Przygody Gapiszona

"Przygody Gapiszona" - polski serial animowany z 1964, w reżyserii Jerzego Kotowskiego, według scenariusza Jerzego Kotowskiego i Bohdana Butenki, z muzyką Piotra Hertla, emitowany w paśmie "Wieczorynki".
Najmłodsi widzowie obejrzą większość odcinków tej opowieści. Gapiszona spotyka mnóstwo zabawnych przygód - podczas wędkowania, na obozie harcerskim, z goźnymi zwierzętami w cyrku. Raz jest ogrodnikiem, raz fotografem, a jak trzeba to kucharzem.

 Spis odcinków

1. Gapiszon w cyrku
2. Gapiszon wędkarzem
3. Porządki Gapiszona
4. Gapiszon kucharzem
5. Gapiszon ogrodnikiem
6. Bycze przygody Gapiszona
7. Gapiszon na obozie
8. Gapiszon automobilistą
9. Gapiszon fotoamatorem
10. Gapiszon na stacji

Mieszkaniec zegara z kurantem

Mieszkaniec zegara z kurantem – telewizyjny serial animowany dla dzieci, powstały w 1967 r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. Autorami scenariusza byli Andrzej Lach i Maria Achmatowicz.

Tytuły odcinków

• Cudowna skrzynka
• Koncertmistrz
• Niesforny kotek
• Rabusie
• Sobowtór
• Urodzinowy wieczór
• Wielka przygoda

Bolek i Lolek na wakacjach

Bolek i Lolek na wakacjach – polski serial animowany zrealizowany w latach 1965-1966 przez Studio Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej. Jest to drugi z kolei cykl filmowy opowiadający o przygodach Bolka i Lolka. Każdy z odcinków przedstawia jedną przygodę tytułowych bohaterów na wakacyjnym szlaku.

Bolek i Lolek, podczas podróży kolejowej mijają liczne krajobrazy. Nagle pociąg hamuje. Gdy staje, obaj bohaterowie wychodzą z niego i od tego momentu rozpoczyna się ich przygoda.
O początku fabuły wiadomo dopiero w odc. 7 (Pierwszy dzień wakacji).

Bolek i Lolek w pierwszym dniu wakacyjnym chcą wyjechać na wczasy, ale nie mają pieniędzy na wyjazd. Dowiadują się, że można je zarobić za oddanie złomu do skupu. Podczas szukania zbędnych rzeczy, spotykają podróżnika, który zostawia im zepsuty samochód.

Bohaterowie stawiając czoło problemom pojazdu, zaprowadzają go na złomowisko, a później dzięki pieniądzom zarobionym w skupie złomu, wybierają się na dworzec kolejowy, gdzie po wejściu do pociągu rozpoczynają nowe przygody.

Odcinki

1. Luna-park, reż. Edward Wątor
2. Grzybobranie, reż. Leszek Lorek
3. Strzelba i wędka, reż. Władysław Nehrebecki
4. Fałszywy dziadek, reż. Stanisław Dulz
5. Zabawa w rycerza, reż. Lechosław Marszałek
6. Na biwaku, reż. Wacław Wajser
7. Pierwszy dzień wakacji, reż. Alfred Ledwig
8. Kłusownik, reż. Stanisław Dulz
9. Żyrafa, reż. Józef Byrdy
10. Przygoda w pustyni, reż. Lechosław Marszałek
11. Skarb, reż. Wacław Wajser
12. Autostopowicze, reż. Edward Wątor
13. Morska przygoda, reż. Władysław Nehrebecki

Film montażowy

W 1986 r. z na podstawie odcinków serialu powstał film montażowy pt. Sposób na wakacje Bolka i Lolka. Odcinki serialu zostały połączone planszami z komentarzem recytowanym przez Tadeusza Kwintę. Autorami tej wersji są Andrzej Orzechowski i Bronisław Zeman. W jej skład weszły kolejno następujące odcinki: Deszczowe wakacje (z serialu Przygody Bolka i Lolka), Grzybobranie, Fałszywy dziadek, Skarb, Kłusownik, Morska przygoda, Strzelba i wędka.

Bajki Bolka i Lolka

Bajki Bolka i Lolka – polski serial animowany kręcony w latach 1970-1971 w bielsko-bialskim studiu filmowym. Jest czwartym cyklem przygód Bolka i Lolka. Scenariusz do serialu napisali Władysław Nehrebecki i Lesław Królicz. Reżyserami różnych odcinków są: S. Dulz, Z. Kudła, A. Ledwig, L. Marszałek, W. Nehrebecki, W. Wajser, E. Wątor oraz B. Zeman.
W roku 1986 serial ten został częściowo zmontowany w film o tym samym tytule przez jednego z reżyserów – Bronisława Zemana.

