Łebski Harry (ang. Heathcliff and the Catillac Cats) – francusko-amerykański serial animowany, opowiadający o Harrym – pomarańczowym kocie, który podwędza pyszności.
Ukochany
zwierzak pary staruszków o nazwisku Nutmegs prowadzi podwójne życie.
Uwielbia swój wielkopański żywot, ale jego drugim imieniem jest
ciekawość. Łebski Harry planuje przeżyć swoje dziewięć żyć na pełnych
obrotach. Ma w zanadrzu mnóstwo sztuczek i ciągle płata innym złośliwe
figle. Obmyśla śmiałe plany, aby wykraść mleczarzowi butelkę śmietanki,
kombinuje, jak tu zwędzić sardynkę lub dwie na rybnym targu. Mimo to
Łebski Harry jest kotem o wrażliwej naturze. Kiedy zaczyna myśleć o
miłości, zawsze u jego boku pojawia się Sonja, piękna biała kotka. To
chyba prawdziwa miłość.
Powstało również kilka innych seriali z udziałem pomarańczowego kota, a są to:
Heathcliff i Dingbat (ang. Heathcliff and Dingbat, 1980-1981) – był emitowany przez Cartoon Network,
Heathcliff i Marmaduke (ang. Heathcliff and Marmaduke, 1981-1982) – był emitowany przez Boomerang (po polsku).
Postacie
Harry – główny bohater kreskówki; pomarańczowy kot nieustannie wprowadzający zamęt; uważa, że świat stoi przed nim otworem.
Sonja – drobna biała kotka, wybranka Harry’ego.
Riff-Raff – sprytny szef gangu, w skład którego wchodzą Mungo, Poeta i Hektor.
Mungo – niezbyt rozgarnięty, gruby kot, który wciąż myśli o jedzeniu. Zakochał się w Dipsy. Kolekcjonuje butelki po mleku.
Poeta – biały kot ze słuchawkami na uszach i wrotkach na nogach, nieustannie mówi rymami (częstokroć trywialnymi).
Hektor – brązowy kot z kołnierzem koszuli i krawatem-śledzikiem.
Cleo – piękna przyjaciółka Riff-Raffa, biała kotka w różowym stroju do aerobiku; uważana za jego dziewczynę.
Spike – pies kolegi Iggy’ego, główny oponent Harry’ego.
Liroy – pies-stróż na wysypisku (gdzie mieszka gang), daje się we znaki Riff-Raffowi i jego grupie.
Bush – Pies pilnujący sklep muzyczny przed Riff-Raffem.
Iggy – chłopiec, właściciel Harry’ego. Chodzi na spacery wraz ze swoją sąsiadką imieniem Marcy..
Marcy – sąsiadka Iggy’ego, jest dziewczynką, która opiekuje się Harrym. Wozi go w wózku dla lalek. Jest koleżanką Iggy’ego. W odcinku Straszna Tammy już nie bawiła się z Harrym tylko z Tammy. Pod koniec odcinka już nie chciała się z nią bawić.
Maxy – chłopiec, właściciel Spike’a.
Babcia Iggy’ego –
Dziadek Iggy’ego –
Roxy – kotka z odcinka Nowa kicia.
Dipsy – kotka z odcinka Zawody miłosne. Jest wysportowana. Zakochana w Mungo.
Tammy – złośliwa kotka z odcinka Straszna Tammy. Chce rządzić okolicą Harry’ego, który nie jest z tego zadowolony. Harry nie bije kotek, więc Sonja musiała zająć się Tammy. Na początku Marcy (która zawsze bawiła się z Harrym) opiekowała się złą kotką nie wiedząc jaka jest naprawdę. Później już nie chciała się z nią bawić.
Inspektor Gadżet (ang. Inspector Gadget/fr. Inspecteur Gadget) – wyprodukowany w latach 1983-1986, amerykańsko-kanadyjsko-francuski animowany serial telewizyjny, którego bohaterem jest detektyw-cyborg Inspektor Gadżet, tropiący wraz ze swą siostrzenicą Penny i psem Łepkiem złowrogiego Doktora Klaufa (ang. Dr. Claw, fran. Dr. Gang) chcącego przejąć władzę nad światem
Seria liczy 86 odcinków i była pierwotnie wyświetlana w latach 1983-1986. W Polsce pojawił się po raz pierwszy wiosną 1991 roku na kanale TP Katowice a 4 czerwca 1991 roku zagościł na TVP2.
Na podstawie serialu powstał film w wytwórni Walt Disney Pictures w 1999 roku.
Jedną z wielu kontynuacji przygód Gadżeta jest seria emitowana w telewizji Jetix – Gadżet i Gadżetinis.
Bohaterowie
Inspektor Gadżet
– słynny detektyw, wujek Penny. Nierozgarnięty, ale za to wyposażony w
wiele gadżetów. Niestety często ma z nimi problemy, gdyż wywoływanie
gadżetów nie zawsze działa właściwie. Za dobrze wykonane zadania dostaje
urlop od swojego szefa
Penny (w starszej wersji: Lilly) – sprytna
siostrzenica Gadżeta, która w tajemnicy pomaga wujkowi w każdej misji.
Ma książkę z wbudowanym komputerem oraz zegarek o niezwykłych funkcjach,
których używa w czasie misji. Nic nie wiadomo na temat jej rodziców,
prawdopodobnie nie żyją skoro mieszka u wujka, który ją sam wychowuje.
Łepek (w starszej wersji: Mądrasek, w dubbingu Kartunz: Mądruś, ang. Brain)
– pies Gadżeta i Penny. Jest mistrzem przebrania się. Także w tajemnicy
pomaga Gadżetowi w każdej misji. Na prośbę Penny, zawsze pilnuje
Gadżeta i stara się go chronić przed niebezpieczeństwem. Bardzo często
chodzi na dwóch łapach, rozumie ludzką mowę, lecz sam nie mówi (z
wyjątkiem najstarszego dubbingu oraz dubbingu Kartunz, gdzie wypowiada,
warcząc, słowa lub krótkie zdania). Nosi obrożę wyposażoną w system
łączności, dzięki której Penny może bezprzewodowo rozmawiać z pieskiem
przy użyciu swojego zegarka.
Quimby – szef policji, przełożony Gadżeta. W każdym odcinku
wręcza Gadżetowi zadanie na kartce ulegającej samozniszczeniu. Gadżet
zawsze wyrzuca tę kartkę w stronę szefa i szef kończy cały w sadzy, gdyż
kartka wybucha. Pod koniec prawie każdego odcinka zjawia się, by
aresztować agentów Doktora Klaufa.
