Bouli

Bouli (spolszczone Buli) – belgijsko-francuska seria filmów animowanych z końca lat 80. XX wieku o przygodach bałwanka o tym samym imieniu. Roztopiony przez słońce, powrócił do dawnych kształtów i ożył, dzięki magicznej mocy Księżyca i dołączył do przyjaciół w Krainie Bałwanków, zamieszkałych w igloo na zamarzniętej rzece. Imię Bouli pochodzi od francuskiego określenia boule de neige, czyli kula śnieżna.

Seria liczyła sobie 114 odcinków – 78 pięciominutowych i 36 siedmiominutowych. W Polsce serial był nadawany od 14 września 1990 – w piątkowej wieczorynce aż do 1992 przez TVP1 w ramach Wieczorynki i był wówczas jedną z najpopularniejszych dobranocek. W oryginalnej wersji większości postaci, w tym głównemu bohaterowi, głos podkładały kobiety. W polskim dubbingu nie zachowano tej reguły.

Po dziewiętnastu latach Bouli powrócił do TVP1 10 grudnia 2008 r. w nowej wersji dubbingowej. Od 26 kwietnia 2009 roku jest emitowany w TVP Polonia w bloku Dobranocka.

Baśnie i Waśnie

Czas bym napisał coś o czymś animowanym. Większość z nas w dzieciństwie lubiła grać w karty. Były gry w wojnę, w kuku, w świnkę, w Pana. Twórców tej kreskówki o której zaraz napiszę inspirował fakt jak by przebiegała taka "wojna" ale widziana oczami nie graczy, używających tych kart a samymi kartami.

W ten sposób zrodziły się "Baśnie i waśnie" - trzynastoodcinkowy serial animowany dla dzieci powstały w 1964 r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. 

Bohaterami "Baśni i waśni" są właśnie postacie z kart. Z jednej strony dobroduszny Król Kier a po stronie przeciwnej złośnik Król Pik. Król Kier - miłośnik polowania i szachów z chęcią grywał ze swoim sąsiadem - Królem Pik w tą inteligentną grę. 

Niestety nie przewidział jednego, że sąsiad nie lubi przegrywać. Kiedy Król Pik przegrał kolejną partię szachów rozzłościł się i wypowiedział wojnę Królowi Kier. Jego celem było przejęcie "kierowego" królestwa a do zrealizowania tego celu miało się przyczynić porwanie księżniczki kier. Niestety na drodze do zrealizowania tego ambitnego planu stanął dzielny walet Króla Kier, którego spryt i odwaga przyczyniają się do pokrzyżowania planów przebiegłego waleta Pik i tym samym wyjść zwycięsko z kolejnej potyczki z Królem Pik.

Uff ... to trochę skomplikowane w przeciwieństwie do bajki, która - szczerze powiedziawszy - jest ubogą wersją tych kreskówek, które lecą obecnie na Cartoon Network. Gros każdego odcinka to bezustanne bitwy i bezustanne siekanie, ale to chyba było w tamtych czasach trendy bo większość z nas jako dzieci lubiła bawić się w wojnę i naśladować jak nie Czterech Pancernych to rycerzy walczących na zamkach. Dziwi mnie jednak pojawiająca się nienawiść do takiej bajki ... przecież w porównaniu z obecnymi kreskówkami to tutaj nikt w tym serialu nie ginie. Owszem - łupnia dostają ci źli - bo przecież bajka musi mieć jakiś pozytywny koniec ale obywa się bez trupów.

Warto jednak dodać iż na podstawie tych trzynastu odcinków, a ściśle mówiąc po ich ponownym zmontowaniu, powstała wersja kinowa zatytułowana "Rycerzyk Czerwonego Serduszka" wzbogacona o nieco więcej kolorów.

Wejście smoka

Raz na trzy lata na prywatnej wysepce Hana odbywa się turniej zawodników walk wschodnich. Do turniej zapraszani są światowej sławy mistrzowie karate. Wśród nich zaproszenie przyjmuje Lee - jeden z mnichów klasztoru Shaolin. Na zaproszenie Lee reaguje też rządowa agencja ds. zwalczania przestępczości, której udaje się nakłonić Lee do współpracy. Ma odszukać zaginioną agentkę a także znaleźć ślady przestępczej działalności Hana. Lee dowiaduje się również iż jeden z ochroniarzy Hana odpowiedzialny jest za śmierć jego siostry.

