Star Trek: Następne pokolenie (ang. Star Trek: The Next Generation) – drugi amerykański serial science fiction należący do telewizyjnego i kinowego cyklu Star Trek, stworzony przez Gene’a Roddenberry’ego. Wyprodukowany przez Paramount Pictures, serial był po raz pierwszy emitowany w Stanach Zjednoczonych od 28 września 1987 do 23 maja 1994 roku przez amerykańskie regionalne stacje telewizyjne (odcinek pilotowy obejrzało 27 milionów widzów), a w Polsce miał premierę 7 września 1990 roku w TVP1.
Akcja serialu rozgrywa się wokół załogi statku kosmicznego Enterprise, który odbywa pięcioletnią misję badawczą w Kwadrancie Alfa Drogi Mlecznej. W pierwszym odcinku akcja ma miejsce w 2364 roku, 100 lat po rozpoczęciu pierwszej misji pięcioletniej dowodzonej przez Jamesa T. Kirka Na początku każdego odcinka aktor Patrick Stewart odczytuje wstęp podobny do tego z oryginalnej serii:
Kosmos: ostatnia granica. Załoga statku Enerprise podąża z misją badawczą. Poznaje obce światy i cywilizacje. Śmiało zmierza tam, gdzie nie dotarł żaden człowiek.
Serial otrzymał wiele nagród i kilkadziesiąt nominacji, m.in. nagrodę im. Peabody'ego, 2 nagrody Hugo za najlepszą produkcję fabularną, 19 nagród Emmy oraz 6 nagród Saturn.
Akcja serialu rozgrywa się w XXIV wieku i przenosi akcję o 100 lat do przodu względem czasów Kirka i Spocka z oryginalnej serii Star Trek. Serial prezentuje nową erę, w której Imperium Klingońskie jest sojusznikiem Federacji. Rolę głównych adwersarzy zajmują Romulanie, Kardasjanie i Borg, epizodycznie pojawia się też wiele innych ras.
Głównym wątkiem są przygody załogi statku kosmicznego USS Enterprise (NCC-1701-D). Mimo wielu podobieństw do oryginalnego serialu, publiczność początkowo krytykowała nową produkcję. Wraz z rozpoczęciem czwartego sezonu odcinkiem The Best of Both Worlds (II), wprowadzono większą dramaturgię, poważne problemy i więcej wątków dwuodcinkowych, które szybko zostały docenione przez widzów. Popularność utorowała drogę kolejnym trzem sezonom i przyczyniła się do powstania serialu Star Trek: Stacja kosmiczna w 1993. Zamiast spodziewanego przez fanów ósmego sezonu serialu, Paramount zdecydował o realizacji filmu kinowego z załogą Enterpise, Star Trek: Pokolenia, w roku 1994, a zarazem siódmego z kinowego cyklu Star Trek. Do roku 2002 powstały jeszcze trzy filmy kinowe z bohaterami z Enterprise. Bazując na rosnącej fali popularności, po zakończeniu Następnego pokolenia wytwórnia Paramount zdecydowała się rozpocząć produkcję kolejnego serialu, Star Trek: Voyager.
W Star Trek: Następne pokolenie efekty wizualne zostały wykonane przy pomocy rzeczywistych modeli. Postęp techniki komputerowej pozwolił na ich dodatkową obróbkę i bardziej widowiskowe przedstawienie, niespotykane w ówczesnej produkcji telewizyjnej. Efekty wizualne powstały w firmie Industrial Light & Magic, należącej do George’a Lucasa.
Star Trek (później określany jako Star Trek: Seria oryginalna) – pierwszy serial telewizyjny rozgrywający się w uniwersum Star Trek, emitowany premierowo od 8 września 1966 do 3 czerwca 1969 w sieci NBC.
Pierwotnie wyemitowano 79 odcinków, podzielonych na trzy sezony.
Niepublikowany wcześniej pierwszy odcinek pilotowy, pochodzący z 1964
roku, trafił na antenę dopiero w 1988 roku. Pomysłodawcą serialu i
zarazem całego uniwersum był Gene Roddenberry.
Serial otrzymał nagrodę Hugo w kategorii najlepsza prezentacja dramatyczna za odcinek Bunt w 1967 roku[1] oraz za odcinek Naprawić historię w 1968 roku.
Choć premierowa emisja nie okazała się wielkim sukcesem, za sprawą
licznych powtórek serial zyskał ogromną popularność i dał początek
trwającej do dzisiaj produkcji kolejnych filmów, seriali i gier wideo
spod znaku Star Trek.
Akcja serialu rozgrywa się w latach 60. XXIII wieku, gdy loty kosmiczne między układami planetarnymi są już czymś zupełnie rutynowym. Ziemia jest wiodącym członkiem Zjednoczonej Federacji Planet - ogromnego, demokratycznego państwa obejmującego ponad setkę różnych planet. Pozostałe trzy założycielskie rasy Federacji to Wolkanie, Andorianie i Tellaryci. Do najważniejszych przeciwników politycznych i militarnych Federacji należą Imperium Klingońskie oraz Romulańskie Imperium Gwiezdne.
Głównym miejscem akcji serialu jest statek kosmiczny USS Enterprise, należący do Gwiezdnej Floty - struktury będącej przede wszystkim siłami zbrojnymi Federacji, ale realizującej też liczne zadania naukowe czy dyplomatyczne.
Bohaterowie:
Trójkę głównych bohaterów tworzą:
kapitan James T. Kirk (William Shatner) - dowódca Enterprise,
niekiedy porywczy i impulsywny, mający skłonność do niesubordynacji
wobec przełożonych, ale przede wszystkim oddany bez reszty swojemu
statkowi i jego załodze. Kirk uwielbia piękne kobiety i jest wytrawnym
uwodzicielem, ale wie, że jego obowiązki kapitańskie są nie do
pogodzenia z poważnym związkiem.
komandor Spock (Leonard Nimoy)
- pierwszy oficer statku i zarazem szef jego służb naukowo-badawczych.
Pochodzi z planety Wolkan i wygląda jak typowy Wolkanin, choć etnicznie
jest pół-Ziemianinem, ze względu na swoją matkę-Ziemiankę. Zgodnie z
wolkańskimi ideałami, Spock stara się kierować wyłącznie zimną logiką.
Ze względu na ziemską część swoich genów nie jest jednak zupełnie
pozbawiony emocji i toczy ciągłą walkę wewnętrzną, aby je ukrywać i nie
pozwalać im wpływać na własne zachowanie.
dr Leonard „Bones” McCoy (DeForest Kelly)
- naczelny lekarz statku, mówiący z wyraźnym akcentem z południa USA. W
dyskusjach trójki głównych postaci jest zwykle wyrazicielem zwykłych
ludzkich emocji czy odruchów. Mówi prosto z mostu i nie ogląda się na
skomplikowane nieraz intrygi czy wielkie ideały kapitana, a z drugiej
strony na zimną argumentację Spocka, której McCoy nie może ścierpieć, co
często rodzi konflikty między tymi oficerami.
komandor porucznik Montgomery „Scotty” Scott (James Doohan) - naczelny inżynier statku, absolutnie zakochany w Enterprise
jako dziele technicznego geniuszu. Mówi z silnym szkockim akcentem i ma
wiele cech stereotypowego Szkota, jak zamiłowanie do białej broni czy
mocnych alkoholi.
porucznik Hikaru Sulu (George Takei)
- pochodzący z Japonii główny sternik statku. Jest osobą o raczej
ciepłym i łagodnym usposobieniu, ale zdarza się też, że wychodzi z niego
prawdziwy samuraj.
porucznik Nyota Uhura (Nichelle Nichols) - pochodząca z Afryki (jej językiem ojczystym jest suahili)
specjalistka ds. łączności. Uhura była jedną z pierwszych w historii
amerykańskiej telewizji postaci czarnych kobiet, które pełniły role
równe białym i były traktowane przez nich absolutnie po partnersku.
chorąży Pavel Chekov (Walter Koenig)
- postać dodana od początku drugiego sezonu z myślą o młodszej widowni.
Jest ukazany jako młody przystojniak, który z jednej strony bywa
mimowolnie bardzo zabawny, ale z drugiej nie brakuje mu też odwagi czy
chęci do amorów.
