Przygody Gapiszona

"Przygody Gapiszona" - polski serial animowany z 1964, w reżyserii Jerzego Kotowskiego, według scenariusza Jerzego Kotowskiego i Bohdana Butenki, z muzyką Piotra Hertla, emitowany w paśmie "Wieczorynki".
Najmłodsi widzowie obejrzą większość odcinków tej opowieści. Gapiszona spotyka mnóstwo zabawnych przygód - podczas wędkowania, na obozie harcerskim, z goźnymi zwierzętami w cyrku. Raz jest ogrodnikiem, raz fotografem, a jak trzeba to kucharzem.

 Spis odcinków

1. Gapiszon w cyrku
2. Gapiszon wędkarzem
3. Porządki Gapiszona
4. Gapiszon kucharzem
5. Gapiszon ogrodnikiem
6. Bycze przygody Gapiszona
7. Gapiszon na obozie
8. Gapiszon automobilistą
9. Gapiszon fotoamatorem
10. Gapiszon na stacji

Mieszkaniec zegara z kurantem

Mieszkaniec zegara z kurantem – telewizyjny serial animowany dla dzieci, powstały w 1967 r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. Autorami scenariusza byli Andrzej Lach i Maria Achmatowicz.

Tytuły odcinków

• Cudowna skrzynka
• Koncertmistrz
• Niesforny kotek
• Rabusie
• Sobowtór
• Urodzinowy wieczór
• Wielka przygoda

Gniewko, syn rybaka

Gniewko, syn rybaka – kostiumowy serial telewizyjny w reż. Bohdana Poręby, wyprodukowany w 1969 roku dla Telewizji Polskiej. Scenariusz powstał na podstawie książki Gniewko, syn rybaka autorstwa Aliny Korty i był wspólnym dziełem Aliny Korty i Tadeusza Nowaka. Wszystkie pięć odcinków było kręconych w plenerach zamku krzyżackiego w Malborku na czarno-białej taśmie filmowej. Gniewko, syn rybaka był pierwowzorem późniejszego polskiego serialu z 1977 roku – Znak orła.

Fabuła

Akcja serialu rozgrywa się za panowania króla Władysława Łokietka. Początek filmu dzieje się w roku 1306 i ukazuje zajęcie Gdańska przez Brandenburczyków. Stanowiący ich wsparcie Krzyżacy dokonują rzezi mieszkańców tego miasta w 1308 roku.

Głównym bohaterem serialu jest Gniewko – osierocony syn rybaka (jego rodzice zostali zabici w czasie napadu Branderburczyków na jego rodzinną wioskę), wzięty na wychowanie przez rycerza Sulisława z polskiej załogi Gdańska. W kolejnych odcinkach Gniewko dorasta, zostaje młodym szlachetnym rycerzem, który wiernie służy królowi i ojczyźnie.
Ostatnie sceny serialu ukazują zwycięstwo Polaków w bitwie z Zakonem Krzyżackim pod Płowcami w 1331 roku.

Spis odcinków

1. Zdrada
2. Znak Orła
3. Spisek
4. Wyprawa w obronie ziemi
5. Ta wieś nazywa się Płowce

Bolek i Lolek na wakacjach

Bolek i Lolek na wakacjach – polski serial animowany zrealizowany w latach 1965-1966 przez Studio Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej. Jest to drugi z kolei cykl filmowy opowiadający o przygodach Bolka i Lolka. Każdy z odcinków przedstawia jedną przygodę tytułowych bohaterów na wakacyjnym szlaku.

Bolek i Lolek, podczas podróży kolejowej mijają liczne krajobrazy. Nagle pociąg hamuje. Gdy staje, obaj bohaterowie wychodzą z niego i od tego momentu rozpoczyna się ich przygoda.
O początku fabuły wiadomo dopiero w odc. 7 (Pierwszy dzień wakacji).

Bolek i Lolek w pierwszym dniu wakacyjnym chcą wyjechać na wczasy, ale nie mają pieniędzy na wyjazd. Dowiadują się, że można je zarobić za oddanie złomu do skupu. Podczas szukania zbędnych rzeczy, spotykają podróżnika, który zostawia im zepsuty samochód.

Bohaterowie stawiając czoło problemom pojazdu, zaprowadzają go na złomowisko, a później dzięki pieniądzom zarobionym w skupie złomu, wybierają się na dworzec kolejowy, gdzie po wejściu do pociągu rozpoczynają nowe przygody.

Odcinki

1. Luna-park, reż. Edward Wątor
2. Grzybobranie, reż. Leszek Lorek
3. Strzelba i wędka, reż. Władysław Nehrebecki
4. Fałszywy dziadek, reż. Stanisław Dulz
5. Zabawa w rycerza, reż. Lechosław Marszałek
6. Na biwaku, reż. Wacław Wajser
7. Pierwszy dzień wakacji, reż. Alfred Ledwig
8. Kłusownik, reż. Stanisław Dulz
9. Żyrafa, reż. Józef Byrdy
10. Przygoda w pustyni, reż. Lechosław Marszałek
11. Skarb, reż. Wacław Wajser
12. Autostopowicze, reż. Edward Wątor
13. Morska przygoda, reż. Władysław Nehrebecki

Film montażowy

W 1986 r. z na podstawie odcinków serialu powstał film montażowy pt. Sposób na wakacje Bolka i Lolka. Odcinki serialu zostały połączone planszami z komentarzem recytowanym przez Tadeusza Kwintę. Autorami tej wersji są Andrzej Orzechowski i Bronisław Zeman. W jej skład weszły kolejno następujące odcinki: Deszczowe wakacje (z serialu Przygody Bolka i Lolka), Grzybobranie, Fałszywy dziadek, Skarb, Kłusownik, Morska przygoda, Strzelba i wędka.