Dr Klauf (w starszej wersji z franc.: doktor Gang, w dubbingu Kartunz dosłownie: doktor Szpon, ang. Dr. Claw)
– wróg Gadżeta i szef organizacji sił ZŁA (ang. M.A.D.) Nie wiadomo jak
wygląda, widać tylko jego ręce w metalowych rękawicach z kolcami i
szponami. Chce wyeliminować Gadżeta i przejąć władzę nad światem, ale
nieustannie przegrywa, ponieważ Gadżet zawsze krzyżuje jego plany.
Szalejot – kot Klaufa. Lubi się śmiać. Zawsze towarzyszy swojemu panu, wylegując się w pobliżu.
Agenci sił ZŁA (lub Agenci Klaufa; w starszej wersji Niewidzialni agenci lub Agenci Niewidzialnego)
– służą Klaufowi i wykonują jego polecenia. Starają się wyeliminować
Gadżeta, ale im się nie udaje. Choć zazwyczaj noszą stroje z bardzo
wyraźnymi oznaczeniami organizacji, Gadżet nie potrafi ich nigdy
rozpoznać.
Kapral Capeman – niezdarny asystent Gadżeta. Marzy o lataniu. Pojawia się tylko w drugiej serii.
Pamiętacie? Poczciwy byczek w czerwonych spodniach na szelkach i drewnianych chodakach gościł na ekranach naszych telewizorów popołudniami w ramach Kina Tik-Taka
(później także w Telewizji Katowice) gdzieś w latach 1990-1991. Okazuje
się jednak, że wesołe opowiastki miały również swój nieco pikantniejszy
pierwowzór…
Wszystko zaczęło się od gazetowych pasków komiksowych "Boes",
których autorami są Thijs Wilms (scenariusz) oraz Wil Raymakers
(rysunki). Cykl zadebiutował w roku 1980 i w swojej ojczystej Holandii
ukazuje się po dziś dzień w kilku poczytnych dziennikach i tygodnikach,
nie ustępując popularności amerykańskim seriom jak Garfield. W końcu
doczekała się także wydania albumowego. W oryginalnych komiksach autorzy
często nie stronili od czarnego humoru i pieprznych, żeby nie
powiedzieć sprośnych dowcipów, przywodzących na myśl raczej żarty
Andrzeja Mleczki niż grzeczne historyjki z gum do żucia "Donald".
W latach 1987-1989 nakręcona została animowana adaptacja w
koprodukcji japońsko-holenderskiej pod tytułem Geragera Busu Monogatari.
Ogółem powstały 104 dwunastominutowe epizody, ale zazwyczaj emitowano
je, łącząc po dwie historie w jeden odcinek. Naturalnie, humor musiał
zostać stonowany na potrzeby serialu przeznaczonego dla dzieci, ale i
tak w rezultacie otrzymaliśmy pełną zabawnych gagów i dwuznacznych
żartów produkcję.
Poniżej opening - może nie taki jaki pamiętacie z Tik Taka, ale w
pełni oddający humor, który panuje w całej serii, która notabene jest do
obejrzenia na youtubue.
Głównym bohaterem serialu jest byczek, a właściwie wół Ollie (w
oryginale Boes). Choć otoczenie, w którym mieszka wygląda jak typowa
holenderska farma, zamieszkują ją wszelkie możliwe zwierzęta świata,
przez co bardziej przypomina ogród zoologiczny. Najbliższym przyjacielem
byczka jest żółw Jack, który prawie w każdym odcinku traci swoją
skorupę. Dodać należy, że to nie byle jaka skorupa, ale całkiem porządne
lokum z wygodami i telewizorem! Dobroduszny bohater na ogół ma dobre
intencje i chętnie niesie pomoc innym mieszkańcom farmy… choć nieraz
jego działania przynoszą opłakane rezultaty. Pożar ugasi dzięki trąbie
słonia, znalezioną na plaży ośmiornicę przemieni za pomocą pompki w
najprawdziwszy balon. Czasami podczas wykonywania swych farmerskich
obowiązków popada też w konflikt z innymi zwierzętami, ale każdy odcinek
kończy się happy endem. Poczynania bohaterów komentowane są najczęściej
w sarkastyczny sposób przez tukana-narratora. Seria była epizodyczna i
nie posiadała jako takiej przewodniej fabuły, a każda historia stanowiła
zamkniętą całość.
Pani Łyżeczka / Cudowny talizman(jap. スプーンおばさんSupūn Obasan) – japoński serial animowany wyprodukowany przez Studio Pierrot w 1983 roku oparty na podstawie powieści norweskiego pisarza Alfa Prøysena. Serial składa się ze 130 odcinków. W oryginalnej wersji głównej bohaterce głosu użycza Reiko Seno.
Pani Łyżeczka jest tylko z pozoru zwykłą kobietą. Co jakiś czas,
niespodziewanie osiąga wzrost łyżeczki do herbaty. Rozumie wtedy mowę
zwierząt i pomaga im w potrzebie. Jednak w chwilach tych jest narażona
na wiele niebezpieczeństw z racji swych niewielkich rozmiarów.
Tytułowa bohaterka mieszka razem ze swoim mężem w małej wiosce. Pani
Łyżeczka posiada niezwykłą zdolność. Co pewien czas zmniejsza się,
osiągając rozmiary nie większe od łyżeczki.
W Polsce serial był emitowany w „Wieczorynce” od 8 maja 1987 roku na kanale TVP1. Głosu Pani Łyżeczki użycza Anna Seniuk. Piosenkę tytułową i końcową w polskiej wersji językowej śpiewała Maria Winiarska.
Był sobie pewien robocik. Troje oczu, rozciągliwa szyja i opiekujący się
trójką przemierzających kosmos dzieciaków. To oczywiście robot Mikrobi -
bohater węgierskiej, trzynastoodcinkowej kreskówki emitowanej w latach
80-tych w programie "7 Anten" zaraz po niedzielnym Teleranku. Największym
problemem dla Mikrobiego było najmniejsze dziecko - urwis Pepe, który
bez przerwy chciał się bawić i z nudów przeprogramowywał Mikrobiego,
który musiał wtedy spełniać jego zachcianki. Chyba słowa "Pepe chce
korale" czy "Pepe chce loda" albo "Pepe chce pobawić się ze ślimaczkiem"
pamięta większość z Was.
Produkcja była to niewielka - liczyła zaledwie 13 odcinków, a emitowana była w latach 80-tych zaraz po niedzielnym Teleranku. Robot
Mikrobi cały czas musi ał pilnować małego Pepe i razem z jego siostrą i
bratem przemierzali kosmos doświadczając przy tym mnóstwo przygód.