Bajka o bajkach

Bajka o bajkach – polski serial animowany dla dzieci. Został zrealizowany w latach 1981-1990 przez Agnieszkę Niżegorodcew. W 1992 roku cykl ten otrzymał Nagrodę Główną "Oskarek" na Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Animowanych dla Dzieci w Dębicy.

 Film jest zbiorem niecodziennych opowieści, chociaż każda z nich jest dobrze znana dzieciom na całym świecie. Tutaj główni bohaterowie z różnych bajek spotykają się w jednej i zmieniają poprzedni rozwój wydarzeń. Tutaj na przykład Kopciuszek jest tak naprawdę Dziewczynką z zapałkami. Nowe wersje znanych bajek prowokują nowe anegdoty, czasem zabawne, czasem nastrojowe.

Odcinki:

• Bajka o bajkach (1)
• Bajka o bajkach (2)
• Śpiąca królewna
• Śledztwo
• Jaś i Małgosia
• O rybaku i złotej rybce
• O stoliczku i 40 rozbójnikach

Pomysłowy dobromir

Pomysłowy dobromir to serial opowiadający o niezwykle uzdolnionym chłopcu, mieszkający w małym domku wraz ze swoim dziadkiem oraz wszędobylskim, figlarnym ptaszkiem.

Dobromir swoją błyskotliwą pomysłowością pomaga dziadkowi w cięzkich pracach związanych z drobnymi naprawami domu czy też uprawą ogródka. Chłopiec obserwując otoczenie i wykorzystując swoją nieograniczoną wyobraźnię wymyśla niezliczone, nawet najdziwniejsze urządzenia mające na celu usprawnienie i przyspieszenie prac. Przy budowie pomaga mu jego przyjaciel - ptak, który rewelacyjnie później przekazuje informacje z budowy dziadkowi.

Cóż jeszcze mogę od siebie dodać. Dobranocka ma już swoje lata. Pierwszy odcinek został wyemitowany w 1974 roku. Pamiętam także iż oglądałem ten film już w przedszkolu kiedy przyjechało do nas obwoźne kino.

Większości z was na pewno przypomina sobie scenę, kiedy Dobromir myślał intensynie. Wtedy odbijała mu się na głowie kulka i po chwili był słychać "szatański śmiech".



Przypomniało mi się iż można było dostać pocztówki ze scenami z filmu "Pomysłowy Dobromir". Obrazki które tutaj pojawiły się na info pochodzą z tych pocztówek.



Warto jeszcze dodać iż scenariusze do tej dobranocki pisał sam Adam Słodowy.

Kilkanaście lat później próbowano wskrzesić ponownie "Pomysłowego Dobromira" bodajże z rysunkami Edwarda Lutczyna. Serial ruszył pod nazwą "Pomysłowy wnuczek" ale wersja ta nie była tak samo dobra jak jej pierwowzór. Po kilkunastu odcinkach zakończono pracę nad tą serią.

Kangurek Hip-Hop

"Jestem kangurek Hip-Hop. Urodziłem się w Australii. Obecnie mieszkam w ogrodzie zoologicznym w Europie. Kiedy mi się nudzi, zabieram moją ulubioną książkę - "Atlas zwierząt" i udaję się na wycieczkę aby przeżyć nowe przygody i nawiązać nowe znajomości" - taką formułkę na początku każdego odcinka wygłaszał tytułowy bohater. 

W latach 1975-1983 powstało 13 odcinków serialu, każdy odcinek nosił nazwę zwierzaczka, z którym w większym lub mniejszym stopniu zaprzyjaźnia się główny bohater dobranocki (były to min.: lis, dzik, borsuk, kozica, wilk, ryś, świstak, łoś, żubr, bóbr, niedźwiedź, chomik oraz zając).

 

Plastelinki

Plastelinki – serial animowany produkcji polskiej wyprodukowany w latach 1980–1990. Zawiera 15 odcinków.

całkowicie polska produkcja gdzie z plasteliny byli dwaj główni bohaterowie - niebieski chudy (Ulepek) i czerwony gruby (Bryłka). Sserial zrealizowany został w technice lalkowej, gdzie rolę tradycyjnych lalek pełniły dwie zabawne postacie z plasteliny, zmieniające się wciąż i przekształcające. Pretekstem do zabawy były różnego rodzaju przedmioty i sprzęty codziennego uzytku, których funkcje plastelinki usiłują poznać i zrozumieć. Film był bez dialogów.