Myszka Miki i przyjaciele (ang. Mickey Mouse and Friends, 1994-1995) – amerykański serial animowany, emitowany jako składanka krótkometrażowych filmów z wytwórni Walt Disney Productions zrealizowanych w latach 30. i 40. XX w. (tzw. klasyki Disneya).
Składa się z 65 odcinków, z których każdy zawiera trzy krótkie, ok. 10-minutowe części. W Polsce był pokazany na antenie TVP1 w bloku Walt Disney przedstawia od 7 stycznia 1996 do marca 1997 oraz od 6 stycznia 2002 do 6 kwietnia 2003 w czasie niedzielnej Wieczorynki. Od 19 kwietnia 2008 roku serial został ponownie wprowadzony do programu w czasie sobotniej Wieczorynki. Jest kontynuacją serii Przygody Myszki Miki i Kaczora Donalda. Od 22 października 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2
ze zmienioną kolejnością odcinków. 29 grudnia 2015 roku został
wyemitowany odcinek 30 ze zmienionym dubbingiem; na końcu odcinka
została wyemitowana plansza z obsadą polskiej wersji językowej. Kilka
kolejnych odcinków (33, 42, 53 i 55) również zostało wyemitowanych z
drugą wersją dubbingu i z tą samą planszą.
Nowe przygody Kubusia Puchatka (ang. The new adventures of Winnie the Pooh, 1988-1991) – kreskówka zrealizowana na podstawie książek Alana Aleksandra Milne. Opowiada o dalszych losach Puchatka i jego przyjaciół. W Polsce
serial pojawił się w TVP1 od 22 marca 1992 do 10 stycznia 1993 oraz od
20 czerwca 1993 do 25 lipca 1993. Był nadawany ponownie w latach
1994-1995 oraz od marca 1997 do kwietnia 1998. Emisja serialu została
wznowiona 5 marca 2006 roku i trwała do 11 marca 2007 roku. Od 6
października 2012 roku serial był emitowany na kanale Disney Junior. Od 10 lutego 2016 roku serial jest emitowany obecnie na kanale Puls 2.
Serial był emitowany w bloku Walt Disney przedstawia.
W latach 1992, 1994-1995 i 1997-1998 emitowana była stara wersja
dubbingu, a od 5 marca 2006 wersja zmodyfikowana. Różnią się wykonaniem
piosenki tytułowej oraz lektorem. Pierwsza wersja była śpiewana przez Władysława Grzywnę, a nowa wersja przez Jacka Kotlarskiego (została nagrana w studiu Master Film). Lektorem w starej wersji jest Tadeusz Borowski, a w nowej Andrzej Ferenc (czyta on tylko tytuł w czołówce i napisy końcowe, a tytuły odcinków nadal są czytane przez Tadeusza Borowskiego). Wyjątkiem jest odcinek 30, gdzie lektorem był Włodzimierz Nowakowski.
Szmergiel (ang. Disney’s Bonkers, 1993-1995) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya
składający się z 65 odcinków.
Opowiada on o Szmerglu, rysunkowym
rysiu-aktorze, który zostaje zwolniony ze studia filmowego i próbując
złapać rolę w filmie Kaczora Donalda, przypadkowo zostaje policjantem. Szef policji przydziela mu kompana, detektywa Szczęsnego.
W serialu miesza się rzeczywistość z kreskówką, choć całość jest rysowana. Bohaterowie realni nazywają narysowanych „kreskówki” albo „krechy”.
Serial, który był emitowany na kanale TVP1 w sobotnim bloku Walt Disney przedstawia, jest spin-offem filmu fabularno-animowanego Kto wrobił królika Rogera? z 1988 roku.
Kacze opowieści (ang. DuckTales) – serial animowany wytwórni The Walt Disney Company,
emitowany od 18 września 1987 do 28 listopada 1990 roku. W Polsce
wyświetlany był po raz pierwszy od 17 września 1989 do 19 czerwca 1993 w
TVP1 (początkowo pod tytułem Siostrzeńcy Kaczora Donalda).
Serial cechuje się m.in. przygodami, poszukiwaniem skarbów,
podróżami, zagadkami przeszłości i magią. Uczy dzieci rozwiązywać
problemy osobiste i rodzinne.
Poszczególne odcinki serialu są oparte przede wszystkim na komiksach Carla Barksa, dlatego też pojawiają się tu komiksowe postacie stworzone przez niego, a nieobecne w innych Disney'owskich filmach, jak Bracia Be, Goguś czy Granit Forsant.
Część jest inspirowana klasycznymi dziełami literackimi i filmowymi. W
przeciwieństwie do wielu filmów Disneya, Kaczor Donald jest tu postacią
trzecioplanową. W pierwszej serii wystąpił w 8 odcinkach, w kolejnych
nie było go w ogóle. Głównymi postaciami serialu są Sknerus McKwacz oraz siostrzeńcy Donalda.
W roku 1991 nakręcono serial Darkwing Duck, w którym kontynuowany był wątek Śmigacza McKwaka oraz Robokwaka. W Polsce TVP wyemitowała 7 z 91 odcinków, tytuł rodzimej wersji językowej brzmiał Dzielny Agent Kaczor. Natomiast w roku 1990 powstał film pełnometrażowy Kacze opowieści: Poszukiwacze zaginionej lampy.
25 lutego 2015 roku ogłoszono, że powstanie nowa wersja Kaczych opowieści. Premiera serialu odbyła się 12 sierpnia 2017 roku w amerykańskim kanale Disney XD. Regularna emisja serialu w USA rozpoczęła się 23 września 2017 roku.
Bohaterowie z serialu
Początkowo
nadawany w Polsce w wersji lektorskiej. W sumie powstała wersja
lektorska i dwie dubbingowe. Poniżej podano też oryginalne imiona
poszczególnych bohaterów.
Pozytywni
Sknerus McKwacz (ang. Scrooge McDuck) – w wersji z lektorem tłumaczono dosłownie Scrooge McKaczka.
Najbogatszy kaczor świata. Pozoruje na biznesmena bez skrupułów, co
częściowo jest prawdą. Ale oddałby wszystko, co ma za każdego członka
swojej rodziny. W grach DuckTales i DuckTales 2 był głównym bohaterem. Ulubione powiedzonko: „A niech to gęś kopnie!” (nw:"Kacze dudy!”).
Hyzio, Dyzio i Zyzio (ang. Huey, Dewey, Louie)
– siostrzeńcy Kaczora Donalda. Po wstąpieniu do US Navy, oddał ich
opiece swojego wujka Sknerusa, który jest ich ciotecznym dziadkiem. Więź
uczuciowa między nimi budowała się stopniowo i powoli. Ulubione
powiedzonko: „Kwakwaruni!” (nw:"Kwakwadrylion!”).
Śmigacz McKwak (ang. Launchpad McQuack), w wersji z lektorem Wyrzutnia McKwak
– osobisty (bo prawie darmowy) pilot Sknerusa. Bardzo często
„kraksuje”. Prawie nigdy nie załamują go ciągłe porażki. McKwacz nie
szczędzi mu obelg, a mimo to jest jego przyjacielem.
Pani Dziobek (ang. Ms. Beakly), kucharka, pokojówka i
niania siostrzeńców. Mieszka u pryncypała razem ze swoją wnuczką, Tasią.
Kobieta staroświecka, lecz z wieloma dobrymi pomysłami.
Tasia Van Der Kwak (ang. Webbigail)
– wnuczka Pani Dziobek, często czuje się niezauważana. Dopiero gdy
znika, wszyscy myślą tylko o niej. Chłopcy mają do niej mieszane
uczucia, a Sknerus kocha ją najbardziej.
Diodak (ang. Gyro Gearloose) w wersji z lektorem Złota Rączka
wszechstronny, mądry, inteligentny, ale nierozgarnięty wynalazca. Jego
największym marzeniem jest proste życie. Jego wynalazki często
wykorzystuje Sknerus, bo Diodak nie zna się na interesach.