Lisek Vuk (węg. Vuk, ang. The Little Fox) – węgierski film animowany, wyprodukowany w 1981 roku. Oparty na powieści Vuk Istvána Feketego. Film wyreżyserował Attila Dargay na podstawie scenariusza napisanego przez reżysera wraz z Istvánem Imre, Ede Tarbayem. Film ukazał się w Polsce w roku 1987.
Fabuła
Film powiada o losach tytułowego lisa – Vuka – który tak jak jego krewni jest zagrożony ze strony myśliwych. Przypuszcza się, że film miał na celu poruszyć temat polowań na zwierzęta, oraz pokazać ich negatywną stronę.
Vuka, noszącego imię po dziadku, poznajemy za młodu, kiedy to jeszcze
musi znajdować się pod nieustanną opieką rodziców. Vuk jest ciekawy
świata, gdy dowiedział się o nocnych polowaniach swojego taty,
postanowił wyruszyć razem z nim. Spotykając się z odmową wymyka się z
nory. Tymczasem w pobliskiej zagrodzie stary lis, zabija gęś,
prowadzony przez swego psa, myśliwy trafia do nory rodziców Vuka. Gdy
sam Vuk wraca po całonocnej zabawie do nory, nie znajduje w niej ani
mamy, ani taty.Jednak wnet spotyka wujka ,który zabiera go do swojej
nory i uczy jak polować, skradać się i unikać ludzi.
Pom Pom to Węgierska animacja z lat 1980 do 1984, nakręconą przez Attilę Dargay i narysowane przez Ferenca Sajdika . Dwoma głównymi bohaterami serii są Pom Pom i Picur. Seria składała się z dwóch sezonów: pierwszej w 1978 (14 epizodów) i drugiej w 1981 (12 odcinków).
Kto jest Pom Pom?
No tak, nikt mnie nie zna, bo raz jestem taki a raz inny.
Mogę być na przykład pędzlem.
Albo pomponem przy rannym pantoflu.
Albo frędzlem
Albo peruką.
Najbardziej jednak lubię huśtać się na gałęzi..."
Strachy na lachy była grupką potworów rezydujących w
strasznym zamczysku. Mieliśmy tam pełen skład stworzeń znanych z
przeróżnych horrorów. Był tam Drakula (zwany potocznie Drakiem), który był przywódcą a podczas piosenek grał na strasznym pianinie.
Oprócz niego był Frankie
(Frankenstein) który zazwyczaj ćwiczył na sali gimnastycznej. Jego
instrumentem była perkusja składająca się m.in. z dwóch czaszek. Często
doładowywał się piorunem ... "tego mi było trzeba" - mówił. Frankie czasami pojawiał się też jako super bohater (również o tym mówiła jedna z piosenek). Trzecim kompanem był Wolfie
- hippiczny wilkołak który mówił używając slangu. Chodził w plażowych
sandałach i grał na instrumencie przypominającym lirę. Zawsze bawił się
dobrze i działał Drakowi na nerwach.
Oprócz nich występowały mniej lub bardziej przeraźliwie denerwujące postacie jak wiedźma Hagatha, Mumia
i wiele, wiele innych. W każdym odcinku śpiewane były dwie piosenki -
pierwszą z nich śpiewali główni bohaterowie a druga piosenka (kończąca
zazwyczaj odcinek) śpiewana była przez zaproszonych gości np.
Mumie i
ich ulubieńcy (mumie i ich cztery pieski), Duchy z '76-go (trzy duchy
przebrane za kolonistów) bądź też zespół składający się z trzech
szkieletów. Każda z tych piosenek była miła dla ucha chociaż pojawiały
się w nich czasami motywy z dreszczykiem.
Seria ta leciała we czwartki koło godziny 19:00. Był to
pastisz na wszystkie horrory, zresztą opowiedziany czarnym humorem.
Bohaterzy zadawali sobie zagadki lub opowiadali o sobie absurdalne
historyjki. Duże brawa należały się tłumaczowi, który potrafił
przetłumaczyć dowcipy pojmowane przez amerykanów na nasz rodzimy język.
Czasami do Zamku wpadali goście z innych kreskówek jak np. Królik Bugs i
Kaczor Duffy. Co do królika nie jestem pewien ale Duffy zawsze brał
udział w ulubionym Show Wolfiego.
Szagma albo zaginione światy (fr. Les Mondes Engloutis) - animowany serial francuski z lat osiemdziesiątych.
Akcja filmu działa się w głębinach Ziemi, gdzie swoje królestwo miała rasa Arkadian żyjąca tam od czasu wielkiego kataklizmu. Gdy ich słońce
Szagma zaczyna przygasać, Arkadianie wysyłają po pomoc swoją
wysłanniczkę o imieniu Arkana ze stworzeniami o imionach Bic i Bac na
statku Szagszag. Tam spotykają Boba i Rebeccę, których przed piratami
ratuje Spartakus. Ta szóstka ma za zadanie uratować Arkadian i ich
świat.
Tytuł oryginalny: Les Mondes Engloutis
Produkcja: France Animation, RMC audiovisuel, Monte Carlo
Productions, Télé-Hachette (1 seria), Antenne 2, France Média
International (2 seria), Compagnie Général du jouet (1 seria),
Ministerstwo Kultury
Początek produkcji: 1985 - 1986
Liczba odcinków: 52 (2 serie)
Autor: Nina Wolmark
Reżyseria: Michel Gauthier
Scenariusz: Nina Wolmark
Kreacja postaci: Paul Brizzi, Gaetan Brizzi, Patrick Claeys, Didier David, Dominique Duprez, Christian Lignan
Scenografia: Marisa Musy
Muzyka: Vladimir Cosma
Film pokazywany był od 1987 w sobotę rano w TP 1 w ramach programu dla dzieci: Drops.
Tip i Tap mimo - iż bajka przyszła do nas z
Czechosłowacji, została jednak wymyślona w Belgii w 1969 roku.
Dwadzieścia sześć epizodów było u nas wyemitowanych w paśmie dobranocki
(nie pamiętam ale obstawiam poniedziałek bo on był zarezerwowany dla
czechosłowackich bajek) pod koniec lat 70-tych.
Bajka ta opowiadała o dwóch małych pieskach przeżywających różne
przygody. Za każdym razem wplątują się w jakieś kłopoty. A to nie chcą
myć zębów, a to ścigają kreta, który zniszczył ogród ich stryjka a kiedy
indziej chcą nauczyć sztuki pływania małą kaczuszkę.