Rok 1978. Po pięciu latach od premiery film "Wejście smoka" pojawia się na przeglądzie Filmoteki Narodowej w warszawski kinie "Iluzjon". Efekt pojawienia się na polskim ekranie takiego filmu wzbudził takie zainteresowanie, że szturmujący owe kino widzowie powybijali szyby w drzwiach. Następny seans i kolejne szaleństwo odbyło się cztery lata później ... ale o tym za chwilę. Wróćmy na moment do filmu ....

Film "Wejście smoka" to dla Bruce'a, który chciał wypaść dobrze przed amerykańską publicznością było być albo nie być. Początkowe sceny były kręcone bez udziału mistrza, który pojawił się na planie w dwa tygodnie później od rozpoczęciu zdjęć. Zdenerwowany i zagubiony tą całą machiną filmową z czasem przełamał się i produkcja ruszyła z kopyta. Był obecny na planie przez 24 godziny na dobę. Ponieważ odpowiadał za choreografię wszystkich walk musiał zapoznać się z pracą kamer oraz rysować swoje wizje na papierze. Trudno byłoby stwierdzić co w tym filmie było naprawdę a co markowane. Prawdziwa np. była scena walki Lee z Oharrą, w której ochroniarz Hana próbował zaatakować Lee przy użyciu pęknietej butelki. Jak mówił odtwórca roli Oharry, na planie przez przypadek zranił Bruce'a kawałkiem szkła co spowodowało wściekłość mistrza i wyładowanie się na aktorze. Ten boczny kopniak, po którym Oharra wpadł na grupę zawodników obserwujących pojedynek był prawdziwy i ... musiał zaboleć.

Na planie filmu spotkało się dwóch mistrzów sztuk walki a mianowicie Bruce Lee i Bolo Yeung. Bruce zaproponował Yeungowi rolę najsilniejszego wojownika z ludzi Hana, co dziwne rola ta była niema. Przez cały film Bolo nie wypowiada ani słowa (no prawie - raz się odezwał dając sygnał do rozpoczęcia turnieju). Rola ta była dla niego dużym wyzwaniem i doświadczeniem. Bolo darzył dużym poważaniem Bruce'a a podczas zdjęć mistrzowie zaprzyjaźnili się ze sobą co owocowało spotykaniem się w późniejszych czasach i dyskutowaniem nad filozoficznymi aspektami kung-fu. Jednak scenariusz filmu nie przewidywał walki między Brucem a Bolo, który jak pamiętacie ginie z ręki ... a raczej z nogi kogoś innego (szybka śmierć). Rozczarowania nie krył tym Bolo a także widzowie, którzy spodziewali się że mimo widowiskowych walk jakie obejrzeli podczas trwania seansu zobaczą i tą ... jedyną w wykonaniu mistrzów sztuk walki. Mimo to pozostały archiwalne zdjęcia z planu na który panowie trenowali razem.

Także i Jackie Chan miał swoje pięć minut w tym filmie bowiem wtedy jako statysta stawiał swe kroki w najróżniejszych filmach. Nie inaczej było i w "Wejściu smoka" w którym widzowie twierdzą iż widzieli go dwa razy a sam Jackie mówił o trzech pojawieniach się na planie. Pierwsza - najbardziej widowiskowa aczkolwiek też i krótka jest oczywiście scena w podziemiach Hana, kiedy to Bruce łapie go za włosy by za chwilę skręcić mu kark. Innym razem możemy dostrzec go w scenie z udziałem goryli Hana i siostry Bruce'a. Ponoć Chan to ten co dostaje przy moście od dziewczyny w krocze. Trzecia obecność Jackiego to już wyjawił w wywiadzie sam zainteresowany kiedy przyznał iż był także jednym z kaskaderów, kiedy Lee uderza przeciwników mając dwa kije. Ponoć to uderzenie było prawdziwe (wypadek przy pracy). Wtedy to Lee natychmiast przeprosił Chana oraz podkreślił iż może pracować we wszystkich jego filmach. Niestety - na zapewnieniach się skończyło bowiem Bruce zmarł zanim mógł dotrzymać tej obietnicy.
Nieprawdziwa jest oczywiście pogłoska iż w filmie tym pojawia się Chuck Norris. Owszem Chuck zmierzył się w Lee ale to było w "Drodze smoka" gdzie w finałowej scenie obydwaj panowie stoczyli ze sobą walkę.

