie (K. Kulczycka)

Gucio i Cezar

Uwielbiam pana Bohdana Butenkę, nie ma co udawać, że tak nie jest. Wielkie love mi się włącza jak tylko widzę tą jego "kreskę", to poczucie humoru. Oczywistym więc jest, że i bajka dla dzieci z jego rysunkami nie mogła nie znaleźć się u mnie na blogu.

zdjęcie ze strony:www.butenko.pl/

Serial jest bardzo stary bo pochodzi z 1976r. Scenariusz do niego napisała pani Krystyna Boglar, zilustrowało oczywiście pan Bohdan.

Info z netu: Serial opowiada o Guciu – niezdarnym hipopotamie oraz Cezarze, rozważnym psie. Gucio i Cezar pomagają przyjaciołom i są zawsze chętni, aby wyruszyć w podróż w nieznane krainy oraz poznać nowych znajomych.

Odcinków jest niestety tylko osiem:

1. Klucz do skarbu
2. Cyrk
3. Gdzie jest Bazyli
4. Rakieta kosmiczna
5. Wielkie zwycięstwo
6. Jak wygląda śnieg
7. Łowcy słoni
8. Wyprawa po jabłka
 

 

Powstał też Gucio i Cezar w wersji kukiełkowej, lecz próżno szukać bliższych informacji na ten temat, a szkoda :( . 

Źródło: http://www.srokao.pl

Piaskowy dziadek

Dziadku, drogi dziadku nie chcemy jeszcze spać,
chodź (przyjdź) tu zabawić nas,
przecież wiesz,
na dobranoc bajka musi być,
właśnie na nią czas, wielki czas.

Dziadku, drogi dziadku,
ty wiele bajek znasz,
chodź (przyjdź) tutaj, z nami siądź,
miejsce jest, telewizor razem z nami włącz,
Naszym gościem bądź, gościem bądź.

Jedną z niewielu dobranocek jaką pamiętam z lat 70-tych był "Piaskowy dziadek". Myśmy mieli w Polsce swojego Bolka i Lolka oraz Reksia a nasi zachodni, niemieccy przyjaciele mieli "Piaskowego dziadka". Kim był ów Piaskowy dziadek? Był powiedzmy takimi usypiaczem, który pojawiał się dzieciom i posypywał ich oczy specjalny proszkiem, po którym mogły zasnąć. Zanim jednak użył swego piasku opowiadał dzieciom różne historie.
Pierwsze pojawienie się dziadka na ekranach niemieckich telewizorów datowane jest na 22 listopada 1959 roku i aż do 1991 roku była nadawana w paśmie dobranocek dla dzieci. U nas w Polsce pojawił się bodajże w latach 70-tych (obstawiam drugą połowę). Jego motywem przewodnim była znana wszystkim dzieciom piosenka, którą prezentuję poniżej:

 

W każdym z odcinków można było znaleźć scenki z życia codziennego Piaskowego dziadka, który jeździł do zaprzyjaźnionych krajów. Nie zabrakło też wizyty bohatera w Polsce m.in. w Warszawie, Krakowie oraz Zakopanem. Oprócz dziadka pojawiały się też i inne postacie jak skrzat, kaczka oraz Pan Lis i Pani Sroka.

 

Jak podaje strona www.muzeumdobranocek.pl w 1979 roku figurka Piaskowego Dziadka odbyła swój prawdziwy lot w kosmos, kiedy to poleciała z prawdziwym niemieckim kosmonautą, Sgmundem Jähnem.

Dzieci, drogie dzieci w łóżeczkach czeka sen,
za oknem idzie noc późno już,
jutro każdy musi rano wstać
dobrej nocy wam, chodźmy spać.

Źródło: http://www.nostalgia.pl

Pan Samochodzik i Templariusze

Pan Tomasz, historyk i pracownik muzeum wyrusza z trzema chłopcami na poszukiwanie skarbu templariuszy. Po drodze spotykają rodzinę Petersenów. Kapitan Petersen jest znanym poszukiwaczem skarbów. Towarzyszy mu piękna córka Karen oraz ich krewny Michał, który liczy na szybkie wzbogacenie się. Obie grupy w poszukiwaniu skarbów zaczynają ze sobą rywalizować ale nie są jednak w tym odosobnieni. Na skarb mają chętkę i inni poszukiwacze.