Na szczęście nad
nimi oczywiście czuwa wujekFido,
który jako chyba jedyny psi przedstawiciel za pomocą swoich uszu
potrafił fruwać. W odpowiednim momencie pojawia się i stara się naprawić
to co nabroili jego siostrzeńcy.
Dobranocka zawsze kończyła się odprowadzeniem Tipa i Tapa przez wujka
Fido do łóżka oraz końcowym tekstem wypowiadanym przez Fido: "Dobranoc"
co w odpowiedzi bohaterowie mówili: "Dobranoc wujku Fido, dobranoc
dzieci". Po czym grzecznie zasypiali.
Don Kichot / Don Kichote – zmyślny szlachcic z la Manchy (hiszp. Don Quijote de la Mancha) – hiszpański serial animowany z 1979 roku oparty na motywach powieści Miguela De Cervantesa. W Polsce emitowany w 1993 roku na Polsacie pod nazwą Don Kichot.
Don
Kichot był szlachcicem zamieszkałym w wiosce La Mancha. Fascynowały go
romanse rycerskie i opowieści o rycerzach, które całymi dniami czytał. W
końcu postanowił zostać błędnym rycerzem,
podróżować po świecie i stać na straży dobra i honoru. Tak też uczynił.
Na pierwszą wyprawę wybrał się samotnie, ale szybko się ona skończyła,
ponieważ został pobity przez napotkanych robotników,
których chciał zmusić do wysławiana urody damy jego serca, Dulcynei z
Toboso. Kiedy tylko wyzdrowiał, natychmiast wyruszył w kolejną podróż,
tym razem zabierając ze sobą giermka. Był nim niepiśmienny
wieśniak Sancho Pansa, człowiek chciwy, chytry i pazerny, ale
jednocześnie rozsądny i trzeźwo patrzący na życie. Don Kichot obiecał
mu, że uczyni go gubernatorem wyspy. Sancho bardzo lubił Don
Kichota i starał się chronić go przed nieprzyjemnościami, jakie wynikały
z jego dziwnych wyobrażeń o świecie. Niestety zwykle mu się to nie
udawało i często musiał leczyć swojego pana z sińców i
guzów. Don Kichot wszędzie widział bandytów, damy w niewoli i olbrzymów,
z którymi musiał walczyć, co było przyczyną wielu kłopotów. Don Kichot
zabił między innymi kilka owiec z mijającego go stada,
ponieważ myślał, że wzniecany przez nie kurz wywołany jest walką dwóch
armii rycerzy, oraz walczył z wiatrakami, które wziął za olbrzymy.
Ośmieszył się także, nosząc na głowie miednicę, którą uważał
za legendarny rycerski hełm.
Ponieważ wyprawa trwała bardzo długo i istniała obawa, że Don Kichot w
końcu straci w niej życie, jego przyjaciele - Kapłan i Golibroda - z
pomocą wtajemniczonego we wszystko Sancho Pansy i udającej
księżniczkę w opałach damy zwabili Don Kichota z powrotem do domu. Był
już na to najwyższy czas, gdyż
rycerz
znajdował się w bardzo kiepskim stanie.
W drugiej części powieści Sancho zostaje gubernatorem wyspy, ale
okazuje się, że kompletnie nie radzi sobie z wypływającymi z tego
obowiązkami. Don Kichot natomiast, mimo próśb i ostrzeżeń
siostrzenicy i przyjaciół, wyrusza na trzecią wyprawę. Jest ona niestety
bardzo nieszczęśliwa w skutkach - rycerz zostaje szczególnie dotkliwie
pobity i mimo troskliwej opieki umiera.
Cudowna podróż / Wspaniała podróż Nilsa Holgerssona(jap. ニルスのふしぎな旅Nils no fushigi na tabi) – serial animowany produkcji japońsko-austriackiej wyprodukowany przez Studio Pierrot. Serial jest adaptacją powieści pod tym samym tytułem autorstwa Selmy Lagerlöf .
Wersja polska
W Polsce serial był emitowany po raz pierwszy w 1988 roku w Kinie Tik-Taka.
Następnie był emitowany pod nazwą Wspaniała podróż Nilsa Holgerssona w telewizji Polsat Junior i TV4 z niemieckim dubbingiem i polskim lektorem.
Fabuła
Akcja
toczy się w drugiej połowie XIX wieku. Główny bohater filmu - 14-letni
Nils Holgersson początkowo mieszka z rodzicami w wiosce gdzieś na
południu Szwecji.
Chłopiec ten ma bardzo zły charakter, nie słucha rodziców, nie szanuje
nikogo i dręczy zwierzęta. Pewnego dnia chłopiec nie chce pójść z
rodzicami do kościoła. Ojciec pozwala mu nie iść, ale nakazuje
przeczytać wskazany fragment z Biblii.
Nils zostaje sam w domu i obmyśla, jaki figiel mógłby znowu spłatać.
Niespodziewanie przeszukując starą skrzynię znajduje w niej krasnoludka,
którego łapie i chce zamknąć w klatce. Krasnoludek zmienia go wówczas w
człowieczka własnego wzrostu. Kiedy Nils wychodzi na zewnątrz,
zwierzęta które dotychczas były bezbronnymi ofiarami jego „zabaw” -
teraz usiłują wziąć odwet na bezbronnym Nilsie. Z opresji ratuje go gąsior Marcin który zabiera go wraz z Okruszkiem - chomikiem
Nilsa (postać ta nie występuje w oryginalnej powieści), również
zmniejszonym przez krasnoludka, w podróż przyłączając się do stada
dzikich gęsi lecących na północ - do Laponii.
W trakcie tej niezwykłej podróży Nils poznaje Szwecję i przeżywa
rozmaite przygody a następnie powraca do domu całkowicie odmieniony i
krasnoludek przywraca go do pierwotnych rozmiarów.
Bouli (spolszczone Buli) – belgijsko-francuska seria filmów animowanych z końca lat 80. XX wieku o przygodach bałwanka
o tym samym imieniu. Roztopiony przez słońce, powrócił do dawnych
kształtów i ożył, dzięki magicznej mocy Księżyca i dołączył do
przyjaciół w Krainie Bałwanków, zamieszkałych w igloo na zamarzniętej rzece. Imię Bouli pochodzi od francuskiego określenia boule de neige, czyli kula śnieżna.