Piesek w kratkę

Jestem taki jak inne psiaki
naprawdę taki sam
i tylko wygląd dla niepoznaki
troszeczkę inny mam.
Z tylu ogonek, w kratki zielone
z przodu kraciasty nos
tyle mam kratek, że na dodatek
w kratkę też daję głos

Piesek w kratkę to sześcioodcinkowy serial, kukiełkowo-aktorski opowiadający o małym niepozornym piesku. "Dobranocka ta powstała przy udziale Pana Adama Kiljana, artysty plastyka, który to zaprojektował - opowiada Pani Zofia Ołdak, reżyser "Pieska w kratkę" - Pan Adam Kiljan, postanowił, że pies ze scenariusza musi się mocno wyróźniać i wymyślił że powinien być w kratkę. Ponieważ jest to mały piesek to ta kratka będzię właściwie go wyróżniała w tym pokoju pełnym zabawek oraz innych przedmiotów.
Ponieważ żyliśmy w takich czasach gdzie o materiał było trudno to dość długo szukaliśmy właściwego wzorca. Dopiero w Cepelii natrafiliśmy na właściwy wzór."

Ale księżyc jest mi świadkiem
że też płatam figle psie
takie różne figle w kratkę
raz się uda a raz nie

Piosenka ta, śpiewana przez tytułowego bohatera oddaje sens temu co się dzieje w każdym odcinku. Jest totalne szaleństwo pieska po mieszkaniu oraz zabawy z zabawkami i przedmiotami codziennego użytku. W jednym odcinku rozbrykany psiak bawi się w indian, jeszcze w innym rozgrywa mecz a kiedy indziej zwiedza kuchnię. Każdemu odcinkowi towarzyszą bardzo fajne piosenki śpiewane przez głównego bohatera (w tej roli Anna Skaros, która użyczyła głosu pieskowi) i przez chór (czyli Alibabki - odcinek "Szeryf długie ucho").

Serial ten wyprodukowany był w studiu SeMaFor w Warszawie a piesek był animowany poklatkowo w scenach bez postaci ludzkich, natomiast w nielicznych ujęciach z aktorami piesek był animowany marionetkowo. Szkieletem pieska był - jak większość figurek, które powstawały w Semaforze - elastyczny drut który dawał wyginać się na wszystkie strony. Kiedy trzeba było zrobić ruch pieska to najpierw trzeba było wygiąć drut do odpowiedniej pozycji, zrobić zdjęcie, potem znowu ułożyć drut i znowu zdjęcie itd itd ....

"Najdłuższa w tym wszystkim była animacja." - mówi Pani Zofia Ołdak - "10-minutowy film przygotowywaliśmy około dwóch miesięcy, ale przedtem trzeba było napisać scenariusz, potem powierzyć komuś dekoracje, scenografie czyli tam też się trochę schodziło, sfilmować scenografię i to wszystko trwało. Potem było montaż, udźwiękowienie itd."

Pamiętam, że pierwszy raz z "Pieskiem w kratkę" spotkałem się (o ile mnie pamięć nie myli) bodajże w którymś z odcinków Piątku z Pankracym. Później też widziałem go w programie 5-10-15. Być może też i miał (a myślę, że na pewno) swoje dziesięć minut w paśmie dla dobranocek tylko nie mogę sobie przypomnieć kiedy to było :)

Warto wspomnieć, że w 1985 roku Pani Zofia Ołdak wpadła na pomysł przypomnienia obecnej młodszej widowni (przypomnijmy że pierwszy odcinek pieska w kratkę powstał w 1968 roku a więc dzieci, które wtedy przeżywały zabawy pieska wydoroślały i pojawiło się nowe pokolenie), zmontowała wszystkie sześć odcinków Pieska w kratkę, poprosiła aktorów Pana Mariana Glinkę oraz Pana Wojciecha Pokorę i w ten sposób powstał film pełnometrażowy "Tato nie bój się dentysty". Piosenkę tytułową do tego filmu zaśpiewała Maryla Rodowicz. Powróciły wspomnienia

Baśnie i Waśnie

Czas bym napisał coś o czymś animowanym. Większość z nas w dzieciństwie lubiła grać w karty. Były gry w wojnę, w kuku, w świnkę, w Pana. Twórców tej kreskówki o której zaraz napiszę inspirował fakt jak by przebiegała taka "wojna" ale widziana oczami nie graczy, używających tych kart a samymi kartami.

W ten sposób zrodziły się "Baśnie i waśnie" - trzynastoodcinkowy serial animowany dla dzieci powstały w 1964 r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. 

Bohaterami "Baśni i waśni" są właśnie postacie z kart. Z jednej strony dobroduszny Król Kier a po stronie przeciwnej złośnik Król Pik. Król Kier - miłośnik polowania i szachów z chęcią grywał ze swoim sąsiadem - Królem Pik w tą inteligentną grę. 

Niestety nie przewidział jednego, że sąsiad nie lubi przegrywać. Kiedy Król Pik przegrał kolejną partię szachów rozzłościł się i wypowiedział wojnę Królowi Kier. Jego celem było przejęcie "kierowego" królestwa a do zrealizowania tego celu miało się przyczynić porwanie księżniczki kier. Niestety na drodze do zrealizowania tego ambitnego planu stanął dzielny walet Króla Kier, którego spryt i odwaga przyczyniają się do pokrzyżowania planów przebiegłego waleta Pik i tym samym wyjść zwycięsko z kolejnej potyczki z Królem Pik.