"Samochodzik i templariusze" - pięcioodcinkowy serial który powstał w 1971 roku a jego premiera miała miejsce 20 lutego 1972 (zapewne w czasie ferii zimowych). Autorem scenariusza był sam autor książki - Zbigniew Nienacki i to on decydował o tym jak będzie przebiegała akcja serialu. Na szczęście "Pan Samochodzik" był luźną wersją książki. W książce przeciwnicy Pana Tomasza nie przebierali w środkach a ponieważ serial był skierowany do młodzieży postanowiono nieco go złagodzić.
Warto też wspomnieć o miejscu akcji. Część rozgrywa się w ruinach zamku w Radzyniu Chełmińskim i nad tamtejszym jeziorem, które wskutek złej melioracji później wyschło. Za serialowy Kortumow odpowiadał kościół w Okoninie pod Grudziądzem a zamek w Malborku grał ... zamek w Malborku - tutaj nic się nie zmieniło. Nie trzeba było szukać odpowiednika.
Przez serial ten przewinęło się mnóstwo aktorów znanych, mniej znanych i stawiających swoje pierwsze kroki w filmie. Główna rola przypadła oczywiście Stanisławowi Mikulskiemu, który po sukcesie "Stawki większej niż życie" wydawał się już zaszufladkowany. Reżyserzy niechętnie sięgali po takich aktorów. Na szczęście to nie przeszkadzało reżyserowi Pana Samochodzika, Panu Hubertowi Drapelli. Nie dość, że zaproponował Panu Mikulskiemu granie w serialu to jeszcze pozwolił sobie zakpić z jego sławetnej postaci - agenta J-23. Kiedy wycieczkę po Malborku oprowadza przewodniczka (w tej roli niezrównana Alina Janowska) to w momencie mijania się ze Stanisławem Mikulski zatrzymuje się i mówi "Skąd ja go znam" a z offu słychać motyw muzyczny ze Stawki. Nic dziwnego bowiem para ta spotkała się w jednym z odcinków Stawki pt. "Cafe Rose".
Drugim filmem z którym postanowił reżyser się zabawić był Skarb. Zrobił to w ten sposób że do serialu zatrudnił Panią Danutę Szaflarską. Gra ona żonę niejakiego Lucjusza (Lech Ordon). W pewnym momencie rozmawiają o poszukiwanym skarbie na co przechodzący obok Kapitan Petersen mówi "Skarb? Widziałem", "Gdzie?" - dopytuje się żona Lucjusza. "Wczoraj, w telewizji. Bardzo dobry film" - odpowiada Petersen.

Nie można zapomnieć też o młodej aktorce - Ewie Szykulskiej. Jej głos z charakterystyczną chrypką troszkę przeszkadzał reżyserowi. Chciał on bowiem by dzieci i młodzież zapamiętała Karen (postać graną przez Szykulską) jako ciepłą dziewczynę. W związku z czym głosu Szykulskiej udzieliła inna aktorka - Janina Borońska znana z filmów Czekam w Monte Carlo i Jak rozpętałęm II woję światową. Aktorka ta użyczyła również swojego głosu odtwórczyni głównej roli w serialu Karino, Niemce Claudii Rieschel.

Bardzo w dowcipny sposób została przedstawiona cicha rywalizacja między Michałem Piotrowskim (Michał Szewczyk), krewnego duńskiej rodziny Petersenów a chłopcami towarzyszącymi Panu Samochodzikowi czyli Sokolim Okiem (Roman Mosior), Doktorkiem (Stefan Niemirowski) oraz Długim Ozorem (Tomaz Samosionek). Chłopcy stosują dziecinne kawały mające na celu rozerwać trochę krewnego Petersenów: a to ułożą linkę holowniczą, która podetnie Michała wskutek czego ten wyląduje w błocie, a to przez żart chłopców wpadnie do jeziora albo przez numer z podkową (najlepszym gagiem chyba w tej serii) wyląduje w rzeczce.

Dwa zdjęcia mówią za sa siebie. Założę się, że szkieletu chłopcy nie ruszali bo się bali go.
To w jaki sposób przechylił on głowę? Prawo Newtona czy też mamy zalążek pierwszego horroru w Polsce? :)

Oprócz zabawnych scen na planie i poza nim nie brakło również scen dramatycznych. Jak wspominał Stanisław Mikulski, samochód-amfibia na którym przebywał on i chłopcy zaczął nagle tonąć na jeziorze. Chłopcy na dodatek nie umieli pływać więc było o włos od tragedii bo na planie zabrakło zabezpieczenia w postaci motorówki WOPR. Na szczęście Pan Stanisław Mikulski umiał dobrze pływać a plecaki chłopców wypełnione gazetami przytrzymywały ich na wodzie. Chłopcy zostali wyratowani a samochód-amfibia poszedł na dno. Wyłowiony następnego dnia z jeziora wrócił do właściciela. Ponoć w latach 80-tych został odkupiony od wdowy po kolekcjonerze przez braci Stanisława i Macieja Kęszyccych i do dzisiaj można go podziwiać w prywatnym muzeum techniki wojskowej w Chrcynnie pod Nasielskiem.


Źródło: http://www.nostalgia.pl

Plastusiowy pamiętnik

Na pierwszej lekcji zaraz po wakacjach było lepienie z plasteliny. Leżałem gdzieś tam na ławce jako niepozorna plastelinowa bryłka i nie wiedziałem, czy będę kwiatkiem, grzybkiem, czy samolotem. Każdy uczeń lepił co chciał. Tosia od razu wiedziała co chce zrobić. Jak mi przykleiła uszy to od razu zacząłem słuchać co się w klasie dzieje. Jak mi przykleiła oczy to zaraz zacząłem rozglądać się na wszystkie strony. A kiedy poczułem, ze wreszcie jestem gotowy to nie mogłem wytrzymać i z radości poruszyłem uszami. Dzieci nazwały mnie Plastusiem, bo cały byłem z plasteliny i zamieszkałem sobie w piórniku Tosi."