Seria liczyła sobie 114 odcinków – 78 pięciominutowych i 36 siedmiominutowych. W Polsce serial był nadawany od 14 września 1990 – w piątkowej wieczorynce aż do 1992 przez TVP1 w ramach Wieczorynki
i był wówczas jedną z najpopularniejszych dobranocek. W oryginalnej
wersji większości postaci, w tym głównemu bohaterowi, głos podkładały
kobiety. W polskim dubbingu nie zachowano tej reguły.
Po dziewiętnastu latach Bouli powrócił do TVP1 10 grudnia 2008 r. w nowej wersji dubbingowej. Od 26 kwietnia 2009 roku jest emitowany w TVP Polonia w bloku Dobranocka.
Myszka Miki i przyjaciele (ang. Mickey Mouse and Friends, 1994-1995) – amerykański serial animowany, emitowany jako składanka krótkometrażowych filmów z wytwórni Walt Disney Productions zrealizowanych w latach 30. i 40. XX w. (tzw. klasyki Disneya).
Składa się z 65 odcinków, z których każdy zawiera trzy krótkie, ok. 10-minutowe części. W Polsce był pokazany na antenie TVP1 w bloku Walt Disney przedstawia od 7 stycznia 1996 do marca 1997 oraz od 6 stycznia 2002 do 6 kwietnia 2003 w czasie niedzielnej Wieczorynki. Od 19 kwietnia 2008 roku serial został ponownie wprowadzony do programu w czasie sobotniej Wieczorynki. Jest kontynuacją serii Przygody Myszki Miki i Kaczora Donalda. Od 22 października 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2
ze zmienioną kolejnością odcinków. 29 grudnia 2015 roku został
wyemitowany odcinek 30 ze zmienionym dubbingiem; na końcu odcinka
została wyemitowana plansza z obsadą polskiej wersji językowej. Kilka
kolejnych odcinków (33, 42, 53 i 55) również zostało wyemitowanych z
drugą wersją dubbingu i z tą samą planszą.
Nowe przygody Kubusia Puchatka (ang. The new adventures of Winnie the Pooh, 1988-1991) – kreskówka zrealizowana na podstawie książek Alana Aleksandra Milne. Opowiada o dalszych losach Puchatka i jego przyjaciół. W Polsce
serial pojawił się w TVP1 od 22 marca 1992 do 10 stycznia 1993 oraz od
20 czerwca 1993 do 25 lipca 1993. Był nadawany ponownie w latach
1994-1995 oraz od marca 1997 do kwietnia 1998. Emisja serialu została
wznowiona 5 marca 2006 roku i trwała do 11 marca 2007 roku. Od 6
października 2012 roku serial był emitowany na kanale Disney Junior. Od 10 lutego 2016 roku serial jest emitowany obecnie na kanale Puls 2.
Serial był emitowany w bloku Walt Disney przedstawia.
W latach 1992, 1994-1995 i 1997-1998 emitowana była stara wersja
dubbingu, a od 5 marca 2006 wersja zmodyfikowana. Różnią się wykonaniem
piosenki tytułowej oraz lektorem. Pierwsza wersja była śpiewana przez Władysława Grzywnę, a nowa wersja przez Jacka Kotlarskiego (została nagrana w studiu Master Film). Lektorem w starej wersji jest Tadeusz Borowski, a w nowej Andrzej Ferenc (czyta on tylko tytuł w czołówce i napisy końcowe, a tytuły odcinków nadal są czytane przez Tadeusza Borowskiego). Wyjątkiem jest odcinek 30, gdzie lektorem był Włodzimierz Nowakowski.
Szmergiel (ang. Disney’s Bonkers, 1993-1995) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya
składający się z 65 odcinków.
Opowiada on o Szmerglu, rysunkowym
rysiu-aktorze, który zostaje zwolniony ze studia filmowego i próbując
złapać rolę w filmie Kaczora Donalda, przypadkowo zostaje policjantem. Szef policji przydziela mu kompana, detektywa Szczęsnego.
W serialu miesza się rzeczywistość z kreskówką, choć całość jest rysowana. Bohaterowie realni nazywają narysowanych „kreskówki” albo „krechy”.
Serial, który był emitowany na kanale TVP1 w sobotnim bloku Walt Disney przedstawia, jest spin-offem filmu fabularno-animowanego Kto wrobił królika Rogera? z 1988 roku.
Kacze opowieści (ang. DuckTales) – serial animowany wytwórni The Walt Disney Company,
emitowany od 18 września 1987 do 28 listopada 1990 roku. W Polsce
wyświetlany był po raz pierwszy od 17 września 1989 do 19 czerwca 1993 w
TVP1 (początkowo pod tytułem Siostrzeńcy Kaczora Donalda).
Serial cechuje się m.in. przygodami, poszukiwaniem skarbów,
podróżami, zagadkami przeszłości i magią. Uczy dzieci rozwiązywać
problemy osobiste i rodzinne.
Poszczególne odcinki serialu są oparte przede wszystkim na komiksach Carla Barksa, dlatego też pojawiają się tu komiksowe postacie stworzone przez niego, a nieobecne w innych Disney'owskich filmach, jak Bracia Be, Goguś czy Granit Forsant.
Część jest inspirowana klasycznymi dziełami literackimi i filmowymi. W
przeciwieństwie do wielu filmów Disneya, Kaczor Donald jest tu postacią
trzecioplanową. W pierwszej serii wystąpił w 8 odcinkach, w kolejnych
nie było go w ogóle. Głównymi postaciami serialu są Sknerus McKwacz oraz siostrzeńcy Donalda.
W roku 1991 nakręcono serial Darkwing Duck, w którym kontynuowany był wątek Śmigacza McKwaka oraz Robokwaka. W Polsce TVP wyemitowała 7 z 91 odcinków, tytuł rodzimej wersji językowej brzmiał Dzielny Agent Kaczor. Natomiast w roku 1990 powstał film pełnometrażowy Kacze opowieści: Poszukiwacze zaginionej lampy.
25 lutego 2015 roku ogłoszono, że powstanie nowa wersja Kaczych opowieści. Premiera serialu odbyła się 12 sierpnia 2017 roku w amerykańskim kanale Disney XD. Regularna emisja serialu w USA rozpoczęła się 23 września 2017 roku.
Bohaterowie z serialu
Początkowo
nadawany w Polsce w wersji lektorskiej. W sumie powstała wersja
lektorska i dwie dubbingowe. Poniżej podano też oryginalne imiona
poszczególnych bohaterów.
Pozytywni
Sknerus McKwacz (ang. Scrooge McDuck) – w wersji z lektorem tłumaczono dosłownie Scrooge McKaczka.