Uff ... to trochę skomplikowane w przeciwieństwie do bajki, która - szczerze powiedziawszy - jest ubogą wersją tych kreskówek, które lecą obecnie na Cartoon Network. Gros każdego odcinka to bezustanne bitwy i bezustanne siekanie, ale to chyba było w tamtych czasach trendy bo większość z nas jako dzieci lubiła bawić się w wojnę i naśladować jak nie Czterech Pancernych to rycerzy walczących na zamkach. Dziwi mnie jednak pojawiająca się nienawiść do takiej bajki ... przecież w porównaniu z obecnymi kreskówkami to tutaj nikt w tym serialu nie ginie. Owszem - łupnia dostają ci źli - bo przecież bajka musi mieć jakiś pozytywny koniec ale obywa się bez trupów.

Warto jednak dodać iż na podstawie tych trzynastu odcinków, a ściśle mówiąc po ich ponownym zmontowaniu, powstała wersja kinowa zatytułowana "Rycerzyk Czerwonego Serduszka" wzbogacona o nieco więcej kolorów.

Star Trek: Seria oryginalna

Star Trek (później określany jako Star Trek: Seria oryginalna) – pierwszy serial telewizyjny rozgrywający się w uniwersum Star Trek, emitowany premierowo od 8 września 1966 do 3 czerwca 1969 w sieci NBC. Pierwotnie wyemitowano 79 odcinków, podzielonych na trzy sezony. Niepublikowany wcześniej pierwszy odcinek pilotowy, pochodzący z 1964 roku, trafił na antenę dopiero w 1988 roku. Pomysłodawcą serialu i zarazem całego uniwersum był Gene Roddenberry.
Serial otrzymał nagrodę Hugo w kategorii najlepsza prezentacja dramatyczna za odcinek Bunt w 1967 roku^[1] oraz za odcinek Naprawić historię w 1968 roku. Choć premierowa emisja nie okazała się wielkim sukcesem, za sprawą licznych powtórek serial zyskał ogromną popularność i dał początek trwającej do dzisiaj produkcji kolejnych filmów, seriali i gier wideo spod znaku Star Trek.

Akcja serialu rozgrywa się w latach 60. XXIII wieku, gdy loty kosmiczne między układami planetarnymi są już czymś zupełnie rutynowym. Ziemia jest wiodącym członkiem Zjednoczonej Federacji Planet - ogromnego, demokratycznego państwa obejmującego ponad setkę różnych planet. Pozostałe trzy założycielskie rasy Federacji to Wolkanie, Andorianie i Tellaryci. Do najważniejszych przeciwników politycznych i militarnych Federacji należą Imperium Klingońskie oraz Romulańskie Imperium Gwiezdne.
Głównym miejscem akcji serialu jest statek kosmiczny USS Enterprise, należący do Gwiezdnej Floty - struktury będącej przede wszystkim siłami zbrojnymi Federacji, ale realizującej też liczne zadania naukowe czy dyplomatyczne.

 Bohaterowie:
Trójkę głównych bohaterów tworzą:

• kapitan James T. Kirk (William Shatner) - dowódca Enterprise, niekiedy porywczy i impulsywny, mający skłonność do niesubordynacji wobec przełożonych, ale przede wszystkim oddany bez reszty swojemu statkowi i jego załodze. Kirk uwielbia piękne kobiety i jest wytrawnym uwodzicielem, ale wie, że jego obowiązki kapitańskie są nie do pogodzenia z poważnym związkiem.
• komandor Spock (Leonard Nimoy) - pierwszy oficer statku i zarazem szef jego służb naukowo-badawczych. Pochodzi z planety Wolkan i wygląda jak typowy Wolkanin, choć etnicznie jest pół-Ziemianinem, ze względu na swoją matkę-Ziemiankę. Zgodnie z wolkańskimi ideałami, Spock stara się kierować wyłącznie zimną logiką. Ze względu na ziemską część swoich genów nie jest jednak zupełnie pozbawiony emocji i toczy ciągłą walkę wewnętrzną, aby je ukrywać i nie pozwalać im wpływać na własne zachowanie.
• dr Leonard „Bones” McCoy (DeForest Kelly) - naczelny lekarz statku, mówiący z wyraźnym akcentem z południa USA. W dyskusjach trójki głównych postaci jest zwykle wyrazicielem zwykłych ludzkich emocji czy odruchów. Mówi prosto z mostu i nie ogląda się na skomplikowane nieraz intrygi czy wielkie ideały kapitana, a z drugiej strony na zimną argumentację Spocka, której McCoy nie może ścierpieć, co często rodzi konflikty między tymi oficerami.

Czwórkę stałych bohaterów drugoplanowych stanowią:

• komandor porucznik Montgomery „Scotty” Scott (James Doohan) - naczelny inżynier statku, absolutnie zakochany w Enterprise jako dziele technicznego geniuszu. Mówi z silnym szkockim akcentem i ma wiele cech stereotypowego Szkota, jak zamiłowanie do białej broni czy mocnych alkoholi.
• porucznik Hikaru Sulu (George Takei) - pochodzący z Japonii główny sternik statku. Jest osobą o raczej ciepłym i łagodnym usposobieniu, ale zdarza się też, że wychodzi z niego prawdziwy samuraj.
• porucznik Nyota Uhura (Nichelle Nichols) - pochodząca z Afryki (jej językiem ojczystym jest suahili) specjalistka ds. łączności. Uhura była jedną z pierwszych w historii amerykańskiej telewizji postaci czarnych kobiet, które pełniły role równe białym i były traktowane przez nich absolutnie po partnersku.
• chorąży Pavel Chekov (Walter Koenig) - postać dodana od początku drugiego sezonu z myślą o młodszej widowni. Jest ukazany jako młody przystojniak, który z jednej strony bywa mimowolnie bardzo zabawny, ale z drugiej nie brakuje mu też odwagi czy chęci do amorów.