Dobranocka „Plastusiowy pamiętnik” oparta została na książce autorstwa Marii Kownackiej pod tym samym tytułem. Serial powstał w wylęgarni kultowych dobranocek, czyli w łódzkim Studiu Małych Form Filmowych Se-Ma-For. Sam wprawdzie do najwybitniejszych dzieł wytwórni się nie zaliczał, lecz trzeba przyznać, iż kiedy pojawił się na ekranach TVP w latach 80. minionego stulecia (sam powstał w roku 1980), zyskał grupę swoich zagorzałych miłośników.
"Plastusiowy pamiętnik" to osiem odcinków, emitowanych w ramach wieczorynki (nie pamiętam dokładnie w który to był dzień). Spiritus movens filmowego przedsięwzięcia była pani Zofia Wdówkówna-Ołdak, która wszystko nie tylko wyreżyserowała, ale też była autorką scenariusza, dialogów, komentarzy, a także – po części – scenografii.
Narratorem był znany i lubiany do dziś aktor (i satyryk) Andrzej Zaorski. Jego poczciwy, charakterystyczny głos towarzyszył poczynaniom głównego bohatera Plastusia, który za mieszkanie posiadał drewnianą skrzynkę, uznawaną niegdyś za szkolny piórnik. Plastuś, ludek powołany do życia z plasteliny przez zgrabne dłonie dziewczynki Tosi, choć przygód rozmaitych miał niemało, był postacią spokojną, pogodną, zupełnie odstającą od konwencji bajek z bohaterem ucharakteryzowanym na zbawcę świata. Obserwował zdarzenia wokół, sam w nich również uczestniczył, ale zawsze wracał do swojego małego piórnika, gdzie mieszkały też i inne ożywione stworki rodem z szkolnej wyprawki.

Źródło: http://www.nostalgia.pl

Powrót do Edenu

Piękne kobiety, przebogaci mężczyźni, intrygi oraz krokodyle ... co je ich łączy ? Ano serial - który królował kiedyś w połowie lat 80-tych a mianowicie "Powrót do Edenu".

O co chodziło w tym filmie ? Podaję to za książką "333 popkultowe rzeczy PRL".
Główna bohaterka, spadkobierczyni wielkiego majątku Stephanie Harper (w tej roli Rebecca Gilling) ma pecha do męża. Chłop zakochuje się w jej przyjaciółce, Jilly Stewart. Niewierny partner wrzuca żonę do rzeki pełnej krokodyli i spokojnie zabiera się za przejmowanie fortuny. Stephanie zostaje jednak uratowana, Wybitny chirurg plastyczny, Dan Marshall, przerabia ją na prawdziwą piękność. Dziewczyna zostaje top modelką, planuje zemstę na "Cioteczce Dżily" oraz jej eks-małżonku, a także walczy o odzyskanie majątku. Eden, ukochana posiadłość, jest jego głównym składnikiem.



Tyle treści ... jednakże intryga a także wielkie bogactwo i wielki biznes sprawiły chyba, że serial ten przyciągał każdej niedzieli sporą rzeszę ludzi. Premiera tego serialu odbyła się w Polsce 8 września 1985 roku. I wszystko było by cacy gdyby nie pechowy, ostatni 22 odcinek. Po emisji tego odcinka posypały się chyba gromy z jasnego nieba. Przypomnę iż w ostatnim odcinku Stephanie Harper (o ile dobrze pamiętam) szarpie się z cioteczką Jilly, która ma w ręku pistolet. Pada strzał - kula trafia Jacka Sandersa a cioteczka Jilly oznajmia wszystkim zebranym gościom iż sprawczynią tego mordu jest właśnie Stephanie - tu pojawiają się napisy końcowe (zainteresowanych ostatnią minutą filmu zapraszam do Multimediów).



I co się stało dalej ? ... Ano Polacy jako, że są pomysłowym narodem dokręcili trzy alternatywne zakończenia. To był wtorek - program kulturalny "Pegaz" a w nim redaktorzy prowadzący zaproponowali widzom zabawę. Odtworzono dla przypomnienia ostatnią minutę filmu a zaraz potem puszczono trzy krótkie miniscenki które miały być zakończeniem dla filmu "Powrót do Edenu". W scenkach tych wystąpili m.in. (o ile mnie pamięc nie myli) : Barbara Wrzesińska, Bohdan Smoleń, Tadeusz Ross, Zbigniew Korpolewski a także wielu innych aktorów, których teraz nie pamiętam.

Zabawa się udała ale ... twórcy prawdziwego "Powrotu do Edenu" pod naciskiem publiczności dokręcili pospiesznie swoje zakończenie, które trwało zaledwie około 4-ch minut i z udziałem 4-ch głównych aktorów. Dzięki przyzwoleniu na piractwo w tamtym okresie zakończenie to wyemitował sobotni "Teleexpres".

W późniejszych latach serial ten został przypomniany przez stację TVN a następnie przez TVN7.