Twórcy

• Reżyseria: Danuta Adamska-Strus, Eugeniusz Strus
• Scenariusz: Sławomir Grabowski, Antoni Bańkowski
• Muzyka: Marek Wilczyński, Robert Hobrzyk
• Dźwięk: Mieczysław Janik, Ewa Stańczuk
• Kierownictwo produkcji: Marian Sitek, Krystyna Zasada, Jolanta Wąsek
• Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-ma-for

Spis odcinków

1. Apetyt
2. Bzyk, bzyk
3. Zawody
4. Klocki
5. Audycja
6. Smok
7. Tik-tak
8. Gwóźdź
9. Guzik
10. Domek z kart
11. Termometr
12. Kotek
13. Skarby
14. Lustro
15. Szachy

Porwanie w Tiutiurlistanie

Hmm .... co by tu napisać o tym filmie. Oparty na podstawie książki Wojciecha Żukrowskiego. Królewna Wiolinka została porwana. Aby nie dopuścicć do wojny Kogu Kapral, Marcin Pypeć, Lisica Chytraska i Kot Mysibrat Miauczura wyruszają na jej poszukiwanie.
Pełnometrażowy film animowany powstał w bielskim Studiu Filmów Rysunkowych w 1986 roku. Najpierw film ten miał swoją premierę w kinach a następnie został wydany na kasety VHS. Obecnie można kupić wznowione wydanie ale tym razem na DVD.
Zainteresowanych przygodami bohaterów oraz dalszymi ich dziejami odsyłam oczywiście do książki "Porwanie w Tiutiurlistanie" jak i jej kontynuacji "Na tronie w Blabonie".

Wracając do filmu. Film ten zdobył kilka nagród m.in. "Brązowe Koziołki" za scenariusz, Grand Prix "Złoty Hugo".

Trudno coś więcej opisać o filmie ... postacie są kolorowe, dialogi stonowane ... ale zabrakło mi czegoś co mogłoby przyciągnąć uwagę ... film ciutkę za długi, momentami może trochę nużyć. Trudno mi spamiętać czy oglądałem go w kinie na początku ale wydaje mi się że tak, później był on w telewizji i próbowałem go obejrzeć z mizernym skutkiem. Oglądając go teraz już z czystej ciekawości i przygotowując materiał do nostalgicznego działu obejrzałem go też w częściach bo całego bym chyba nie wysiedział.

Taka jest moja opinia ... za dużo w tym filmie jest przemocy ze śmiercią głównego bohatera w finale. Nie był to film dla dzieci chociaż takie sprawiał wrażenie.

Pies, Kot i ...

Pies i kot w jednym stali domku, kotek na górze a Pan Pies na dole. Piesek, spokojny nie wadził nikomu kot zaś najdziksze wymyślał swawole ...
Tak oto parafrazując Aleksandra Fredrę można byłoby zacząć opowiastkę o dwóch lokatorach pewnego domku. Z jednej strony mamy psa - gburowatego, zamożnego 'obywatela', którego stać na jakąkolwiek wygodę. Pies miałby rajskie życie gdyby nie dziki lokator - kot, zajmujący górną część domu. Właściwie to trudno powiedzieć, że był to dziki lokator. Po prostu nie chciał opuścić swojego miejsca zamieszkania w momencie kiedy pies budował tutaj dom.

 "Pies, kot i ..." to kolejna propozycja skierowana do młodej widowni zrealizowana przez Studio Miniatur Filmowych w Warszawie według scenariuszy Jolanty Karczewskiej i Romana Huszczo. Charakterystyczną muzykę do tego serialu stworzył Adam Markiewicz. Muzyczna czołówka wpada w ucho a i w trakcie motywy muzyczne odzwierciedlają to co dzieje się na ekranie. Zaczyna się zazwyczaj od spokojnej oraz sielskiej muzyki ale w trakcie trwania akcji muzyka zaczyna się zmieniać. Chociaż motywy są zawsze stałe (kiedy nic się nie dzieje jest inna muzyka, kiedy jest pogoń psa za kotem jeszcze inna) nie przeszkadzają w odbiorze.