Podziemny front

Podziemny front – czarno-biały, 7-odcinkowy serial telewizyjny produkcji polskiej w reżyserii Huberta Drapella i Seweryna Nowickiego, na podstawie scenariusza Jerzego Bednarczyka i Bohdana Czeszki, wyprodukowany w roku 1965. Serial osnuty jest na walce lewicowych organizacji podziemnych z hitlerowskim okupantem i pokazuje walkę oraz akcje sabotażowe oddziału im. Czwartaków, wchodzącego w skład Armii Ludowej.

Każdy odcinek (o długości ok. 25 min) stanowi zamkniętą całość, a przez poszczególne odcinki przewijają się wspólni główni bohaterowie.

Ciąg dalszy serialu stanowi dwuodcinkowy film: „Powrót doktora von Kniprode”.
W latach 1969-1972 i 1979 opublikowano serię 9 zeszytów komiksu pod tym samym tytułem (rysunki: Mieczysław Wiśniewski, Jerzy Wróblewski), bazującym na akcji z 7 odcinków serialu i 2 częściach filmu.

Teatr Sensacji „Kobra

Teatr Sensacji „Kobra” – telewizyjny cykl sztuk sensacyjnych, początkowo również fantastycznych (pocz. Teatr Sensacji i Fantastyki „Kobra”), emitowany od 6 lutego 1956 do 1993 i ponownie od 2013.

W latach 50. i 60. jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych.
Datę 6 lutego 1956 (poniedziałek) i tytuł „Zatrute litery” według powieści Agathy Christie w reżyserii Adama Hanuszkiewicza przyjęto jako symboliczne narodziny cyklu. Był to spektakl nadawany na żywo i nie zachowały się żadne zdjęcia archiwalne. Pierwsze zdjęcia pochodzą z 1959.

Przedstawienia były emitowane w czwartki wieczorem (z tego powodu znany też jako „Czwartkowy Teatr”), zazwyczaj bezpośrednio po Dzienniku Telewizyjnym. Animowana czołówka z wijącym się wężem była dziełem plastyka Eryka Lipińskiego, a muzyka pochodzi z samego początku Sekstetu Francisa Poulenca op. 100 na fortepian, flet, obój, klarnet, róg i fagot.

W ciągu lat formuła się nieco wzbogaciła: na początku z braku odpowiedniego sprzętu wszystko emitowano na żywo (sprzed 1959 roku nie zachowały się żadne materiały), później pojawił się telerecording i nowe możliwości montażu, zaczęto realizacje w plenerze i pod koniec istnienia cykl ewoluował w kierunku filmu telewizyjnego (np. Kłopoty to moja specjalność). Jednakże te nie mogły konkurować z filmami i serialami sensacyjnymi, zwłaszcza amerykańskimi, które zaczęły masowo napływać do Polski w latach 70. za sprawą ówczesnego szefa telewizji Macieja Szczepańskiego (seriale Kojak, Columbo, Święty), zajmując to samo czwartkowe wieczorne okienko emisyjne.
Jak podliczyła Illa Genachow, w ciągu pierwszych trzech lat emisji w 144 przedstawieniach padło 400 trupów.

W 1992 TVP zrealizowała film dokumentalny Pod znakiem węża – wspomnienie o Teatrze Kobra, z Krzysztofem Teodorem Toeplitzem jako narratorem, w którym twórcy (Józef Słotwiński, Andrzej Konic, Jerzy Gruza, Andrzej Łapicki, Zbigniew Safjan, Janusz Majewski i Piotr Szulkin) starali się m.in. odpowiedzieć na pytanie „Kto zabił Kobrę?”, tj. dlaczego „Kobra” się skończyła.

Armia tatuśka

Armia tatuśka (Dad's Army) – brytyjski serial typu sitcom emitowany po raz pierwszy od 31 lipca 1968 roku do 13 listopada 1977 roku na antenie BBC1. Był pierwszym z czterech seriali stworzonych przez spółkę autorską Jimmy Perry & David Croft, a także pierwszym serialem z tzw. trylogii wojennej Davida Crofta, do której zaliczane są także It Ain't Half Hot Mum i ’Allo ’Allo!. Powstało 80 odcinków podzielonych na dziewięć serii, z czego do dziś zachowało się 77 epizodów.

W roku 2000 uplasował się na trzynastym miejscu w plebiscycie na najwybitniejszą brytyjską produkcję telewizyjną XX wieku, przeprowadzonym wśród członków Brytyjskiego Instytutu Filmowego. Określono go wówczas „wzorcem brytyjskiego sitcomu”. Był dziesięciokrotnie nominowany do Nagrody Telewizyjnej BAFTA, otrzymał ją w roku 1971 w kategorii „Najlepszy program rozrywkowy”. Podczas premierowych emisji serialu osiągał on oglądalność dochodzącą do 18 milionów widzów. Powtórki emitowane ponad 30 lat po premierze serialu gromadziły nawet 7 milionów widzów. Wśród przyczyn jego popularności wymieniano m.in. trafne ukazanie w serialu – pomimo jego komediowego charakteru – bardzo głębokich i autentycznych podziałów klasowych, z jakimi brytyjskie społeczeństwo zmagało się w czasie wojny i jeszcze przez wiele lat po jej zakończeniu.