Kaczuch (ang. Doofus) – bardzo otyły, dziecinny jak na
swój wiek, przyjaciel Hyzia, Dyzia i Zyzia. Bezgranicznie podziwia
Śmigacza i Diodaka. Pojawia się głównie w pierwszej serii, w drugiej
jedynie raz epizodycznie.
Cyfron Liczypiórek (ang. Fenton Crackshell, w nowej wersji dubbingu Hydrant Pisanko
) – księgowy Sknerusa. Liczy z prędkością światła. Bardzo pomysłowy,
głośny panikarz, ale zawsze wychodzi na swoje. Pojawia się tylko w
drugiej serii. Jego ulubione powiedzonko to: w starym dubbingu „Bamboli
bambolak”, a w nowym dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
Robokwak (ang. Gizmoduck)
techniczny, superbohater. Drugie wcielenie Hydranta Pisanko. System
uruchamiany jest hasłem: w starym dubbingu „Bambolak”, a w nowym
dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
Bubba (ang. Bubba) – mały chłopiec jaskiniowy,
sprowadzony wehikułem czasu. Bezgranicznie lubi McKwacza. Pojawia się w
drugiej i trzeciej serii. W starym dubbingu nazywa Sknerusa „Skelusem”, a
w nowym „Bujem”.
Złotka Błyskotka (ang. Goldie) – ukochana Sknerusa z młodych lat. Przyjaciółmi są do dziś, choć lubią rywalizować.
Kaczor Donald (ang. Donald Duck) – siostrzeniec Sknerusa, marynarz marynarki wojennej. Jego jedynym obowiązkiem jest szorowanie lotniskowca. Pojawia się tylko w pierwszej serii.
Cezar (ang. Duckworth) – lokaj i szofer McKwacza. Postać rzadko na pierwszym planie. Bardzo staroświecki, przez co często zagubiony.
Negatywni
Granit Forsant (ang. Flintheart Glomgold) w wersji z lektorem Starozłotnicki – drugi na liście najbogatszych, całkowicie pozbawiony skrupułów rywal Sknerusa. Zawsze oszukuje w rywalizacjach.
Bracia Be (ang. The Beagle Boys) w wersji z lektorem Psy Gończe
– złodzieje, często najmowani. Zawsze w maskach, czerwonych swetrach i
tabliczkach identyfikacyjnych na piersi. Największa organizacja
przestępcza w Kaczogrodzie. Generalnie Kaczogrodzka Policja bardzo rzadko ściga kogoś innego.
Magika De Czar (ang. Magica De Spell) w wersji z lektorem Magika de Urok
– czarownica. Wszelkimi sposobami chcąca zdobyć pierwszą
dziesięciocentówkę McKwacza. Jej plany czasem obracają się przeciwko
niej samej.
Edgar – kruk Magiki de Czar. Był jej bratem. Nie wiadomo dlaczego go przemieniła.
Kundol (ang. Dijon) w nowej wersji dubbingu nazywa się Ganges, w filmie pełnometrażowym występuje pod oryginalnym imieniem Dijon
– pechowy złodziejaszek, który wykonuje brudną robotę dla Granita, tam
gdzie Bracia Be nie sięgają. Występuje pod koniec drugiej serii oraz w
filmie pełnometrażowym.
Chip i Dale: Brygada RR (Ryzykownego Ratunku) (ang. Rescue Rangers, 1989-1992) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya składający się z 65 odcinków. Opowiada o dwóch wiewiórkach znanych z wcześniejszych filmów Disneya, które założyły grupę detektywistyczną Brygada Ryzykownego Ratunku. Premierowy odcinek wyemitowany został 5 marca 1989 roku.
W Polsce serial został wyemitowany w TVP1.
Kolejność odcinków była inna niż w wersji oryginalnej, a pilot pojawił
się jako pięć kolejnych odcinków w trakcie emisji, dzięki czemu widzowie
zapoznawali się z serialem i nowymi postaciami in medias res.
Premierowy odcinek serialu został wyemitowany z okazji Międzynarodowego
Dnia Dziecka, 1 czerwca 1990 roku (prawdopodobnie w wersji z lektorem).
Regularna emisja przypadała na lata 1991-1992 oraz 1998-1999 w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia.
Od 12 września 2009 roku serial był ponownie emitowany w sobotniej
Wieczorynce. 9 stycznia 2010, ze względu na likwidację sobotniego
wieczornego bloku filmów Disneya, emisja serialu została zawieszona po
16 odcinkach. Wznowiona została 9 maja 2010 r. w niedzielnej Wieczorynce
i była emitowana do 23 stycznia 2011 roku. Od 5 września 2011 roku do
zimy 2011 serial był emitowany w TV Puls, a od 1 października także na antenie Disney XD. Do Disney Channel trafił na antenę 4 maja 2012r. Po dwóch latach nieobecności serial pojawił się 15 października 2014 roku na antenie Disney Junior. Na przełomie lat 2015 i 2016 był także emitowany na Pulsie 2.
W początkowym etapie prac nad serialem, zatytułowanym wstępnie Metro Mice (aluzja do Miami Vice), jego bohaterami miały być:
Kit Colby – wzorowana na Indianie Jonesie, awanturnicza mysz, przywódca drużyny nosząca skórzaną lotniczą kurtkę i fedorę;
Colt Chedderson – masywny gryzoń – australijska skacząca mysz, ekspert od materiałów wybuchowych;
Gadżet – blondwłosa mysz, zespołowa konstruktorka i inżynier;
Chirp Sing – azjatycki świerszcz, ekspert od wschodnich sztuk walki;
Camilla – kameleon, sekretarka drużyny;
Eagle Eye – krótkowzroczny orzeł zwiadowca.
Kierownictwo Disneya, aby zwiększyć zainteresowanie widowni nowym
projektem, zdecydowało wprowadzić do serialu postaci znane już z innych
produkcji. Wybór padł na Chipa i Dale’a, którzy – w przeciwieństwie do
wcześniejszych filmów, w których się pojawiali – porozumiewają się ze
sobą za pomocą mowy. Stopniowo pozostałe postaci ulegały ewolucji bądź
usunięciu z serialu. Historię powstania Brygady i dołączania do niej
kolejnych postaci opowiedział dwugodzinny pilot – To The Rescue,
który później, podzielony na pięć odcinków, stał się częścią serialu.
Pilot wprowadzał również kilka innych powracających w serialu postaci:
detektywa Donalda Drake’a (aluzja do Kaczora Donalda – drake to w
języku angielskim inne określenie kaczora), zaprzyjaźnionego z Brygadą
psa policyjnego Plato (aluzja do psa Pluto) oraz dwóch wrogów Brygady:
szalonego naukowca Nortona Nimnula i kota Spaślaka. Miejscem akcji
większości odcinków jest Nowy Jork.
Ale prawdopodobnie tylko w odcinku czterdziestym siódmym wypowiedziano
jego nazwę i prawdopodobnie tylko wtedy pokazano jedną z
charakterystycznych jego budowli.
Postacie
Chip – założyciel i przywódca grupy. Zawsze pełny pomysłów, wielbiciel powieści kryminalnych. Ubrany w kapelusz typu fedora
i lotniczą kurtkę (pozostałość po postaci Kita Colby'ego). Jego
ulubioną postacią książkową jest detektyw Sureluck Jones (oparty na Sherlocku Holmesie i Indianie Jonesie). Michael Demcio w Rhyme And Reason (patrz: Fani) nadał Chipowi nazwisko Maplewood, które zostało zaakceptowane przez ogół fanów; niektórzy zauważają, że Chip to zdrobnienie imienia Charles, tak więc Chip naprawdę nazywa się Charles Maplewood.
Dale
– nierozważny i lekkomyślny przyjaciel Chipa, ma wielki talent do
wpakowywania się w rozliczne kłopoty. Wielki miłośnik czekolady,
komiksów i heavy metalu. Nosi hawajską koszulę. Jego postać wzorowano na
detektywie z amerykańskiego serialu PT Magnum. Również on doczekał się nadania nazwiska, zaakceptowanego przez fanów: w Rhyme And Reason Dale został przedstawiony jako Dale Oakmont.