Ale wróćmy do bohaterów. Pomimo iż w rzeczywistości pies zawsze góruje nad kotem ze względu na siłę to w serialu, mimo iż kot zdaje sobie sprawę że tak naprawdę fizycznie nie pobije psa, ale może się trochę nad nim poznęcać psychicznie. A okazji jest ku temu ze dwadzieścia. Tyle ile jest odcinków. Każdy odcinek to nowe wezwanie dla psa, który nie grzeszy sprytem i który przez to musi wojować z kotem. Czy to będzie odkurzacz, czy magnetofon czy też może telewizor. Każdy pretekst jest dobry by kot wykazał się swoim intelektem przed psem i przy okazji trochę podrażnić swego sąsiada. Akcja pierwszych trzynastu odcinków toczy się na terenie posiadłości psa. Natomiast od odcinka "Zagroda" akcja przenosi się w różne miejsca, czy to zajazd, czy stacja benzynowa jednak zawsze są ci sami bohaterowie a pies jest szefem.

Każdy z tych odcinków to gwarantowane 10 minut dobrej zabawy, gdzie nikt nikogo nie zabija, nikt nikomu nie podkłada jakiejś bomby albo nie wysadza domu. Sam przeglądając odcinki jeszcze raz zdrowo się przy niektórych uśmiałem. Te miny psa jak zobaczył że kot go wrabia albo miny zaskoczonego kota są bezcenne. Jednak mimo, iż kot zawsze podpadnie psu to przeważnie na końcu pomiędzy zwierzakami zawsze nastaje zgoda.

Trudno mi napisać, kiedy pojawił się pierwszy odcinek tego serialu. Powstały one bowiem w latach 1972-1976. Wiem natomiast że były stałym punktem w Teleranku oraz były też wyświetlane w czasie trwania "Poranków" dla dzieci w kinach. Serial ten mogą z powodzeniem oglądać i małe dzieci bowiem tutaj nie pada ani jedno słowo a całość opiera się na gagach sytuacyjnych oraz gonitwach. Dużo się dzieje i jest naprawdę śmiesznie.

Piesek w kratkę

Jestem taki jak inne psiaki
naprawdę taki sam
i tylko wygląd dla niepoznaki
troszeczkę inny mam.
Z tylu ogonek, w kratki zielone
z przodu kraciasty nos
tyle mam kratek, że na dodatek
w kratkę też daję głos

Piesek w kratkę to sześcioodcinkowy serial, kukiełkowo-aktorski opowiadający o małym niepozornym piesku. "Dobranocka ta powstała przy udziale Pana Adama Kiljana, artysty plastyka, który to zaprojektował - opowiada Pani Zofia Ołdak, reżyser "Pieska w kratkę" - Pan Adam Kiljan, postanowił, że pies ze scenariusza musi się mocno wyróźniać i wymyślił że powinien być w kratkę. Ponieważ jest to mały piesek to ta kratka będzię właściwie go wyróżniała w tym pokoju pełnym zabawek oraz innych przedmiotów.
Ponieważ żyliśmy w takich czasach gdzie o materiał było trudno to dość długo szukaliśmy właściwego wzorca. Dopiero w Cepelii natrafiliśmy na właściwy wzór."

Ale księżyc jest mi świadkiem
że też płatam figle psie
takie różne figle w kratkę
raz się uda a raz nie

Piosenka ta, śpiewana przez tytułowego bohatera oddaje sens temu co się dzieje w każdym odcinku. Jest totalne szaleństwo pieska po mieszkaniu oraz zabawy z zabawkami i przedmiotami codziennego użytku. W jednym odcinku rozbrykany psiak bawi się w indian, jeszcze w innym rozgrywa mecz a kiedy indziej zwiedza kuchnię. Każdemu odcinkowi towarzyszą bardzo fajne piosenki śpiewane przez głównego bohatera (w tej roli Anna Skaros, która użyczyła głosu pieskowi) i przez chór (czyli Alibabki - odcinek "Szeryf długie ucho").

Serial ten wyprodukowany był w studiu SeMaFor w Warszawie a piesek był animowany poklatkowo w scenach bez postaci ludzkich, natomiast w nielicznych ujęciach z aktorami piesek był animowany marionetkowo. Szkieletem pieska był - jak większość figurek, które powstawały w Semaforze - elastyczny drut który dawał wyginać się na wszystkie strony. Kiedy trzeba było zrobić ruch pieska to najpierw trzeba było wygiąć drut do odpowiedniej pozycji, zrobić zdjęcie, potem znowu ułożyć drut i znowu zdjęcie itd itd ....