Akcja serialu rozgrywa się w czasie II wojny światowej, w fikcyjnej miejscowości Walmington-on-Sea, niewielkim miasteczku na południowym wybrzeżu Anglii. Serial rozpoczyna się od autentycznego wydarzenia historycznego, jakim było powołanie w 1940 roku tzw. Local Defence Volunteers (LDV, w wolnym tłumaczeniu: Lokalna Ochotnicza Służba Obronna), później przemianowanej na Home Guard, formacji paramilitarnej złożonej z mężczyzn, którzy pomimo mobilizacji nie są w stanie służyć w regularnej armii – głównie z powodu wieku lub złego stanu zdrowia. Mieli oni możliwość dobrowolnego wstąpienia do LDV, gdzie byli szkoleni i utrzymywani w gotowości na wypadek inwazji niemieckiej na Wyspy Brytyjskie, w czasie której mieli zajmować się dywersją i sabotażem oraz wspierać armię w walce z najeźdźcą.

Służbę w LDV można było łączyć z normalną pracą zawodową lub nauką w szkole, bowiem związane z tym obowiązki wypełniało się popołudniami i wieczorami oraz w dni wolne. Serial opowiada o losach jednostki LDV z Walmington-on-Sea, złożonej głównie ze niemłodych już panów, którzy jeśli w ogóle służyli kiedykolwiek w wojsku, to podczas I wojny światowej lub nawet wcześniej.

Miś Yogi

Miś Yogi to kolejna fikcyjna postać prosto z amerykańskiej wytwórni Hanna-Barbera. Zadebiutował on jako postać drugoplanowa w serialu Pies Huckleberry w 1958 roku. Pierwszym odcinkiem, w którym się pojawił była "Wielka ucieczka". Tak się spodobał widzom, że trzy lata później dostał on swój własny serial.

 
Jak większość postaci ze studia Hanny-Barbery także i Yogi miał swoją własną osobowość a fabuła większości odcinków skupiała się na wygłupach Yogiego, zamieszkującego fikcyjny park Yellowstone. Miś bardzo uwielbiał jedzenie toteż większość czasu spędzał na pomysłach podbierania koszyków ze smałokykami przebywającym w parku turystom. Do swoich genialnych pomysłów korzystał z pomocy kompana - małego misia BooBoo. Jego zachowań nie pochwalał strażnik parku - Smith jak również niedźwiedzica Cindy - dziewczyna misia Yogi.

Filmy z Misiem Yogim pojawiły się u nas w czasach siermiężnego PRL-u w programie dla dzieci i młodzieży "ZWIERZYNIEC", który był chyba ulubionym miejscem do emisji seriali pochodzących ze studia Hanna-Barbera. Po jakimś czasie znikł z naszych ekranów by pojawić się na kasetach VHS z serii "Hanna Barbera".

Prócz krótkich siedmiominutowych odcinków Miś Yogi pojawił się także w serialu "Yogi, łowca skarbów". Bodajże był to serial emitowany jako kino Tik-Taka w latach 90-tych. 27 odcinków oraz poszukiwanie grupy Misia skarbu był tylko pretekstem do ponownego zaprezentowania postaci z kreskówek Hanny Barbery. Na pierwszej kasecie znalazł się odcinek w którym Miś Yogi pojawił się po raz pierwszy

Gang Olsena

Gang Olsena (Olsen-banden) to seria czternastu duńskich, kryminalnych komedii filmowych, opowiadających o fikcyjnym duńskim gangu sympatycznych przestępców-nieudaczników. Większość filmów, które nakręcono w latach 1969 - 1998 rozpoczyna się niezapomnianą sceną opuszczania więzienia przez szefa gangu Egona Olsena, który z prawdziwą dumą informuje oczekującym go współpracowników o kolejnym ambitnym genialnym planie, mający przynieść upragnione miliony i emeryturę na Majorce. Koronkowo przygotowane skoki prawie zawsze kończą się klapą i powrotem Olsena do zakładu penitencjarnego w Kopenhadze. Trzynaście pierwszych odcinków serialu wyreżyserował Erik Balling. Po siedemnastu latach przerwy w 1998 roku nakręcono ostatni, czternasty odcinek, który reżyserowali: Tom Hedegaard i Morten Arnfred. Podczas realizacji zdjęć zmarł nagle Poul Bundgaard (czerwiec 1998) grający rolę, Kjelda Jensena. Ostatni odcinek Gangu Olsena został zrealizowany bez udziału filmowej żony Kjelda - Yvonne Jensen (Kirsten Walther), która w lutym 1987 roku zginęła wraz ze swoim mężem w wypadku samochodowym.

Nieodłącznym elementem serialu są policjanci, którzy depczą Gangowi Olsena po piętach. Na pierwszy plan wysuwają się nieporadni detektywi/inspektorzy Mortensen (Peter Steen), Jensen (Axel Strobye) i Holm (Ole Ernst).

Cztery główne role serialu Gang Olsena:

Egon Olsen (Ove Sprogoe) - mózg gangu, niewysoki, dystyngowany w wyglądzie, z nierozłącznym melonikiem i cygarem, słynie z genialnych planów. Specjalizuje się w otwieraniu sejfów produkcji Franza Jägera z Berlina.