Ciekawostką jest fakt iż scena początkowa z otwierającą walką pomiędzy Brucem Lee, a Sammo Hungiem została nakręcona już po ukończeniu zdjęć do filmu na specjalne życzenie Bruce'a a scena z gilotyną i kotem to była ostatnia nakręcona scena z udziałem Johna Saxona. Tego samego Johna, który z kin klasy B trafił do takiego filmu i którego nazwisko w czołówce jest przed Brucem Lee. Dlaczego? Ano dlatego, iż nie do pomyślenia było iż nazwisko azjaty w amerykańskich filmach pojawiało się pierwsze. Stąd taka decyzja ale wiadomo iż król był tylko jeden ...
Warto też zwrócić uwagę na muzykę, którą skomponował Lalo Schifrin a która przyniosła mu w pewien sposób nieśmiertelność. Kompozytor bowiem połączył ze sobą dwa światy: Zachodu (reprezentującego popową, jazzująco-funkową muzykę) ze Wschodem (reperezentującego etniczne intstrumentarium). Najbardziej rozpoznawalnym z utworów muzycznych jest oczywiście ścieżka otwierająca film. Nie do przebicia z zastosowaniem gitary funkowej i organów Hammonda połączonych z dęciakami i szybkimi smyczkami. Tego nie można opisać a słuchac można cały czas.

Ale wróćmy do premiery filmu w Polsce, który na nasze ekrany wszedł w 1982 roku. Były to jeszcze okres stanu wojennego ale to nie przeszkadzało zapewnić rozrywkę ludności odwracając uwagę od życia codziennego. Władza widocznie chciała odciągnąć móodzież od tego co się dzieje na ulicach. Nie chciała by uczestniczyła ona w demonstracjach i starciach z ZOMO. I to się udało. Wprowadzenie takiego filmu nie obyło się bez echa. Jak burza zdominował wszystkie kina, pod którymi ustawiały się kolejki, znacznie dłuższe niż po deficytowe artykuły. Chociaż film był dozwolony od 18 lat to nie przeszkadzało to uczniom starszych klas podstawówki, którzy i tak w jakiś sposób dostawali się na seans. Co miał zrobić bileter jak średnia przed wejściem na sale wynosiła maksymalnie 16 lat? :) Jeden z internautów wspomina iż seanse na ten film były w jego mieście już od 10 rano co wcześniej się nie zdarzało a momentami to dostawiane były krzesła bo był i tak komplet widzów na tym filmie. Wystarczyło pół roku i film ten obejrzało już 6 milionów widzów. Rekordzista ponoć obejrzał ten film 50 razy a na 51 seans dostał bilet za darmo :)

Film filmem a życie życiem ... po kilku dniach na podwórkach zaczęły dominować wschodnie sztuki walki. Wzrosła liczba bijatyk a połamany kij od szczotki lub pałka i łańcuch od roweru lub linką służył za nunchako. Nunchako, które nieraz robiło sie po cichaczu na lekcja ZPT (zajęcia praktyczno-techniczne). Jednak próba wykorzystania go na koledze bądź nieudolna próba walki kopanej kończyła się niejednokrotnie wizytą napastnika u ortopedy. Także i buty w których chodził Bruce sprzedwałay sie natychmiast i nikt nie przejmował się, że po miesiącu można było je wyrzucić na śmietnik. Ważne było to by się w nich chodziło.
Nie mniej jednak w większości domów zagościły plakaty z podobizną Bruca Lee, które były nagminnie zamieszczane przez wszystkie kolorowe czasopisma.

W sumie na film ten sprzedano podobnież 17 milionów biletów, który go uplasował na drugim miejscu w gatunku sprzedaży biletów na film zagraniczny (pierwsze miejsce przypadło Winnetou a trzecie Klasztorowi Shaolin).
Wprowadzenie tego filmu zapoczątkowało również zapotrzebowanie na wiedzę o wschodnich sztukach walki. Jak grzyby po deszczu powstawały takie szkółki do których tak samo jak i do kin waliły tłumy.
W 2004 roku film został dodany przez National Film Preservation Board do listy filmów National Film Registry tworzących dziedzictwo kulturalne Stanów Zjednoczonych do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych.

Na bazie filmu "Wejście smoka" pojawił się Franek Kimono. Ta fikcyjna postać wykreowana przez niesamowitego Piotra Fronczewskiego ubrana w białe kimono parodiowała styl disco a jego piosenkę "Ja jestem king Bruce Lee karatę mistrz" znał chyba w tych czasach każdy.