Gadżet Hackwrench (powszechnie Gadżet Hackwrench, prawdopodobna, ale nigdy nie użyta forma Gadget Siekiera)
– mysz, platoniczna miłość obu przyjaciół. Majsterkowiczka i zapalona
wynalazczyni. Potrafi tworzyć z niczego różne mniej lub bardziej
skomplikowane maszyny i urządzenia, które z reguły powinny działać bez problemu,
co niejednokrotnie kończy się mniej lub bardziej spektakularną
katastrofą. Jest jedyną z postaci, której autorzy serialu nadali
oficjalne nazwisko: w odcinku Brygada RR rusza na ratunek (ang. To The Rescue) Rokfor z Chipem i Dale'em udaje się po pomoc do starego znajomego, pilota Gieniusia
Siekiery (w oryginale Geegaw Hackwrench), gdyż potrzebują transportu.
Na miejscu zastają jego córkę, od której dowiadują się, że jej ojciec
nie żyje, ale na szczęście ona również zna się na pilotażu i tak dołącza
do brygady. Zaznaczyć tu trzeba, że sam film nie daje odpowiedzi na
pytanie, czy słowo „Siekiera” jest nazwiskiem, czy też przydomkiem,
pseudonimem. W serialu nigdy nie jest ono użyte w odniesieniu do samej
Gadżet, a jedynie w odniesieniu do jej pośmiertnie wspominanego ojca –
inni członkowie rodziny nie pojawiają się nawet we wspomnieniach.
Informacja, że jest to nazwisko znajduje się jednak na oficjalnej
stronie Wytwórni Disneya, gdzie jest użyte sformułowanie „Gadget
Hackwrench”.
Angielskie brzmienie nazwiska używane jest również powszechnie na
polskich fan-stronach. Określenie spolszczone: „Gadżet Siekiera”
(właściwe ze względu na oficjalne tłumaczenie personaliów jej ojca)
pojawia się niezwykle rzadko
Jack Roquefort, dla przyjaciół Rocky (w oryginale Monterey Jack
– od popularnego w Stanach Zjednoczonych rodzaju żółtego sera) –
australijska mysz, przyjaciel nieżyjącego ojca Gadżet, Gieniusia.
Obieżyświat i ekspert od podróży. Bardzo silny fizycznie, o porywczym
charakterze. Jego słabością są serowe ataki – Roquefort zaczyna biec w stronę sera a w jego oczach pojawia się spirala Archimedesa.
W oryginalnej wersji językowej mówi z wyraźnym australijskim akcentem,
wtrąca również różne potoczne określenia i zwroty typowe dla
australijskiego angielskiego – w wersji polskiej nie ma po tym śladu.
Bzyczek (w oryginale Zipper) – mucha, przyjaciel Rocky’ego. Ambitny, ale kruchy fizycznie. Prowadzi działalność wywiadowczą.
Spaślak (w oryginale Fat Cat) – kot perski, jedna z głównych postaci negatywnych. Przywódca gangu składającego się z kreta, imieniem Kret, szczura Snouta, kota Meppsa i jaszczurki Warta.
Ubrany zawsze w elegancki garnitur, dystyngowany i inteligentny, w
przeciwieństwie do swoich współpracowników. Ceni kosztowne drobiazgi i
wykwintne dania. Początkowo był własnością Aldrina Klordane’a (I wtedy
jeszcze nie nosił garnituru). Jego siedzibą jest wielka rzeźba kota na
dachu fabryki kociego pokarmu The Happy Tom Cat Food Factory. W
głowie, biuro, a pozostałej części jest kasyno dla zwierzęcego
półświatka. Jednak bywa w nim o wiele rzadziej niż w głowie. Jego plany
polegają najczęśćiej na: wypędzeniu psów z miasta; uzyskaniu monopolu na
handel tym co koty uwielbiają i przyjmowia za to zapłaty w biżuterii
lub kradzieży kosztowności bądź wykwitnego jedzenia.
profesor Norton Nimnul – sfrustrowany geniusz, który czasem
próbuje przejść na dobrą stronę. Najczęściej mści się na tych, którzy go
nie doceniają. Korpulentny, łysy, nosi okulary o grubych szkłach i
nieskazitelnie biały fartuch laboratoryjny. Ma siostrzeńca imieniem
Normie.
Gumisie (ang. Disney’s Adventures of the Gummi Bears, 1985–1991) – serial animowany ze studia Disneya oraz nazwa głównych bohaterów serialu wyglądem przypominających niedźwiadki.
Kreskówka opowiada o przygodach siedmiu Gumisiów, zamieszkujących
swój rodzinny dom – Gumisiową Dolinę. Akcja toczy się w bliżej
nieokreślonym europejskim średniowieczu. Gumisie znajdują się w centrum
dziwnych i niezwykłych wydarzeń, jakie dzieją się na terenie królestwa
Dunwyn i poza nim. Także postacie drugoplanowe, takie jak ogry, smoki, trolle, rycerze, olbrzymy, mają wyraźnie przypisane cechy charakteru. Piosenkę tytułową śpiewał Andrzej Zaucha.
Pierwsza
emisja miała miejsce 20 marca 1990 roku w ramach bloku „Kino Tik-Taka”
(wówczas emitowana była tylko pierwsza seria we wtorki o 16:50, następne
serie dochodziły po kolei w późniejszych emisjach na TVP1). Serial był
kilkakrotnie powtarzany. Od 11 kwietnia 2004 do 2 stycznia 2005 TVP1 wyemitował jedynie 39 odcinków (37, w tym 2 powtórzono). Od 18 marca 2007 do 15 czerwca 2008 TVP1 wznowiło emisję serialu w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia. Od 6 września 2009 roku do wiosny 2011 roku serial był emitowany w telewizji Polsat. 22 stycznia 2012 serial ponownie powrócił na antenę TVP1 w niedzielnej Wieczorynce (odcinki nie były emitowane chronologicznie) i był emitowany do 20 stycznia 2013 roku. Od 1 kwietnia do 1 września 2013 roku serial był emitowany na antenie Disney Channel w godzinach porannych. Od 14 kwietnia 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2, a od 15 października 2014 na antenie Disney Junior.
Niektóre odcinki zdubbingowane zostały powtórnie przez studio Master Film. Wtedy to niektórym postaciom głosu użyczyły inne osoby, np. Tamiemu udzielił głosu January Brunov.
Głównym bohaterem serii jest dziennikarz, reporter radiowy, Rafał Kostroń (grany przez Władysława Kowalskiego).
Jest on autorem seryjnego programu radiowego pod nazwą "S.O.S.", w
którym zajmuje się sprawami i problemami ludzi potrzebujących rady i
pomocy.
Podczas jednego z programów natrafia na grupę przestępczą, przez co jemu
i jego nastoletniej córce zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo...
Podziemny front – czarno-biały, 7-odcinkowy serial telewizyjny produkcji polskiej w reżyserii Huberta Drapella i Seweryna Nowickiego, na podstawie scenariusza Jerzego Bednarczyka i Bohdana Czeszki, wyprodukowany w roku 1965. Serial osnuty jest na walce lewicowych organizacji podziemnych z hitlerowskim okupantem i pokazuje walkę oraz akcje sabotażowe oddziału im. Czwartaków, wchodzącego w skład Armii Ludowej.
Każdy odcinek (o długości ok. 25 min) stanowi zamkniętą całość, a
przez poszczególne odcinki przewijają się wspólni główni bohaterowie.
Ciąg dalszy serialu stanowi dwuodcinkowy film: „Powrót doktora von Kniprode”.
W latach 1969-1972 i 1979 opublikowano serię 9 zeszytów komiksu pod tym samym tytułem (rysunki: Mieczysław Wiśniewski, Jerzy Wróblewski), bazującym na akcji z 7 odcinków serialu i 2 częściach filmu.
Parada oszustów – polski cykl telewizyjny, składający się z czterech filmów, których wspólnym mianownikiem jest wyrafinowane oszustwo.
Cykl filmów sensacyjnych w znakomitej obsadzie. Wyrafinowane historie
oszustów z różnych stron świata, trzymająca w napięciu akcja i
niespodziewane zakończenia. W "Mistrz zawsze traci" oszustem jest
skromny francuski aptekarz Renaud (Bronisław Pawlik), któremu udaje się
"przekręcić" dwóch szachowych arcymistrzów.