"Najdłuższa w tym wszystkim była animacja." - mówi Pani Zofia Ołdak - "10-minutowy film przygotowywaliśmy około dwóch miesięcy, ale przedtem trzeba było napisać scenariusz, potem powierzyć komuś dekoracje, scenografie czyli tam też się trochę schodziło, sfilmować scenografię i to wszystko trwało. Potem było montaż, udźwiękowienie itd."

Pamiętam, że pierwszy raz z "Pieskiem w kratkę" spotkałem się (o ile mnie pamięć nie myli) bodajże w którymś z odcinków Piątku z Pankracym. Później też widziałem go w programie 5-10-15. Być może też i miał (a myślę, że na pewno) swoje dziesięć minut w paśmie dla dobranocek tylko nie mogę sobie przypomnieć kiedy to było :)

Warto wspomnieć, że w 1985 roku Pani Zofia Ołdak wpadła na pomysł przypomnienia obecnej młodszej widowni (przypomnijmy że pierwszy odcinek pieska w kratkę powstał w 1968 roku a więc dzieci, które wtedy przeżywały zabawy pieska wydoroślały i pojawiło się nowe pokolenie), zmontowała wszystkie sześć odcinków Pieska w kratkę, poprosiła aktorów Pana Mariana Glinkę oraz Pana Wojciecha Pokorę i w ten sposób powstał film pełnometrażowy "Tato nie bój się dentysty". Piosenkę tytułową do tego filmu zaśpiewała Maryla Rodowicz. Powróciły wspomnienia

Przygody błękitnego rycerzyka

W latach 1963-1965 w telewizyjnych dobranockach dominował serial "Przygody błękitnego rycerzyka", który był jednak jak większość dobranocek pochodzących ze Studia Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej niema tzn. bohaterowie nic nie mówili ale porozumiewali się za pomocą dźwięków. Po dwóch dekadach od tej produkcji twórcy serialu - Lechosław Marszałek oraz Leszek Mech postanowili wyprodukować wersję kinową tego serialu. Przygotowali odpowiedni scenariusz (dodali kilka rzeczy) i poprosili aktorów by podłożyli głosy pod postacie tam występujące. Całość po zmontowaniu była gotowa do projekcji w kinach w 1983 roku. Film miał swoją premierę 1 lutego 1984 roku.

 "Przygody błękitnego rycerzyka" to pełnometrażowy, bo trwający około 90 minut, film animowany, wzorowany na rycerskiej balladzie romantycznej. Różnicą w tym jest, iż zamiast świata ludzi mamy przedstawiony świat owadów. Tytułowy Błękitny rycerzyk jest - tak jak opowiada narrator tej bajki, mól książkowy - błękitnym elfem. Razem ze swym nieodłącznym giermkiem, którego ocalił z karczmy pełnej szerszeni wyrusza w dalekę drogę a jego celem jest uwolnienie siostry Królowej Motyli.

 W filmie tym prowadzi nas kojąca muzyka kompozytora Waldemara Kazaneckiego, który miał smykałkę do takich utworów muzycznych. Słuchając jego muzyki słyszymy swoje dzieciństwo ... można naprawdę się rozmarzyć. Prócz muzyki i dialogów są również piosenki. Tytułową piosenkę wykonuje Michał Bajor, który też użyczył swego głosu głównemu bohaterowi. Piosenkę o wstającym dniu wykonują Alibabki a kołysankę dla małej mróweczki wykonuje Piotr Fronczewski, który użyczył głosu giermkowi.
Teksty wszystkich piosenek wyszły spod piora Agnieszki Osieckiej i Leszka Mecha.

 Warto też wspomnieć o aktorach, których usłyszymy kiedy będziemy oglądać ten film. Prócz wspomnianego Michała Bajora, Piotra Fronczewskiego usłyszymy także Wiesława Michnikowskiego (mól książkowy - narrator), Andrzeja Stockingera (Szerszeń), Ewę Kanię (Królowa Motyli), Joannę Szczepkowską (Księżniczkę), Mirosława Konarowskiego (Paź Królowej), Hannę Mikuć (Mrówkę), Andrzeja Gawrońskiego (Jelonek), Krzysztofa Kołbasiuka (hrabia Tawulec).

 Film ten zdobył w Wielką Nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym dla Dzieci i Młodzieży w Giffoni Valle Piana, Brązowe Koziołki na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza w Poznaniu "Ale Kino!" oraz Nagrodę Jury Dziecięcego "Marcinek" - Kryształowe Koziołki także na tym samym festiwalu.