Benny Frandsen (Morten Grunwald) - kierowca gangu, często się śmieje, kobieciarz; posiada dziwny krzywy wihajster, dzięki któremu otwiera drzwi, wygrywa na jednorękim bandycie, wyciąga drobne z automatu z papierosami itp. Benny często używa słów Skide godt – „Klawo jak cholera”

Kjeld Jensen (Poul Bundgaard) - bojący się krzykliwej żony tęgi członek gangu w okularach, nieustannie przestraszony sytuacją, w jakiej się znalazł. Kjeld nigdy nie rozstawał się ze swoją torbą lekarską, w której nosił narzędzia potrzebne do kolejnych włamań. Wśród przedmiotów zgadujących się w torbie Kjelda były m.in. stetoskop, talk i rękawiczki Egona, który używał ich do otwierania sejfów Franza Jagera z Berlina.

Borge Jensen (Jes Holtso ) - rezolutny i bardzo pojętny syn Kjelda i Yvonne, który został wykorzystany przez gang w kilku skokach.

Yvonne Jensen (Kirsten Walther) - niezapomniana żona Kjelda, która skutecznie wyprowadzała z równowagi planującego nowe napady Egona.

Pan Tau

Kim był tajemniczy jegomość ubrany tak jak ubrani są aktorzy reklamujący pewien bank pod szyldem "kultura wyższej bankowości"? Czarny garnitur, parasolka oraz czarny melonik. Nie mówi, zachowuje się dziwnie a mimo to swoim pojawieniem potrafi rozbawić dzieci i dość porządnie namieszać w świecie dorosłych. Nie wiecie jeszcze kto to? Toż to Pan Tau. Ten elegancki mężczyzna komunikuje się ze wszystkimi za pomocą pantomimy i tańca a jego melonik ... to istny skarb bowiem za pomocą jednego ruchu dłonią po meloniku Pan Tau rozwiązuje problemy a także materializuje rzeczy wyczekiwane przez dzieci.
Już w pierwszym epizodzie widzimy go szybującego gdzieś w kosmosie i obserwującego planety kiedy płacz dziecka skierował go na ziemię. Po wylądowaniu za pomocą melonika szybko się powiększył (był przecież niewiele większy od mrówki) a pojazd swój który nie uległ powiekszęniu schował do kieszeni marynarki.

Pan Tau to serial liczący 33 odcinki produkcji czechosłowackiej we współpracy z niemiecką telewizją. Pilotażowy odcinek został wyświetlony w 1966 roku pozostałe odcinki w latach 1969-1978. Całość zakończyła wersja kinowa, której premiera odbyła się w 1988 roku. Do Polski Pan Tau dotarł w 1981 roku kiedy to premierowy odcinek wyświetlono w niedzielny wakacyjny poranek - prawdopodobnie w kinie Teleferii.

Cała seria została napisana przez Ota Hogman i wyreżyserowana przez Jindřich Polák'a (ten sam co wyreżyserował serial "Goście" i co ciekawe w serialu tym możemy spotkać aktora grającego Pana Tau). Cała historia jest przyjemna, zabawna ale zawierająca problemy ówczesnych dzieci, na które Pan Tau miał zawsze gotowe rozwiązanie. Do tego celu zawsze posługiwał się swoim magicznym melonikiem i poprzez stukanie w niego mógł się zamienić w kukiełkę by ukryć się przed dorosłymi albo wyczarować inne bardziej lub mniej pożądane przedmioty. Co ciekawe - pojawiał się tylko dzieciom, którym pomagał rozwiązywać problemy i spełniać ich najskrytsze marzenia a dla dorosłych pozostawał niewidzialny.

W roli tytułowej mogliśmy zobaczyć czeskiego aktora Otto Simanka (1925-1992), którego również mogliśmy obejrzeć w serialach "Goście", "Arabela" i "Lucie, postrach ulicy". Cztery lata przed śmiercią, w 1988 roku, po raz ostatni wcielił się w rolę postaci, która była rozpoznawalna jeszcze kilkanaście lat temu przez większość dzieci. Tym razem w wersji kinowej "Pan Tau" musiał stawić czoła wyzwaniom jakimi była podwójna rola i niestety - upływający już czas ...


Stawka większa niż życie

Polski 18-odcinkowy serial telewizyjny z lat 1967–1968, wyprodukowany przez Zespół Filmowy „Syrena”, wyemitowany na antenie TVP od 10 października 1968 do 6 lutego 1969.

Najlepszy polski serial sensacyjny. Akcja zaczyna się w roku 1941. Młody polak Stanisław Kolicki rozpoczyna współpracę z wywiadem radzieckim. Przedostaje się na stronę sojusznika i przekazuje informacje o koncentracji niemieckich wojsk wzdłuż granicy. W tym samym czasie wywiad radziecki aresztuje oficera niemieckiego Hansa Klossa, do którego Kolicki jest łudząco podobny. Rosjanie postanawiają wykorzystać to podobieństwo do celów wywiadowczych. Kolicki jako Hans Kloss dokonuje brawurowej ucieczki na stronę niemiecką. Zajmuje miejsce swojego sobowtóra w strukturach wojskowego kontrwywiadu. Jako agent J-23 zaczyna tajną misję w niemieckiej armii. Sturmfuhrer Staedtke i sturmbannfuhrer Lothar podejrzewają jednak mistyfikację. Bohater zostaje zdemaskowany. Udaje mu się jednak upozorować własną śmierć i zbiec. Wkrótce, na własną prośbę znowu przenika do Abwehry, tym razem już jako "prawdziwy" Leutnant Hans Kloss

Scenariusz serialu napisali Andrzej Szypulski i Zbigniew Safjan, zainspirowani pierwszym filmem o Jamesie Bondzie, Doktor No z 1962.