W "Jaguar 1936" akcja
rozgrywa się w latach trzydziestych w Wiedniu. Cudzoziemiec Maximilian
Taadjen (Wojciech Pszoniak) - kupując w salonie samochodowym
luksusowego Jaguara, dopuszcza się niebagatelnego oszustwa opartego na
ciekawym pomyśle. takiego zakończenia nikt się nie spodziewa! Akcja
"Tajnego detektywa" rozgrywa się w Krakowie, tu w rolę oszusta wciela
się atrakcyjna blondynka - pierwsza klientka jubilera Floriana
Winiarskiego (Bronisław Pawlik). W kradzieży pięknego naszyjnika pomaga
jej przystojny mężczyzna. Natomiast film "Ładny gips" przenosi widza na
daleki kontynent do USA, tu do oszustwa, za namową dwójki młodych ludzi,
zostaje nakłoniony taksówkarz O'Roney (Stanisław Igar). Ma on własne
problemy z gangsterami i dla zdobycia pieniędzy posunie się nawet do
popełnienia przestępstwa
Trzy pierwsze filmy rozgrywają się w latach międzywojennych. Pierwszy opowiada o sprytnym aptekarzu, który prowadzi korespondencyjne partie szachów z dwoma arcymistrzami
i wygrywa, znacznie zyskując finansowo; w rzeczywistości tylko
przekazuje ich wzajemne ruchy, zarabiając na różnicach w stawkach.
W
drugim filmie poznajemy historię oszusta, który wyłudza wysokie
odszkodowanie, podejrzanie tracąc na transakcji sprzedaży samochodu,
przez co doprowadza do swojego aresztowania. Kolejny film to historia
złodzieja, który okrada sklep jubilerski udając detektywa, po czym
znika... w więzieniu. Ostatnia historia to czasy współczesne (lata 70. XX wieku) i opowieść o taksówkarzu wykorzystującym gips (stanowiący opatrunek złamanej kończyny) do przemytu diamentów.
We wszystkich filmach główne role gra stała grupa aktorów, narratorem zaś jest Piotr Fronczewski.
Serial opowiadający o przygodach czwórki
przedszkolaków: Rakieta - Tata Adama zabiera całą czwórkę do Muzeum
Techniki, gdzie dzieci oglądają wystawę rakiet kosmicznych. Adam
konstruuje rakietę kosmiczną dla siebie. Wykopaliska - Dzieci razem z
psem Bibą bawią się w archeologów na miejscu budowy niedokończonej
kanalizacji.
Ząb - Dzieci oceniają instytucję małżeństwa podczas ślubu
córki portiera. Tylko Monika jest bardziej zainteresowana swoim wyrwanym
zębem. Pułapka - Adam wpadł na pomysł nowej konstrukcji. Tym razem
buduje pułapkę na myszy. Co zbierać? - Tomek chce być oryginalnym
zbieraczem. Kolekcja musi być unikatowa. Dzieci zaczynają zbierać różne
kamienie, do czasu, kiedy tata Tomka zabiera ich do muzeum, gdzie mogą
obejrzeć kolekcję obrazów.
Scenariusz powstał na kanwie opublikowanej w 1920 r. i bardzo wówczas
popularnej książki (teoretycznie dla młodzieży) pod tym samym tytułem
napisanej przez Marię Rodziewiczównę. Autorka pisała o miłośnikach lasu,
pięknie dzikiej przyrody, potrzebie ochrony środowiska naturalnego.
Choć Władysław Ślesicki utrzymał swoją opowieść w duchu literackiego
pierwowzoru, jednak akcję przeniósł w czasy współczesne (tj. do początku
lat 1980-ch, gdy realizowano serial).
Czternastoletni chłopiec z miasta przyjeżdża na wakacje do leśniczego
Januszki, byłego partyzanta i przyjaciela dziadka z czasów wojny. Witają
go dziwni ludzie, początkowo wywołujący w nim strach. Kiedy następnego
wieczoru Rosomak czyta głośno książkę Lato leśnych ludzi, chłopiec
orientuje się, że mieszkańcy samotni, do której trafił, odgrywają przed
nim bohaterów swojej ulubionej książki, chcąc być do nich podobni. W
książce jest również opis "miejskiej murowanej stonogi"
imieniem Coto. Chłopiec z radością godzi się na konwencję wakacyjnej
zabawy. Pod przewodnictwem Leśnych przechodzi swoistą lekcję przyrody -
kontroluje na jeziorze miejsca lęgowe ptactwa, tropi rodzinę łosi,
pomaga bobrom i sarence, styka się z żubrem i dzikami, walczy z
kłusownikiem, przeżywa pożar lasu, zaprzyjaźnia się z koniem i...
dziewczyną o imieniu Justyna. Leśniczy Januszek okazuje się ojcem
Rosomaka i Pantery, Żuraw jest ich przyjacielem, a wspólnie walczą o
ocalenie resztek dzikiej natury, o utworzenie w starej części boru
rezerwatu. Pod koniec chłopiec ma zdać egzamin na leśnego człowieka: w
ciągu trzech dni i nocy powinien odnaleźć w puszczy legendarnego
Odrowąża. Okazuje się nim... jego własny dziadek, były dowódca oddziału
partyzanckiego, który przyjeżdża tu co roku, aby w rocznicę ostatniej
bitwy wraz z towarzyszami oddać hołd poległym. Kończy się dobry czas,
odlatują ptaki. Rosomak czyta ostatnie zdanie książki - dziękczynną
apostrofę do Stwórcy za urodę życia.
Kłusownik – polski serial telewizyjny dla młodzieży, zrealizowany w 1980 roku. Dwa lata później powstała kinowa wersja - Na tropach Bartka.
Pierwowzorem obydwu produkcji była książka Jerzego Szuszki „Kłusownik o stu twarzach”.
Fragment serialu:
Serial opowiada o grupie dzieci, które trafiają na wieś do stadniny
koni. W tym samym czasie w okolicznych lasach grasuje kłusownik.
Leśniczy, właściciel stadniny i jego pomocnicy, a także dzieci starają
się odkryć, kim jest kłusownik, by uniemożliwić mu zabicie kolejnych
zwierząt.
Opis odcinków:
Grupa dzieci wraz z opiekunką, panią Elżbietą, przyjeżdża na wakacje do
stadniny koni. Na stację wyjeżdża po nich rotmistrz Grotowski, syn
dyrektora Kasickiego Maciek oraz kilku miejscowych chłopców. Droga
wiedzie przez las. Nagle wszyscy słyszą dwa strzały. Maciek znajduje
zabitą łanię. Dzieci są wstrząśnięte. Na miejscu, w stadninie, zawiązują
się pierwsze przyjaźnie. Siostra Maćka, Ewka, zaprzyjaźnia się z
przyjezdną Igą. Natomiast Maciek patrzy na wakacyjnych gości z góry.
Pracownicy stadniny przeszukują las, ale nie znajdują ciała łani -
kłusownik był szybszy. Dzieci boją się, czy nie zapoluje na przodownika
stada jeleni - Bartka. Postanawiają wytropić przestępcę. Pierwsi
podejrzani to fotograf Kiczyłło i koniuszy Wojko.
Iga i Ewka zostają uwięzione przez tajemniczego osobnika w lochach
pobliskiego zamczyska. Znajdują tam broń z obciętą lufą i amunicję. Broń
jednak szybko znika z tego miejsca. Zagubionych dziewczynek szukają
wszyscy oprócz obrażonego koniuszego Wojki i stale fotografującego
Kiczyłły. W końcu Maciek odnajduje siostrę i jej przyjaciółkę. W lesie
zostaje zastrzelona następna łania. Tym razem w pobliżu miejsca
zdarzenia byli: leśniczy, Kiczyłło, Wojko i stajenny Czesiek. Rotmistrz
Grotowski uczy jeździć konno dzieci spędzające wakacje w stadninie.
Maciek zaczyna podrywać Igę. W nocy chłopcy próbują zastawić pułapkę na
kłusownika i . . . sami wpadają w pułapkę przygotowaną przez leśniczego.