Tajemnica szyfru marabuta

"Tajemnica szyfru Marabuta" - lektura uzupełniająca. Autor skromnie twierdzi, że książka ta nie jest pierwszą powieścią kryminalną dla dzieci. "Powieść kryminalna dla dzieci to na pewno nie mój wynalazek. Był już "Szatan z siódmej klasy" Makuszyńskiego , "Przygody Marka Piegusa" Niziurskiego "Emil i detektywi" Kastnera i parę innych książek dla dzieci z wątkami kryminalnymi. Nowością była zapewne zabawa połączeniem konwencji-klasycznej opowiastki kryminalnej w stylu Artura Conan Doyla i bajkowego świata Zwierzątek z Naszej Okolicy. Nie przesadzajmy jednak z moim nowatorstwem. Lekka parodia formy literackiej dla dorosłych to częsty przypadek w twórczości dla dzieci-taka minimalna nagroda dla tych dorosłych którzy czytają swoim dzieciom książki." - tak twierdzi Pan Wojtyszko jednakże wymienione przez niego tytuły to była oczywiście literatura raczej dla starszych dzieci jak i dla młodzieży, ale nie będę polemizować :)

 Pewnego dnia reżyser filmowy Gluś zostaje porwany. Śledztwo wszczęte przez dwójkę słynnych detektywów - psa Kajetana Chrumpsa i kota Makawitego, długo nie daje żadnych rezultatów. Aż do chwili, gdy sam zaginiony Gluś przyprowadza Tarapata z dziećmi, który popadł w jeszcze większe tarapaty niż sam uprowadzony filmowiec. Ściga ich bowiem kameleon Super - istota, przed którą się ucieka, ponieważ potrafi się podszyć pod każdego. Tarapat zaś posiada równie tajemniczy, jak niezrozumiały klucz, który daje nadzieję zwycięstwa.

Tymczasem Bromba, powróciwszy z lasu z poszukiwań Glusia, nabrała niepokojących przyzwyczajeń. Z opanowanej i zawodowo zrównoważonej mierniczej stała się porywczą buntowniczką, rozsiewającą pogłoski, jakoby Tarapaty zagrażały zarazkami. Niezbyt wyrafinowanym Fumom niewiele potrzeba, by rozpoczęły okupację norki przyjaciół. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy pojawia się roztrzęsiona druga Bromba, utrzymując, że ktoś napadł ją i skradł torbę z aparaturą. Na domiar złego zakochani Malwinka i poeta Fikander kłócą się pierwszy raz w życiu i rozchodzą.

Z Kameleonem-Super nie ma żartów. Ten perfidny złoczyńca knuje intrygi i bez przerwy mąci. Jednakże gorąco zachęcam do przeczytania książki "Tajemnica szyfru Marabuta" jak i obejrzenia filmu. Warto by jednak nadmienić, że w filmie nie pada słowo "Marabuta" (prócz wstępu) i widz nie przeczytawszy książki nie ma pojęcia skąd tu Marabut, którego pominięto w filmie. Dlatego polecam książkę w której znajdziecie inne ciekawostki nie pokazane w filmie (jak chociażby historię kameleona Super).

Polecam obejrzeć najpierw serię 10-odcinkową a później (najlepiej od razu albo dzień później) film pełnometrażowy. Zaskoczy Was, co i mnie też zaskoczyło iż film posiada dodatkowe sceny których nie zobaczyliście w serialu. Zazwyczaj to serial powinien być poszerzony o dodatkowe sceny a nie film.

Mogę tylko powiedzieć że w serialu nie znajdziecie potyczki Tarapata z Kameleonem, perfidną grę Kameleona-Super z Kajetanem i Makawitym oraz ... nie - nie powiem - zachęcam do obejrzenia najpierw serialu a potem filmu. - Zrobiliśmy to z ambicji. Staraliśmy się poprawiać i doskonalić wersję pełnometrażową, bo nie ma co ukrywać - ta praca to była nauka od podstaw. Jedyną osoba która już wiedziała trochę na temat robienia animacji był nie żyjący już obecnie nasz przyjaciel z liceum Rafał Sikora, wspaniały animator i niezwykły Człowiek. On odgrywał znaczącą rolę w tym filmie jako główny animator. - tak skomentował uwagę na temat dodatkowego materiału w filmie Pan Maciej Wojtyszko.

Baśnie i Waśnie

Czas bym napisał coś o czymś animowanym. Większość z nas w dzieciństwie lubiła grać w karty. Były gry w wojnę, w kuku, w świnkę, w Pana. Twórców tej kreskówki o której zaraz napiszę inspirował fakt jak by przebiegała taka "wojna" ale widziana oczami nie graczy, używających tych kart a samymi kartami.