Akcja serialu rozpoczyna się w roku 1941. Młody Polak Stanisław Kolicki zamierza przedostać się do Związku Radzieckiego, by przekazać informację o koncentracji wojsk niemieckich na granicy. Zostaje przez radziecki wywiad zatrzymany. Będąc łudząco podobnym do niedawno aresztowanego oficera niemieckiego Hansa Klossa, zajmuje miejsce swojego „sobowtóra” w wywiadzie niemieckim – Abwehrze i jako agent J-23 rozpoczyna misję szpiegowską.

Scenariusz – Andrzej Zbych (pseudonim, piszących razem, Andrzeja Szypulskiego i Zbigniewa Safjana).
Reżyseria – Janusz Morgenstern i Andrzej Konic (po 9 odcinków).

Rumcajs

Rumcajs miał czarną brodę, takież same kudły, chodził ubrany w obdartą ze wszystkich stron garderobę. Na głowie posiadał czerwony kapelusz i mówił chropowatym głosem. Wyjęta spod prawa postać dysponowała charakterystyczną krótką bronią palną, ładowaną bodajże szyszkami. Tych było pod dostatkiem, gdyż ze swą familią bohater mieszkał w Rzacholeckim Lesie pod Jičínem.

Powiadają, że Rumcajs nim stał się rozbójnikiem, zajmował się w miasteczku szewstwem. Do zejścia na przestępczą ścieżkę zmusiły go uwarunkowania ekonomiczno-polityczne. Zaciekłym wrogiem Rumcajsa, człowieka z plebsu, był arystokrata Książę Pan – stan cywilny: żonaty z Księżną Panią.
Bohater naszej (a właściwie czechosłowackiej) bajki także był żonaty. Z małżonką Hanką posiadali synka Cypiska, który nieraz przysporzył ojcu wiele kłopotów. Podobnie jak sama Hanka. Kiedyś została uwięziona przez Księcia Pana. Rumcajs postanowił ją wyswobodzić. Chciał wyrwać kraty z okna celi. Własnymi rękami. Taki to był mocarz!

Autorem wizerunku Rumcajsa jest Radek Pilař, malarz. U naszych południowych sąsiadów Rumcajs do dzisiaj jest postacią popularną. Jej kult dorównuje niemal temu, jakim otacza się bohaterów bajek wyprodukowanych w analogicznym czasie w wytwórniach krajów kapitalistycznych i niezaangażowanych.

A u nas seria o Rumcajsie była pokazywane w różnych dobranockach i o różnych porach.

Źródło: http://www.nostalgia.pl

The Benny Hill Show

"The Benny Hill Show" pojawił się na antenie brytyjskiej telewizji w 1969 roku i był obecny przez 20 lat aż do 1989 roku. Emitowany w ponad 140 krajach show stał się symbolem brytyjskiego humoru, który nie zawsze kojarzył się tylko z Monty Pythonem.

Sprośne dowcipy i skecze, w których Benny Hill mógł pokazywać swoje rozliczne talenty komediowe, podbiły na jakiś czas serca widzów. Przypominamy Wam serial, który także w Polsce bawił spore grono złaknionych w latach 90. telewizyjnej rozrywki Polaków. Pamiętacie te żarty?

Komik Benny Hill urodził się 19 stycznia 1924 roku. Pod koniec wojny pracował jako aktor radiowy (lektor w słuchowiskach). Po raz pierwszy w telewizji pojawił się w 1949 w programie "Hi there". Potem zaczęła się jego wielka kariera.

Autorski projekt początkowo nosił nazwę "The Benny Hill Faking Show". Aktor wystąpił w niezliczonej ilości krótkich skeczy razem z z Henrym McGee, Carol Cleveland, Bobem Toddem, Jackiem Wrightem (Little Jackie czyli Łysy Dziadek) i innymi, odgrywając rolę pożądliwego, lubieżnego, nigdy do końca nie osiągającego zamierzonego celu osobnika. Nie wszystkim podobała się taka frywolność. Komik ukazywał się w wielu przebraniach, często niezwykle szokujących. Warto jednak przyznać, że po prostu taki humor i dwuznaczności były znakiem rozpoznawczym jego oraz całego serialu.

 Główne ataki w stosunku do serialu dotyczyły seksizmu, którego miało być w show zdecydowanie za dużo. Benny Hill tłumaczył, że kobiety w jego serii są inteligentne i to one manipulują mężczyznami, a nie odwrotnie. Stosował w swoich filmach słynne przyspieszanie zwane także "undercranking", oraz gagi wizualne po to, by stworzyć "żywą animację".

W "The Benny Hill Show" można także było zobaczyć pantonimę czy parodię. Komik był też niezwykle utalentowany muzycznie. Piosenka z czołówki "The Benny Hill Show" to do dziś kultowy utwór. Różne źródła podają inną liczbę krajów, gdzie emitowano "The Benny Hill Show". Na pewno komik znany jest w ponad 100 państwach i ta popularność nie ustaje.

W 1969 show Benny'ego Hilla przeniósł się do ITV, gdzie emitowano go aż do odwołania, z nieregularnym harmonogramem jednogodzinnych wydań specjalnych. W 1979 roku serial zadebiutował w Stanach Zjednoczonych.Odcinki wyświetlano wraz z serią reedytowanych półgodzinnych programów, zaczerpniętych z odcinków specjalnych ITV.