Chłopcy kontynuują polowanie na kłusownika. Maciek śledzi fotografa
Kiczyłłę, który pokazuje mu swoje zdjęcia - na kilku z nich widać w
krzakach broń, a także kapelusz z piórkiem. Kiczyłło proponuje Maćkowi
współpracę w wykryciu przestępcy. Przy wspólnym obiedzie dzieci mówią
głośno o znalezieniu przedmiotu należącego do kłusownika i niby
niechcący wygadują się, gdzie go ukryły. Równocześnie przygotowują
przedstawienie opowiadające historię kłusownika. W trakcie
przedstawienia ów przedmiot - zapalniczka - zostaje skradziony. Okazuje
się, że wprawdzie wiele osób z okolicy ma takie zapalniczki, ale ta
jedna została przerobiona z jednorazówki na trwałą. Następnego dnia
kłusownik zostaje zdemaskowany podczas polowania. Ma przy sobie
zapalniczkę.
Teatr Sensacji „Kobra” – telewizyjny cykl sztuk sensacyjnych, początkowo również fantastycznych (pocz. Teatr Sensacji i Fantastyki „Kobra”),
emitowany od 6 lutego 1956 do 1993 i ponownie od 2013.
W latach 50. i
60. jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych.
Datę 6 lutego 1956 (poniedziałek) i tytuł „Zatrute litery” według powieści Agathy Christie w reżyserii Adama Hanuszkiewicza
przyjęto jako symboliczne narodziny cyklu. Był to spektakl nadawany na
żywo i nie zachowały się żadne zdjęcia archiwalne. Pierwsze zdjęcia
pochodzą z 1959.
Przedstawienia były emitowane w czwartki wieczorem (z tego powodu znany też jako „Czwartkowy Teatr”), zazwyczaj bezpośrednio po Dzienniku Telewizyjnym. Animowana czołówka z wijącym się wężem była dziełem plastyka Eryka Lipińskiego, a muzyka pochodzi z samego początku Sekstetu Francisa Poulenca op. 100 na fortepian, flet, obój, klarnet, róg i fagot.
W ciągu lat formuła się nieco wzbogaciła: na początku z braku
odpowiedniego sprzętu wszystko emitowano na żywo (sprzed 1959 roku nie
zachowały się żadne materiały), później pojawił się telerecording
i nowe możliwości montażu, zaczęto realizacje w plenerze i pod koniec
istnienia cykl ewoluował w kierunku filmu telewizyjnego (np. Kłopoty to moja specjalność).
Jednakże te nie mogły konkurować z filmami i serialami sensacyjnymi,
zwłaszcza amerykańskimi, które zaczęły masowo napływać do Polski w
latach 70. za sprawą ówczesnego szefa telewizji Macieja Szczepańskiego (seriale Kojak, Columbo, Święty), zajmując to samo czwartkowe wieczorne okienko emisyjne.
Jak podliczyła Illa Genachow, w ciągu pierwszych trzech lat emisji w 144 przedstawieniach padło 400 trupów.
W 1992 TVP zrealizowała film dokumentalny Pod znakiem węża – wspomnienie o Teatrze Kobra, z Krzysztofem Teodorem Toeplitzem jako narratorem, w którym twórcy (Józef Słotwiński, Andrzej Konic, Jerzy Gruza, Andrzej Łapicki, Zbigniew Safjan, Janusz Majewski i Piotr Szulkin) starali się m.in. odpowiedzieć na pytanie „Kto zabił Kobrę?”, tj. dlaczego „Kobra” się skończyła.
Ile jest życia – polski, obyczajowy serial telewizyjny z 1974 roku, adaptacja powieści Romana Bratnego pod tym samym tytułem.
Opowiada losy przyjaciół, których połączyła wspólna walka w powstaniu warszawskim, a podzieliły późniejsze życiowe wybory. Serial rozgrywa się na przestrzeni 20 lat bezpośrednio po wojnie.
Po wyzwoleniu Warszawy, Jerzy i Zbyszek Janasowie, powstańcy, wyjeżdżają rozpocząć nowe życie na Ziemie Odzyskane. Rozczarowany biegiem spraw Zbyszek decyduje się na ucieczkę do Paryża.
Jerzy wraz z nowym kolegą Włodkiem wraca do Warszawy. Tam kończy studia
na politechnice, żeni się. Kilka lat później na polowaniu, w którym
bierze udział Jerzy, śmiertelnie postrzelony zostaje wysoki
funkcjonariusz UB.
Był to wypadek, ale z uwagi na zawód zmarłego, zdarzenie jest
interpretowane jako zamach. Oskarżony o zabójstwo zostaje Jerzy:
przemawia przeciw niemu powstańcza przeszłość, ucieczka brata na Zachód, krótkotrwałe aresztowanie w 1945
roku za opowiadanie dowcipów politycznych. W uwolnieniu od
nieprawdziwych zarzutów nie pomagają mu nawet wpływy wojewody Jakuszyna,
uczestnika polowania, który widział zdarzenie, a z Jerzym poznał się
podczas pracy na Ziemiach Odzyskanych.
W więzieniu Jerzy spędza 6 lat. W tym czasie odchodzi od niego żona, która postanawia nie wracać ze stypendium w Paryżu. Dzięki politycznej odwilży
Janas ma możliwość pracy w biurze projektów. Wojenna przyjaźń z
dziennikarzem Andrzejem i prawnikiem Dionizym trwa nadal. Cieniem na
relacje kolegów kładzie się romans żony Dionizego z dziennikarzem oraz
wyniosłość Dionizego, który kłopoty małżeńskie stara powetować sobie
zaangażowaniem w karierę zawodową. W niejasnych okolicznościach
samobójstwo popełnia Andrzej, prawdopodobnie zmęczony obłudą zawodowej
pracy, w której musi chwalić nijaką socjalistyczną rzeczywistość
i obłudą swojego postępowania, zdradzania zaufania przyjaciół. Na jego
pogrzebie Jerzy po raz pierwszy od lat spotyka brata. Zbyszek przywozi z
Paryża wieści o Annie, byłej żonie brata.
Jerzy mimo wielu problemów kontynuuje karierę projektanta. Żeni się
po raz drugi, z koleżanką z pracy. Jest też wykładowcą na swojej byłej
uczelni. Jednym z jego studentów jest syn przyjaciół Dionizego i
Danieli. Chłopak ma problemy w nauce, które próbuje rozwiązać poprzez
znajomość ojca z profesorem Janasem. Kacper, syn Jerzego, kończy szkołę
teatralną. Jest aktorem w teatrze kierowanym przez Włodka, dawnego
kolegę ojca z Ziem Odzyskanych. Serial kończy się wizytą Jerzego na
planie filmu wojennego, w którym główną rolę gra Kacper. Jerzy po raz
drugi w swoim życiu staje wśród ruin stolicy. Tym razem są to jednak
tylko filmowe dekoracje.
Przystanek Alaska był jedną z tych produkcji, które nie tylko chciało
się oglądać raz w tygodniu, ale której częścią pragnęło się być. Marzyło
się więc o życiu w Cicely, o byciu członkiem niesamowitej społeczności i
o doświadczaniu świata w podobny sposób jak mieszkańcy tego wspaniałego
miejsca.
Przygoda komediodramatu Joshuy Branda i Johna Falseya z telewizją
rozpoczyna się latem 1990 roku na antenie CBS. Jak to często bywa,
początkowo mało kto się spodziewał aż tak wielkiego sukcesu. Zresztą w
pierwszych tygodniach oglądalność nie powalała.
Dopiero od 3. sezonu serial staje się częścią jesiennej ramówki. W
międzyczasie zaczyna się też okres największych triumfów: pochwały,
nominacje i nagrody – w tym dwa Złote Globy (1992, 1993) i Emmy (1992)
za najlepszy serial dramatyczny. Od sezonu 1991-1992 po 1993-1994
"Przystanek Alaska" okupuje wysokie miejsca na nielsenowskiej liście
najpopularniejszych produkcji w amerykańskiej telewizji. Losy aktorów, a
szczególnie negocjacje kontraktowe Roba Morrowa (zahaczające także o
sądy), nagle stają się istotną częścią medialnego cyrku. Sława, większe
budżety i gaże – dobre czasy. Nawet na plan zdjęciowy w Roslyn w stanie
Waszyngton regularnie ściągały setki gapiów.