Najbogatszy kaczor świata. Pozoruje na biznesmena bez skrupułów, co
częściowo jest prawdą. Ale oddałby wszystko, co ma za każdego członka
swojej rodziny. W grach DuckTales i DuckTales 2 był głównym bohaterem. Ulubione powiedzonko: „A niech to gęś kopnie!” (nw:"Kacze dudy!”).
Hyzio, Dyzio i Zyzio (ang. Huey, Dewey, Louie)
– siostrzeńcy Kaczora Donalda. Po wstąpieniu do US Navy, oddał ich
opiece swojego wujka Sknerusa, który jest ich ciotecznym dziadkiem. Więź
uczuciowa między nimi budowała się stopniowo i powoli. Ulubione
powiedzonko: „Kwakwaruni!” (nw:"Kwakwadrylion!”).
Śmigacz McKwak (ang. Launchpad McQuack), w wersji z lektorem Wyrzutnia McKwak
– osobisty (bo prawie darmowy) pilot Sknerusa. Bardzo często
„kraksuje”. Prawie nigdy nie załamują go ciągłe porażki. McKwacz nie
szczędzi mu obelg, a mimo to jest jego przyjacielem.
Pani Dziobek (ang. Ms. Beakly), kucharka, pokojówka i
niania siostrzeńców. Mieszka u pryncypała razem ze swoją wnuczką, Tasią.
Kobieta staroświecka, lecz z wieloma dobrymi pomysłami.
Tasia Van Der Kwak (ang. Webbigail)
– wnuczka Pani Dziobek, często czuje się niezauważana. Dopiero gdy
znika, wszyscy myślą tylko o niej. Chłopcy mają do niej mieszane
uczucia, a Sknerus kocha ją najbardziej.
Diodak (ang. Gyro Gearloose) w wersji z lektorem Złota Rączka
wszechstronny, mądry, inteligentny, ale nierozgarnięty wynalazca. Jego
największym marzeniem jest proste życie. Jego wynalazki często
wykorzystuje Sknerus, bo Diodak nie zna się na interesach.
Kaczuch (ang. Doofus) – bardzo otyły, dziecinny jak na
swój wiek, przyjaciel Hyzia, Dyzia i Zyzia. Bezgranicznie podziwia
Śmigacza i Diodaka. Pojawia się głównie w pierwszej serii, w drugiej
jedynie raz epizodycznie.
Cyfron Liczypiórek (ang. Fenton Crackshell, w nowej wersji dubbingu Hydrant Pisanko
) – księgowy Sknerusa. Liczy z prędkością światła. Bardzo pomysłowy,
głośny panikarz, ale zawsze wychodzi na swoje. Pojawia się tylko w
drugiej serii. Jego ulubione powiedzonko to: w starym dubbingu „Bamboli
bambolak”, a w nowym dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
Robokwak (ang. Gizmoduck)
techniczny, superbohater. Drugie wcielenie Hydranta Pisanko. System
uruchamiany jest hasłem: w starym dubbingu „Bambolak”, a w nowym
dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
Bubba (ang. Bubba) – mały chłopiec jaskiniowy,
sprowadzony wehikułem czasu. Bezgranicznie lubi McKwacza. Pojawia się w
drugiej i trzeciej serii. W starym dubbingu nazywa Sknerusa „Skelusem”, a
w nowym „Bujem”.
Złotka Błyskotka (ang. Goldie) – ukochana Sknerusa z młodych lat. Przyjaciółmi są do dziś, choć lubią rywalizować.
Kaczor Donald (ang. Donald Duck) – siostrzeniec Sknerusa, marynarz marynarki wojennej. Jego jedynym obowiązkiem jest szorowanie lotniskowca. Pojawia się tylko w pierwszej serii.
Cezar (ang. Duckworth) – lokaj i szofer McKwacza. Postać rzadko na pierwszym planie. Bardzo staroświecki, przez co często zagubiony.
Negatywni
Granit Forsant (ang. Flintheart Glomgold) w wersji z lektorem Starozłotnicki – drugi na liście najbogatszych, całkowicie pozbawiony skrupułów rywal Sknerusa. Zawsze oszukuje w rywalizacjach.
Bracia Be (ang. The Beagle Boys) w wersji z lektorem Psy Gończe
– złodzieje, często najmowani. Zawsze w maskach, czerwonych swetrach i
tabliczkach identyfikacyjnych na piersi. Największa organizacja
przestępcza w Kaczogrodzie. Generalnie Kaczogrodzka Policja bardzo rzadko ściga kogoś innego.
Magika De Czar (ang. Magica De Spell) w wersji z lektorem Magika de Urok
– czarownica. Wszelkimi sposobami chcąca zdobyć pierwszą
dziesięciocentówkę McKwacza. Jej plany czasem obracają się przeciwko
niej samej.
Edgar – kruk Magiki de Czar. Był jej bratem. Nie wiadomo dlaczego go przemieniła.
Kundol (ang. Dijon) w nowej wersji dubbingu nazywa się Ganges, w filmie pełnometrażowym występuje pod oryginalnym imieniem Dijon
– pechowy złodziejaszek, który wykonuje brudną robotę dla Granita, tam
gdzie Bracia Be nie sięgają. Występuje pod koniec drugiej serii oraz w
filmie pełnometrażowym.
Chip i Dale: Brygada RR (Ryzykownego Ratunku) (ang. Rescue Rangers, 1989-1992) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya składający się z 65 odcinków. Opowiada o dwóch wiewiórkach znanych z wcześniejszych filmów Disneya, które założyły grupę detektywistyczną Brygada Ryzykownego Ratunku. Premierowy odcinek wyemitowany został 5 marca 1989 roku.
W Polsce serial został wyemitowany w TVP1.
Kolejność odcinków była inna niż w wersji oryginalnej, a pilot pojawił
się jako pięć kolejnych odcinków w trakcie emisji, dzięki czemu widzowie
zapoznawali się z serialem i nowymi postaciami in medias res.
Premierowy odcinek serialu został wyemitowany z okazji Międzynarodowego
Dnia Dziecka, 1 czerwca 1990 roku (prawdopodobnie w wersji z lektorem).
Regularna emisja przypadała na lata 1991-1992 oraz 1998-1999 w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia.
Od 12 września 2009 roku serial był ponownie emitowany w sobotniej
Wieczorynce. 9 stycznia 2010, ze względu na likwidację sobotniego
wieczornego bloku filmów Disneya, emisja serialu została zawieszona po
16 odcinkach. Wznowiona została 9 maja 2010 r. w niedzielnej Wieczorynce
i była emitowana do 23 stycznia 2011 roku. Od 5 września 2011 roku do
zimy 2011 serial był emitowany w TV Puls, a od 1 października także na antenie Disney XD. Do Disney Channel trafił na antenę 4 maja 2012r. Po dwóch latach nieobecności serial pojawił się 15 października 2014 roku na antenie Disney Junior. Na przełomie lat 2015 i 2016 był także emitowany na Pulsie 2.