W ten sposób zrodziły się "Baśnie i waśnie" - trzynastoodcinkowy serial animowany dla dzieci powstały w 1964 r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. 

Bohaterami "Baśni i waśni" są właśnie postacie z kart. Z jednej strony dobroduszny Król Kier a po stronie przeciwnej złośnik Król Pik. Król Kier - miłośnik polowania i szachów z chęcią grywał ze swoim sąsiadem - Królem Pik w tą inteligentną grę. 

Niestety nie przewidział jednego, że sąsiad nie lubi przegrywać. Kiedy Król Pik przegrał kolejną partię szachów rozzłościł się i wypowiedział wojnę Królowi Kier. Jego celem było przejęcie "kierowego" królestwa a do zrealizowania tego celu miało się przyczynić porwanie księżniczki kier. Niestety na drodze do zrealizowania tego ambitnego planu stanął dzielny walet Króla Kier, którego spryt i odwaga przyczyniają się do pokrzyżowania planów przebiegłego waleta Pik i tym samym wyjść zwycięsko z kolejnej potyczki z Królem Pik.

Uff ... to trochę skomplikowane w przeciwieństwie do bajki, która - szczerze powiedziawszy - jest ubogą wersją tych kreskówek, które lecą obecnie na Cartoon Network. Gros każdego odcinka to bezustanne bitwy i bezustanne siekanie, ale to chyba było w tamtych czasach trendy bo większość z nas jako dzieci lubiła bawić się w wojnę i naśladować jak nie Czterech Pancernych to rycerzy walczących na zamkach. Dziwi mnie jednak pojawiająca się nienawiść do takiej bajki ... przecież w porównaniu z obecnymi kreskówkami to tutaj nikt w tym serialu nie ginie. Owszem - łupnia dostają ci źli - bo przecież bajka musi mieć jakiś pozytywny koniec ale obywa się bez trupów.

Warto jednak dodać iż na podstawie tych trzynastu odcinków, a ściśle mówiąc po ich ponownym zmontowaniu, powstała wersja kinowa zatytułowana "Rycerzyk Czerwonego Serduszka" wzbogacona o nieco więcej kolorów.

Tajemnice wiklinowej zatoki

I raz na wierzchu, raz na dnietak w życiu jest to każdy wie
I raz na lądzie, raz na dnie
przygoda nasza dzieje się

"Tajemnice wiklinowej zatoki" to serial rysunkowy odznaczający się bardzo efektowną formą oraz dużymi walorami poznawczymi, wychowawczymi i rozrywkowymi. Siedem odcinków tej animacj zostało wyprodukowane na przełomie lat 1984-1988 pod reżyserią Wiesława Zięby. Akcja rozgrywa się wśród zwierząt wodnych - piżmaków i bobrów, nutrii. Główny bohater - piżmak Serafin, opuszcza rodziną norę i rozpoczyna samodzielne życie, wplątując się z braku doświadczenia w liczne perypetie. Poprzez ukazanie swoistej edukacji życiowej małego piżmaka twórcy serialu zwracają uwagę młodym widzom na ważne dla każdego wartości: przyjaźń, koleżeństwo, zaufanie, odpowiedzialność. Walorem tego serialu jest staranna animacja, dobre tempo oraz atrakcyjne piosenki.

Dlaczego właśnie to piżmak był bohaterem tajemnic Wiklinowej Zatoki? "Gdy spotkaliśmy się u niego w domu (scenarzysty serialu Jerzego Siatkiewicza) na wsi, pokazał mi mieszkaące w pobliżu piżmaki." - wspomina reżyser, Wiesław Zięba - "To bardzo wrażliwe zwierzątka, wymające czysej wody, nie przeżyją w zanieczyszczeniu. Zależało mi na prostej filozofii, aby stworzyć postaci zwyczajnych bohaterów żyjących w naturalnym otoczeniu."

Jeśli zaś chodzi o muzykę to część muzyczną skomponował Waldemar Kazanecki. "Przyznam, że najbardziej lubię te części, do których skomponował muzykę Waldemar Kazanecki." - wspomina reżyser - "Muzyka miała duże znaczenie w tym filmie, choć nie brzmiała przez cały czas. Były też momenty ciszy, bo cisza także jest muzyką."

Bajkę tą charakteryzuje też spora ilość piosenek i to w większości w stylu country. Tytułową piosenkę "I raz na wierzchu, raz na dnie" wykonał Michał "Lonstar" Łuszczyński, gwiazda polskiej muzyki country. Wykonał ją wraz z zespołem Little Ole Opry.