Ostatecznie licznik zatrzymał się na 110 odcinkach i 6 sezonach. Co
ciekawe, recenzenci za oceanem za bardzo nie rozpaczali po zakończeniu
emisji. Od "The New York Times" po "Los Angeles Times" pojawiały się
zdania, że formuła serialu się wyczerpała; że już najwyższy czas na
koniec. Owszem, doceniano styl, w jakim produkcja pożegnała się z
anteną, ale nie było rozpaczy czy nawoływania do zmiany decyzji. Był sobie Joel, a potem zostało tylko Cicely
Punktem wyjścia "Przystanku Alaska" było przybycie do Cicely nowego
lekarza z Nowego Jorku – Joela Fleischmana (Rob Morrow). Pojawia się on w
tej mieścinie, aby odpracować kredyt studencki. No dobrze, tak
dokładnie to Joel przybył na daleką północ, aby ową kwotę odpracować w
którymś ze szpitali w Anchorage, ale zabrakło dla niego miejsca.
Otrzymał więc jedną z propozycji, jak to się mówi, nie do odrzucenia. To
niesamowite, jak współcześnie całość brzmi pomimo przeszło 25 lat od
emisji. Nawet kredyty studenckie wciąż są żmudnie spłacane przez tłumy
byłych już żaków.
I przez długi czas, dzięki nieprzystosowaniu Fleischmana, wprowadzani
byliśmy w zwyczaje mieszkańców Cicely. Poznawaliśmy kolejnych bohaterów
i ich historie, przyzwyczajaliśmy się do ich czasem dziwnych praktyk.
Ed (Darren E. Burrows), Maurice (Barry Corbin), Chris (John Corbett),
Shelly (Cynthia Geary), Holling (John Cullum) i inni – wszyscy bardzo
szybko zyskali swoje własne głosy i błyskawicznie, pomimo ograniczonego
czasu przy tak licznej obsadzie, stali się czymś znacznie więcej niż
tylko tłem dla przygód nieszczęśliwego Joela.
Od samego początku wiadomo też było, że za każdym razem, kiedy
pominięta w wyliczance powyżej Maggie (Janine Turner) znajdowała się w
pobliżu Fleischmana, działy się rzeczy wielkie. W pierwszym sezonie
wystarczyło tych dwoje np. zamknąć w samolocie z prochami zmarłego i
powstawała niezapomniana scena. Ich kłótnie, rozmowy, spory,
nieporozumienia – to po prostu jeden z tych serialowych duetów, o którym
nie da się zapomnieć.
Mniej więcej od finału 1. sezonu -"Aurora Borealis: A Fairy Tale for
Grown-Ups" - w "Przystanku Alaska" rzeczywistość przestała być jedynym
źródłem opowiadanych historii. Marzenia senne, życie, śmierć, ludzka
fantazja, zwyczaje mieszkańców miasta, cykl lokalnych świąt i matka
natura mieszały się ze sobą w rozmaitych dawkach i kombinacjach.
Powstawały takie odcinki jak "Spring Break" (2x05) czy moje ulubione
"Midnight Sun" (4x02). Cudowne, świąteczne "Seoul Mates" (3x10), bardzo
ciekawa opowieść o początkach mieściny w "Cicely" (3x23) i wiele, wiele
innych.
Na koniec trzeba wspomnieć jeszcze o niefortunnej drugiej połowie 6.
sezonu, kiedy Joela już nie było, a do Cicely trafiają Phil Capra (Paul
Provenza) i jego żona – Michelle (Teri Polo). Niefortunnej, bo nie
pasowali oni do tłumu wspaniałych bohaterów i milionów widzów
zaznajomionych z prawami rządzącymi tym dziwnym światem. Rozczarowania
związane z 6. serią pokazały, że pewnych rzeczy nie da się zrobić dwa
razy. Lokalne doświadczenia
Pierwsze odcinki "Przystanku Alaska" pojawiły się w Polsce w 1993
roku na antenie TVP 2. Gdzieś mniej więcej z tamtego okresu pochodzą
moje pierwsze wspomnienia związane z serialem. To przez te pojedyncze
mignięcia części odcinków i ich powtórek nigdy nie obejrzałem wszystkich
sezonów po kolei. Zazwyczaj losowo wybierałem odcinki czy całe sezony –
do niektórych wracałem wielokrotnie.
W kolejnych latach czy nawet w następnej dekadzie produkcja ta
zwiedzała anteny kilku innych stacji. Z jakiegoś powodu za każdym razem
kiedy nawet przypadkiem wpadało się na dany odcinek, trudno było
przeskakiwać na kolejne kanały. Nawet teraz, kiedy seriale konsumuje się
już nieco inaczej, trudno się oderwać. Serio, nawet pisząc ten akapit,
zgubiłem się w okolicach połowy 4. sezonu.
Najważniejszą jednak rzeczą w doświadczeniach z "Przystankiem Alaska"
chyba zawsze było to, że z każdą kolejną godziną człowiek coraz
poważniej rozważał przenosiny w okolice koła podbiegunowego. Oczywiście o
ile mieszkańcy byliby równie barwni jak w Cicely, a poranny radiowy
program prowadziłby ktoś podobny do Chrisa. Gdzie wszyscy spotykaliby
się w knajpie podobnej do The Brick, a okresowe zmiany pogody
prowadziłyby do szalonych wydarzeń.
To pewnie owa potrzeba znalezienia takiego właśnie miejsca jest jedną
z najważniejszych pozostałości po tym jakże kultowym serialu. To i te
cudowne chwile, kiedy wzburzony Joel Fleischman wpadał w słowotok.
Czołówka z muzyką Angelo
Badalamentiego doskonale wprowadza w specyficzny klimat pełnego tajemnic
miasteczka Twin Peaks, ale odcinek pilotowy nie jest zbyt obiecujący -
wszyscy płaczą po śmierci Laury Palmer, co sugeruje, że była to osoba
bardzo lubiana. Chociaż pojawia się tajemnicze morderstwo to nie mamy tu
do czynienia z typowym serialem kryminalnym, w którym na końcu
pozytywny bohater wykryje sprawcę zbrodni.
Serial łączy elementy mrocznego i pełnego zagadek thrillera
kryminalnego, młodzieżowego filmu obyczajowego, wstrząsającego dramatu, a
nawet absurdalnej komedii. W jednej chwili twórcy potrafią wciągnąć
ciekawą intrygą i zaskakującymi zwrotami akcji, by w następnej chwili
zdenerwować lub zirytować dziwnymi zachowaniami bohaterów. Tu świat
prawdziwy łączy się ze światem odrealnionym, jakby „wyjętym” z koszmaru
sennego. W rozwiązaniu zagadki głównemu bohaterowi pomagają nie tylko
jego umiejętności, doświadczenie i intuicja, ale także niezrozumiałe
zjawiska (nazwisko mordercy poznaje we śnie).
Bohaterami serialu są ludzie, którzy sprawiają wrażenie, jakby ukrywali
jakąś tajemnicę. Są przez to podejrzewani o popełnienie zbrodni, jeśli
nie przez agentów FBI i policjantów, to przez widzów. Każdy, nawet
wyglądający niewinnie, może okazać się mordercą. Lubiana przez
wszystkich ofiara morderstwa, Laura Palmer, także okazuje się osobą nie
pozbawioną wad. Bohaterami serialu są ludzie o różnych cechach
charakteru, których łączy tytułowe miasteczko Twin Peaks. Przybysz z
zewnątrz, agent specjalny Dale Cooper, próbując poznać tajemnice
miasteczka i jego mieszkańców, daje się wciągnąć w klimat tego
miejsca. Widzowie również.
Producenci zadbali o świetnie dobraną ekipę aktorską, scenarzyści
zadbali o dużą ilość oryginalnych pomysłów oraz o to, by nikomu nie
udało się przewidzieć rozwiązania zagadki morderstwa, natomiast
reżyserujący pilotowy odcinek David Lynch pokazał, jak należy wytworzyć
odpowiedni klimat, by wciągnąć widzów w opowiadaną historię. W budowaniu
klimatu pomógł kompozytor Angelo Badalamenti, który oprócz mrocznego
tematu z czołówki stworzył także piękny temat miłosny (znany też
jako „Temat Laury Palmer”).