W początkowym etapie prac nad serialem, zatytułowanym wstępnie Metro Mice (aluzja do Miami Vice), jego bohaterami miały być:
Kit Colby – wzorowana na Indianie Jonesie, awanturnicza mysz, przywódca drużyny nosząca skórzaną lotniczą kurtkę i fedorę;
Colt Chedderson – masywny gryzoń – australijska skacząca mysz, ekspert od materiałów wybuchowych;
Gadżet – blondwłosa mysz, zespołowa konstruktorka i inżynier;
Chirp Sing – azjatycki świerszcz, ekspert od wschodnich sztuk walki;
Camilla – kameleon, sekretarka drużyny;
Eagle Eye – krótkowzroczny orzeł zwiadowca.
Kierownictwo Disneya, aby zwiększyć zainteresowanie widowni nowym
projektem, zdecydowało wprowadzić do serialu postaci znane już z innych
produkcji. Wybór padł na Chipa i Dale’a, którzy – w przeciwieństwie do
wcześniejszych filmów, w których się pojawiali – porozumiewają się ze
sobą za pomocą mowy. Stopniowo pozostałe postaci ulegały ewolucji bądź
usunięciu z serialu. Historię powstania Brygady i dołączania do niej
kolejnych postaci opowiedział dwugodzinny pilot – To The Rescue,
który później, podzielony na pięć odcinków, stał się częścią serialu.
Pilot wprowadzał również kilka innych powracających w serialu postaci:
detektywa Donalda Drake’a (aluzja do Kaczora Donalda – drake to w
języku angielskim inne określenie kaczora), zaprzyjaźnionego z Brygadą
psa policyjnego Plato (aluzja do psa Pluto) oraz dwóch wrogów Brygady:
szalonego naukowca Nortona Nimnula i kota Spaślaka. Miejscem akcji
większości odcinków jest Nowy Jork.
Ale prawdopodobnie tylko w odcinku czterdziestym siódmym wypowiedziano
jego nazwę i prawdopodobnie tylko wtedy pokazano jedną z
charakterystycznych jego budowli.
Postacie
Chip – założyciel i przywódca grupy. Zawsze pełny pomysłów, wielbiciel powieści kryminalnych. Ubrany w kapelusz typu fedora
i lotniczą kurtkę (pozostałość po postaci Kita Colby'ego). Jego
ulubioną postacią książkową jest detektyw Sureluck Jones (oparty na Sherlocku Holmesie i Indianie Jonesie). Michael Demcio w Rhyme And Reason (patrz: Fani) nadał Chipowi nazwisko Maplewood, które zostało zaakceptowane przez ogół fanów; niektórzy zauważają, że Chip to zdrobnienie imienia Charles, tak więc Chip naprawdę nazywa się Charles Maplewood.
Dale
– nierozważny i lekkomyślny przyjaciel Chipa, ma wielki talent do
wpakowywania się w rozliczne kłopoty. Wielki miłośnik czekolady,
komiksów i heavy metalu. Nosi hawajską koszulę. Jego postać wzorowano na
detektywie z amerykańskiego serialu PT Magnum. Również on doczekał się nadania nazwiska, zaakceptowanego przez fanów: w Rhyme And Reason Dale został przedstawiony jako Dale Oakmont.
Gadżet Hackwrench (powszechnie Gadżet Hackwrench, prawdopodobna, ale nigdy nie użyta forma Gadget Siekiera)
– mysz, platoniczna miłość obu przyjaciół. Majsterkowiczka i zapalona
wynalazczyni. Potrafi tworzyć z niczego różne mniej lub bardziej
skomplikowane maszyny i urządzenia, które z reguły powinny działać bez problemu,
co niejednokrotnie kończy się mniej lub bardziej spektakularną
katastrofą. Jest jedyną z postaci, której autorzy serialu nadali
oficjalne nazwisko: w odcinku Brygada RR rusza na ratunek (ang. To The Rescue) Rokfor z Chipem i Dale'em udaje się po pomoc do starego znajomego, pilota Gieniusia
Siekiery (w oryginale Geegaw Hackwrench), gdyż potrzebują transportu.
Na miejscu zastają jego córkę, od której dowiadują się, że jej ojciec
nie żyje, ale na szczęście ona również zna się na pilotażu i tak dołącza
do brygady. Zaznaczyć tu trzeba, że sam film nie daje odpowiedzi na
pytanie, czy słowo „Siekiera” jest nazwiskiem, czy też przydomkiem,
pseudonimem. W serialu nigdy nie jest ono użyte w odniesieniu do samej
Gadżet, a jedynie w odniesieniu do jej pośmiertnie wspominanego ojca –
inni członkowie rodziny nie pojawiają się nawet we wspomnieniach.
Informacja, że jest to nazwisko znajduje się jednak na oficjalnej
stronie Wytwórni Disneya, gdzie jest użyte sformułowanie „Gadget
Hackwrench”.
Angielskie brzmienie nazwiska używane jest również powszechnie na
polskich fan-stronach. Określenie spolszczone: „Gadżet Siekiera”
(właściwe ze względu na oficjalne tłumaczenie personaliów jej ojca)
pojawia się niezwykle rzadko
Jack Roquefort, dla przyjaciół Rocky (w oryginale Monterey Jack
– od popularnego w Stanach Zjednoczonych rodzaju żółtego sera) –
australijska mysz, przyjaciel nieżyjącego ojca Gadżet, Gieniusia.
Obieżyświat i ekspert od podróży. Bardzo silny fizycznie, o porywczym
charakterze. Jego słabością są serowe ataki – Roquefort zaczyna biec w stronę sera a w jego oczach pojawia się spirala Archimedesa.
W oryginalnej wersji językowej mówi z wyraźnym australijskim akcentem,
wtrąca również różne potoczne określenia i zwroty typowe dla
australijskiego angielskiego – w wersji polskiej nie ma po tym śladu.
Bzyczek (w oryginale Zipper) – mucha, przyjaciel Rocky’ego. Ambitny, ale kruchy fizycznie. Prowadzi działalność wywiadowczą.
Spaślak (w oryginale Fat Cat) – kot perski, jedna z głównych postaci negatywnych. Przywódca gangu składającego się z kreta, imieniem Kret, szczura Snouta, kota Meppsa i jaszczurki Warta.