Amerykańska wersja "The Benny Hill Show" była mniej pikantna i okrojona z wielu żartów związanych z kobietami i seksem. W 1989 roku brytyjska telewizja zrezygnowała z emisji show. Mówiło się o konflikcie komika z władzami Thames Television, producentem show, ale prawdopodobnie przyczyną zdjęcia serialu z anteny była prosta. Benny Hill był coraz starszy i niektóre gagi związane z kobietami po prostu przestały śmieszyć.

Stan zdrowotny Hilla zaczął się pogarszać na początku lat 90. Ważąc 108 kg przy wzroście 1,79 m, cierpiał na problemy z sercem powiązane z nadwagą. 11 lutego 1992 lekarze oznajmili, że musi stracić na wadze 13 kg i sugerowali by-pass. Zmarł będąc sam w swoim mieszkaniu. Uważa się, że powodem śmierci był zawał serca. Uwagę sąsiada z dołu zwrócił fetor rozkładającego się ciała, które znaleziono w fotelu 24 kwietnia 1992 roku.

Dziś "The Benny Hill Show" jest dostępny na płytach DVD. Czasem można natrafić na powtórkowe odcinki także w polskiej telewizji. Zaznaczmy, że serial regularnie emitowała na początku lat 90. telewizyjna Dwójka. A czy Wy z sentymentem wspominacie ten program?

Do przerwy 0:1

Spójrz bracie choć raz, spójrz bracie trzeźwo na świat… - słowami tej piosenki rozpoczyna się i kończy niezwykle popularny w czasach PRL-u serial dla młodzieży, „Do przerwy 0:1”.

7-odcinkowy serial jest rozszerzoną wersją pełnometrażowego filmu „Paragon, gola!”. Opowiada on o grupie nastoletnich Warszawiaków, którzy w codziennym życiu często muszą mierzyć się z problemami dorosłych.

Obraz został wyreżyserowany przez Stanisława Jędrykę. Scenariusz – na podstawie własnej powieści o tym samym tytule – napisał Adam Bahdaj.

Wspomniany duet odpowiada też za sukcesy innych hitów tamtego okresu, takich jak „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech” czy „Stawiam na Tolka Banana”. We wszystkich wystąpił Henryk Gołębiewski.

Na potrzeby produkcji zmodyfikowano nieco książkowy pierwowzór.

Tytuł nawiązuje do wyniku pierwszej połowy spotkania pomiędzy „Syrenką” a „Huraganem”.

Na tle powojennej Warszawy osnuta została opowieść o grupce dzieciaków z ul. Chmielnej, dla których jedyną ucieczką od szarej rzeczywistości są marzenia i futbol.



Pochodzący z niezbyt zamożnych rodzin chłopcy spontanicznie tworzą podwórkowe drużyny piłkarskie. W jednej z nich („Syrence”), na tle rówieśników wyróżnia się Marian Tkaczyk, zwany Paragonem.

Maniuś posiada wszystkie cechy prawdziwego lidera: jest odważny, zaradny, zadziorny.

Innymi ważnymi postaciami zespołu są bramkarz Perełka oraz napastnik Mandżaro. 

Każdemu marzy się kariera na miarę ich największego idola, Wacława Stefanka, czołowego zawodnika Polonii Warszawa.

Wielką szansą na spełnienie marzeń staje się organizowany przez redakcję „Życia Warszawy” turniej dzikich drużyn.

Ale zanim chłopcy z „Syrenki” otrzymają możliwość zagrania na prawdziwym stadionie w przedmeczu międzypaństwowego spotkania Polska-Włochy, będą musieli uporać się z lokalnym rywalem, drużyną „Huraganu”.

Jego kapitanem jest Julek „Królewicz” Wawrzysiak, chłopak obracający się w podejrzanym towarzystwie (jego brat, Romek jest prawą ręką niejakiego Durczaka, byłego piłkarza i hochsztaplera), ale nie pozbawiony honoru i skrupułów.


Prawdziwe problemy zaczynają się po zgłoszeniu „Syrenki” do turnieju. Jak to zazwyczaj bywa, kością niezgody stają się pięniądze.

Drużyny nie stać bowiem na zakup jednolitych kostiumów sportowych, odpowiedniego obuwia czy piłki. Rada drużyny obliguje Paragona (klubowego skarbnika) do rozliczenia się z klubowej „kasy”.

Ponieważ pieniądze przez pomyłkę wydaje jego matka, musi w bardzo krótkim czasie zorganizować niebagatelną kwotę 300 złotych.

Z pomocą przychodzi mu Królewicz. Okazuje się jednak, że pożyczka nie jest zupełnie bezinteresowna.

Paragon musi wybierać między lojalnością a zdradą, między prawdą a kłamstwem.

Duma i honor prowadzą w ślepy zaułek, z którego ciężko będzie mu się samemu wydostać. Wtedy z pomocą przychodzi jego idol.

Stefanek zostaje trenerem „Syrenki” i zabiera chłopca do siebie, kiedy do szpitala trafia jego matka. Wkrótce jednak Paragon pakuje się w jeszcze większe tarapaty…

W postać Wacka Stefanka wcielił się mistrz drugiego planu, Józef Nalberczak, zaś Romana Wawrzysiaka brawurowo odegrał Roman Wilhelmi.

Serial, mimo upływu lat jest nadal chętnie oglądany, zarówno przez starszą, jak i młodszą część widowni, co jest niewątpliwym sukcesem Jędryki.