Z obsady najbardziej zapadł mi w pamięć Ray Wise w roli ojca Laury, a z
aktorek śliczna Sherilyn Fenn w roli Audrey. Mimo iż głównym scenarzystą
był Mark Frost, to widać tu wyraźny wpływ stylu filmów Davida Lyncha,
za którym ja nie przepadam. W związku z tym serialu nie zaliczam do
najlepszych i nie wracam do niego za każdym razem, jak leci w telewizji,
ale nie dziwię się, że stał się kultowy ze względu na mnóstwo
odważnych, oryginalnych pomysłów oraz niepowtarzalny klimat i styl, nie
spotykane w żadnym innym serialu.
W każdym miejscu na świecie i każdego
dnia zdarzają się wypadki, w których giną ludzie. Wszędzie i o każdej
porze ludzie umierają z różnych powodów, czy to w wyniku ciężkich
obrażeń, powikłań pooperacyjnych czy to z powodu nieuleczalnej choroby.
Lekarze mają zadanie ratować takich ludzi. Wiedzą, że każde ludzkie
życie jest cenne i robią wszystko co mogą, by jak najdłużej utrzymać
człowieka przy życiu. Nie są jednak cudotwórcami i każdego nie uratują.
Lekarz to bez wątpienia jeden z najtrudniejszych i najbardziej
stresujących zawodów świata. W tym zawodzie przetrwają ludzie silni
i wytrwali.
Do wykonywania zawodu lekarza, szczególnie chirurga, nie wystarczą
umiejętności i wiedza zdobyte na studiach - trzeba jeszcze mieć ogromną
cierpliwość. Kiedy do szpitala przybywa nowy stażysta, młody i
niedoświadczony John Carter, sprawia wrażenie nierozgarniętego i chyba
nikt nie podejrzewa, że ten młody lekarz przetrwa tak długo. Jego
bardziej doświadczeni współpracownicy wcale mu nie pomagają - na każdym
kroku sprawdzają jego cierpliwość, dając mu często stresujące i
niewdzięczne zadania. Niemal w każdej firmie, w każdej pracy zdarzają
się konflikty pomiędzy pracownikami, a szefowie często bywają niemili.
W tym serialu także nie zabraknie konfliktów. Znalazło się też miejsce
na problemy osobiste pracowników szpitala. W związku z tym akcja często
przenosi się na miasto lub do domów głównych bohaterów. Lekarze są
ludźmi, mają dużo problemów: brak pieniędzy, macierzyństwo, rozwody,
konflikty rodzinne (siostra-narkomanka, ojciec-oszust itp.), ale bywają
też w dobrym humorze, umawiają się na randki, chodzą na imprezy itp.
Odcinków jest ponad trzysta, więc każdy z aktorów otrzymał szansę
pokazania swojej charyzmy i talentu - niestety tylko George Clooney
odniósł sukces w produkcjach kinowych.
Duża ilość odcinków sprawiła także, że podjęto mnóstwo życiowych
tematów, pokazano pacjentów, chorych niemal na wszystkie istniejące
choroby lub takich, którzy ulegli wypadkom każdego rodzaju. Lekarze
posiadają różne cechy charakteru - niektórzy pracują po to, by móc
awansować i więcej zarabiać, inni przejmują się pacjentami. Lekarze
poznają wielu pacjentów z problemami - niektórzy ograniczają się do
wykonania zabiegów medycznych, inni lubią porozmawiać i doradzić, jak
należy postąpić w trudnej sytuacji.
Niezwykle popularny serial komediowy,
pokazujący zabawne relacje pomiędzy młodymi ludźmi, którzy próbują
znaleźć dla siebie miejsce w społeczeństwie. Spotykają się z
przeciwnościami losu, lecz mimo wielu niepowodzeń potrafią się cieszyć z
tego co oferuje im życie: drobne przyjemności, zabawy, spotkania z
przyjaciółmi i wynikające z nich rozmowy na różne tematy. W międzyczasie
szukają pracy i miłości, próbują „odciąć się” od rodziny, usamodzielnić
się. Kluczem do sukcesu serialu okazało się stworzenie interesujących
postaci, które mimo iż mają problemy, zachowują zawsze poczucie humoru.
Są to pełni energii młodzi ludzie, mający wiele pomysłów i dzięki temu
potrafią sobie poradzić nawet w najtrudniejszej sytuacji.
Seksowna i uwodzicielska Rachel, mająca fioła na punkcie czystości kucharka Monica, ekscentryczna masażystka Phoebe, której wydaje się, że posiada talent muzyczny, niezbyt inteligentny Joey, któremu z kolei się wydaje, że posiada talent aktorski, pozornie normalny, ale mający swoje dziwactwa Chandler oraz wykładowca paleontologii Ross,
mający problemy z kobietami (kilka razy się rozwodził i ma dziecko z
lesbijką). Ta galeria dziwaków i oryginałów okazuje się zgraną paczką
przyjaciół, którzy mogą liczyć na siebie nawzajem. Ich spotkania w
kawiarni, w mieszkaniu, na przyjęciu, ich kłótnie, randki, romanse
obfitują w zabawne sytuacje i błyskotliwe dialogi.
Cała szóstka przyjaciół przetrwała w komplecie przez wszystkie 10
sezonów, mimo że aktorzy próbowali w tym czasie rozwijać karierę na
dużym ekranie. Żaden z nich jednak nie zrezygnował z serialu, gdyż
przynosił on spore zyski nie tylko producentom, ale też aktorom. Po
zakończeniu serialu przez dwa sezony emitowano spin-off Joey,
którego niewielki sukces świadczy o tym, że widzowie nie chcą oglądać
przyjaciół oddzielnie. Lepiej już oglądać powtórkowe odcinki Przyjaciół, tym bardziej, że serial bawi przy każdym oglądaniu.
Warto też wspomnieć, że w serialu wystąpili gościnnie znani aktorzy,
m.in. Julia Roberts, Bruce Willis, Gary Oldman, Sean Penn, Brad Pitt,
Alec Baldwin, Charlton Heston i inni. W serialu podejmowane są też
kontrowersyjne tematy: homoseksualizm (związek dwóch lesbijek, Carol i
Susan) i transwestytyzm (Kathleen Turner w roli
mężczyzny, przebierającego się za kobietę).
Serial momentami zaskakuje oryginalnymi pomysłami, które wyróżniają go
na tle innych seriali lat 90. Zdarzają się odcinki lepsze i gorsze,
zabawne i mało zabawne, ale nawet te słabsze odcinki dobrze się oglada
ze względu na świetnie dobraną obsadę. Każdy z aktorów pokazał się z jak
najlepszej strony. Każdy pokazał ogromne poczucie humoru, temperament i
charyzmę. Dlatego trudno jest wybrać najlepszego aktora z obsady. Tak
samo jak trudno jest wybrać najzabawniejszą postać, gdyż scenarzyści i
autorzy dialogów zadbali o to, by każda postać miała do zagrania wiele
zabawnych scen.
Nie zaliczam serialu do ulubionych sitcomów - wolę M*A*S*H-a, 'Allo 'Allo! i Hotel Zacisze, ale przyznaję, że jak zobaczę w telewizji Przyjaciół
to na pewno nie przełączę na inny program, gdyż losy bohaterów tego
serialu poprawiają mi humor. Chociaż aktorzy tego sitcomu obracali się w
środowisku hollywoodzkim, występowali u boku gwiazd, to jednak nie
zostali gwiazdami pierwszej wielkości. Dzięki omawianej
produkcji telewizyjnej stali się popularni i bogaci, ale kino nie
okazało się dla nich łaskawe. Serial zahamował ich aktorską karierę, ale
i tak pozostaną w pamięci widzów, bo fanów serialu Przyjaciele
liczy się w milionach. A jeśli miałbym wybrać ulubione postacie z
serialu to na równi cenię Rachel, Monikę i Rossa, a co za tym idzie
aktorów: Jennifer Aniston, Courteney Cox i Davida Schwimmera.