Głosom głównych bohaterów użyczyli Pani Ewa Złotowska (niezapomniana pszczółka Maja) jako piżmak Serafin oraz Pan Andrzej Gawroński jako szczur Serafin. Z materiałów siedmioodcikowego serialu reżyser zmontował w 1985 roku pełnomerażowy film kinowy pod tym samym tytułem. Wraz ze zmontowanym filmem zmieniły się głosy głównych bohaterów. Panią Złotowską w roli Archibalda zastąpił Mirosław Wieprzewski a Pana Gawrońskiego w roli Serafina zastąpił Maciej Robakiewicz. W 1995 roku reżyser ponownie powrócił do swoich bohaterów przygotowując siedem odcinków "Powrotu do Wiklinowej Zatoki" a dwa lata później, w 1997 roku wyreżyserował "Zimę w Wiklinowej Zatoce".
Później bohaterowie serialu mieli jeszcze dwa wejścia kinowe a mianowicie w "Magicznej gwieździe" (2002) oraz "Wielkiej wędrówce" (2006).


ŹRÓDŁO: http://www.nostalgia.pl/

Miś Kudłatek

Miś Kudłatek - serial animowany, który powstał w latach 1971-1973 w Studiu Filmów Rysunkowych w Bielsko-Białej. Serial ten składa się z trzynastu dziewięciominutowych odcinków i jest skierowany do najmłodszej widowni aczkolwiek i my, stare konie, z sentymentu też go czasem obejrzymy :)
Scenariusze do wszystkich odcinków napisał Władysław Nehrebecki, który niektóre z nich również wyreżyserował.

Bohaterami tej animowanej serii są miś Kudłatek, jego właścicielka Agnieszka oraz pies Łaciatek.

Bajka ta mimo swej prostolijności posiadała również charakter wychowawczy bowiem ukazywała nam, kiedy oglądaliśmy ją jako dzieci, jak i obecnym maluchom przeróżne niebezpieczeństwa, na które byliśmy narażeni chociaż nigdy z tego nie zdawaliśmy sobie sprawy np. wybieganie na ulicę, zabawa na strychu z zapalona lampą naftową.
Oprócz ostrzegania nas przez różnymi niebezpieczeństwami bajka ta uczy nas również utrzymywania dobrych relacji z otoczeniem a także pobudzała naszą wyobraźnię. Kudłatek pod wpływem opowiadań jego właścicielki - Agnieszki, uruchamiał swoją wyobraźnię i z niewielkiej ilości piasku wyobraźnią stworzył piracką twierdzę. Wyobraźnia pomagała nam, w tamtych czasach, również dobrze się bawić i to bez pomocy komputera oraz drogich elektronicznych gadżetów.
Na przykładzie przyjaźni Kudłatka z Łaciatkiem oraz innymi zwierzętami a także ludźmi bajka ta również promuje przyjacielskie relacje. Trzeba przyznać, że choć Kudłatek był nad wyraz sympatyczny oraz wywoływał uśmiech na naszej twarzy to pozostawiony przez chwilę bez opieki potrafił wpakować się w porządne kłopoty. Tak więc pies Łaciatek miał łapy pełne roboty opiekując sie Kudłatkiem.

Kudłatek oprócz popadania w tarapaty i psocenia miał też dar do łatwego nawiązywania przyjaźni z różnymi zwierzętami, z którymi potrafił się znakomicie bawić a jak była taka potrzeba to i pomóc.
Sam miś jest postacią zabawną i przyjacielsko nastawioną do świata a sceny z jego udziałem sa dobrą okazją do odniesień do rzeczywistości i realnych przeżyć dziecka.

Miś Kudłatek czasami potrafił się nam mylić z Misiem Kuleczką (bajką produkcji czechosłowackiej) ale to zrozumiałe, że po tylu latach pamięć może być zawodna.
Jeśli chodzi o głosy aktorów to nie jestem w stanie tego ogarnąć a w internecie nie było nigdzie napisane. Wiem natomiast że w głosie psa Łaciatka rozpoznałem głos kucharza z serii przygód o Baltazarze Gąbce.

Mimo, iż od premiery Kudłatka minęło ponad 40 lat bajka ta, którą obecnie można dostać na płytach DVD nie nudzi najmłodszych i ma wiele uniwersalnych wartości i edukacyjnych walorów.


Źródło: http://www.nostalgia.pl