Ubrany zawsze w elegancki garnitur, dystyngowany i inteligentny, w
przeciwieństwie do swoich współpracowników. Ceni kosztowne drobiazgi i
wykwintne dania. Początkowo był własnością Aldrina Klordane’a (I wtedy
jeszcze nie nosił garnituru). Jego siedzibą jest wielka rzeźba kota na
dachu fabryki kociego pokarmu The Happy Tom Cat Food Factory. W
głowie, biuro, a pozostałej części jest kasyno dla zwierzęcego
półświatka. Jednak bywa w nim o wiele rzadziej niż w głowie. Jego plany
polegają najczęśćiej na: wypędzeniu psów z miasta; uzyskaniu monopolu na
handel tym co koty uwielbiają i przyjmowia za to zapłaty w biżuterii
lub kradzieży kosztowności bądź wykwitnego jedzenia.
profesor Norton Nimnul – sfrustrowany geniusz, który czasem
próbuje przejść na dobrą stronę. Najczęściej mści się na tych, którzy go
nie doceniają. Korpulentny, łysy, nosi okulary o grubych szkłach i
nieskazitelnie biały fartuch laboratoryjny. Ma siostrzeńca imieniem
Normie.
Gumisie (ang. Disney’s Adventures of the Gummi Bears, 1985–1991) – serial animowany ze studia Disneya oraz nazwa głównych bohaterów serialu wyglądem przypominających niedźwiadki.
Kreskówka opowiada o przygodach siedmiu Gumisiów, zamieszkujących
swój rodzinny dom – Gumisiową Dolinę. Akcja toczy się w bliżej
nieokreślonym europejskim średniowieczu. Gumisie znajdują się w centrum
dziwnych i niezwykłych wydarzeń, jakie dzieją się na terenie królestwa
Dunwyn i poza nim. Także postacie drugoplanowe, takie jak ogry, smoki, trolle, rycerze, olbrzymy, mają wyraźnie przypisane cechy charakteru. Piosenkę tytułową śpiewał Andrzej Zaucha.
Pierwsza
emisja miała miejsce 20 marca 1990 roku w ramach bloku „Kino Tik-Taka”
(wówczas emitowana była tylko pierwsza seria we wtorki o 16:50, następne
serie dochodziły po kolei w późniejszych emisjach na TVP1). Serial był
kilkakrotnie powtarzany. Od 11 kwietnia 2004 do 2 stycznia 2005 TVP1 wyemitował jedynie 39 odcinków (37, w tym 2 powtórzono). Od 18 marca 2007 do 15 czerwca 2008 TVP1 wznowiło emisję serialu w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia. Od 6 września 2009 roku do wiosny 2011 roku serial był emitowany w telewizji Polsat. 22 stycznia 2012 serial ponownie powrócił na antenę TVP1 w niedzielnej Wieczorynce (odcinki nie były emitowane chronologicznie) i był emitowany do 20 stycznia 2013 roku. Od 1 kwietnia do 1 września 2013 roku serial był emitowany na antenie Disney Channel w godzinach porannych. Od 14 kwietnia 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2, a od 15 października 2014 na antenie Disney Junior.
Niektóre odcinki zdubbingowane zostały powtórnie przez studio Master Film. Wtedy to niektórym postaciom głosu użyczyły inne osoby, np. Tamiemu udzielił głosu January Brunov.
Lata dziewięćdziesiąte to czas, w którym puszczano różnego rodzaju
programy mogące pomóc dzieciom w zapoznaniu się i przyswojeniu
podstawowych zwrotów z języka angielskiego. O "Ulicy Sezamkowej", przy
której nauczyłem się liczyć po angielsku, angielskiego alfabetu i paru
podstawowych zwrotów i słów pisałem jakiś czas temu. Dziś o programach z
cyklu "Muzzy".
"I'm Muzzy! Big Muzzy" - tak przedstawiał nam się
tytułowy bohater w części "Muzzy in Gondoland". Oprócz niej emitowano
także "Muzzy comes back". Program trwał ok. 10-15 minut (choć były też
chyba odcinki krótsze), a jego bohaterowie mówili po angielsku. Nie
pamiętam dokładnie, ale możliwe, że pojawiały się też polskie napisy. Po
raz pierwszy w TVP 1 pojawił się chyba w 1991 roku - emitowany był
rano, około 10.00. Pamiętam jednak też, że puszczali go (być może
powtórki) tuż przed Teleexpresem (który jeszcze wtedy pojawiał się o
17.15). Odcinki w późniejszym czasie powtarzano, dlatego z Muzzy'm
mogliśmy spotykać się aż do 1995 roku. Nie wiem niestety, ile było
lekcji w każdej z dwóch serii, kojarzy mi się jednak, że program
emitowano pięć razy w tygodniu - od poniedziałku do piątku.
Główny bohater miał na imię - jak nietrudno się domyślić - Muzzy. To
zielony (u mnie był on szary - miałem wówczas czarno-biały telewizor)
duży stwór żywiący się zegarkami. W każdym odcinku brali udział także:
król (postać lwa), gruba królowa, chuda jak tyczka księżniczka Sylwia,
ogrodnik Bob i naukowiec Corvax, który pełnił rolę czarnego charakteru.
Żeby było ciekawiej Sylwia i Bob byli w sobie zakochani, co oczywiście
nie podobało się Corvaxowi, który miał chrapkę na księżniczkę. Wśród
bohaterów był też rysunkowy ludzik, który np. jeździł rowerem. Podobał
mi się na przykład sposób, w jaki przedstawiono, kiedy mówi się good
morning, kiedy good afternoon, a kiedy good evening.
Co pamiętam z czasów dzieciństwa o tym programie? Między innymi fakt, że
Sylwia została porwana i sklonowana przez Corvaxa. Pamiętam też, że
miałem problem ze zrozumieniem imienia księżniczki, które brzmiało dla
mnie "Sułwia"... Jeśli chcecie przypomnieć sobie Muzzy'ego - podaję link
do pierwszego odcinka.
I jeszcze jedna ważna uwaga. Choć u nas w pierwszej kolejności (ale
chyba nie jedynej) Muzzy był emitowany jako program pomagający w nauce
angielskiego, nie była to jedyna wersja językowa. Przygotowano także
Muzzy'ego w wersji hiszpańskiej, niemieckiej, francuskiej, włoskiej i
esperanto. W tej ostatniej wersji - według wikipedii - można było
oglądać Muzzy'ego w 5-10-15, przyznam jednak, że kompletnie nie
pamiętam, bym widział choć jeden odcinek w tym sztucznym języku.