Mimo iż powstało już do tej pory setki filmów o tematyce wschodnich sztuk walki to "Wejście smoka" dostarcza nam za każdym razem niezapomnianych wrażeń. Mimo, że znamy wszystkie sceny na pamięć to i tak będziemy oglądać to bez znudzenia. To oczywiście za sprawą niesamowitych pojedynków, które jak trzeba wiedzieć w tamtych czasach zostały wykonane w realu, bez wspomagania sztuczkami komputerowymi. Oglądając film możemy podziwiać walki Bruce'a Lee a także innych mistrzów, którzy prędzej czy później też zobaczymy w innych filmach. A są nimi m.in: Bolo Yeung, Jim Kelly, Sammo-Hung Kam-Bo.

Star Trek: Następne pokolenie

Star Trek: Następne pokolenie (ang. Star Trek: The Next Generation) – drugi amerykański serial science fiction należący do telewizyjnego i kinowego cyklu Star Trek, stworzony przez Gene’a Roddenberry’ego. Wyprodukowany przez Paramount Pictures, serial był po raz pierwszy emitowany w Stanach Zjednoczonych od 28 września 1987 do 23 maja 1994 roku przez amerykańskie regionalne stacje telewizyjne (odcinek pilotowy obejrzało 27 milionów widzów), a w Polsce miał premierę 7 września 1990 roku w TVP1.

Akcja serialu rozgrywa się wokół załogi statku kosmicznego Enterprise, który odbywa pięcioletnią misję badawczą w Kwadrancie Alfa Drogi Mlecznej. W pierwszym odcinku akcja ma miejsce w 2364 roku, 100 lat po rozpoczęciu pierwszej misji pięcioletniej dowodzonej przez Jamesa T. Kirka Na początku każdego odcinka aktor Patrick Stewart odczytuje wstęp podobny do tego z oryginalnej serii:

Kosmos: ostatnia granica. Załoga statku Enerprise podąża z misją badawczą. Poznaje obce światy i cywilizacje. Śmiało zmierza tam, gdzie nie dotarł żaden człowiek.

Serial otrzymał wiele nagród i kilkadziesiąt nominacji, m.in. nagrodę im. Peabody'ego, 2 nagrody Hugo za najlepszą produkcję fabularną, 19 nagród Emmy oraz 6 nagród Saturn.

Akcja serialu rozgrywa się w XXIV wieku i przenosi akcję o 100 lat do przodu względem czasów Kirka i Spocka z oryginalnej serii Star Trek. Serial prezentuje nową erę, w której Imperium Klingońskie jest sojusznikiem Federacji. Rolę głównych adwersarzy zajmują Romulanie, Kardasjanie i Borg, epizodycznie pojawia się też wiele innych ras.
Głównym wątkiem są przygody załogi statku kosmicznego USS Enterprise (NCC-1701-D). Mimo wielu podobieństw do oryginalnego serialu, publiczność początkowo krytykowała nową produkcję. Wraz z rozpoczęciem czwartego sezonu odcinkiem The Best of Both Worlds (II), wprowadzono większą dramaturgię, poważne problemy i więcej wątków dwuodcinkowych, które szybko zostały docenione przez widzów. Popularność utorowała drogę kolejnym trzem sezonom i przyczyniła się do powstania serialu Star Trek: Stacja kosmiczna w 1993. Zamiast spodziewanego przez fanów ósmego sezonu serialu, Paramount zdecydował o realizacji filmu kinowego z załogą Enterpise, Star Trek: Pokolenia, w roku 1994, a zarazem siódmego z kinowego cyklu Star Trek. Do roku 2002 powstały jeszcze trzy filmy kinowe z bohaterami z Enterprise. Bazując na rosnącej fali popularności, po zakończeniu Następnego pokolenia wytwórnia Paramount zdecydowała się rozpocząć produkcję kolejnego serialu, Star Trek: Voyager.
W Star Trek: Następne pokolenie efekty wizualne zostały wykonane przy pomocy rzeczywistych modeli. Postęp techniki komputerowej pozwolił na ich dodatkową obróbkę i bardziej widowiskowe przedstawienie, niespotykane w ówczesnej produkcji telewizyjnej. Efekty wizualne powstały w firmie Industrial Light & Magic, należącej do George’a Lucasa.

Star Trek: Seria oryginalna

Star Trek (później określany jako Star Trek: Seria oryginalna) – pierwszy serial telewizyjny rozgrywający się w uniwersum Star Trek, emitowany premierowo od 8 września 1966 do 3 czerwca 1969 w sieci NBC. Pierwotnie wyemitowano 79 odcinków, podzielonych na trzy sezony. Niepublikowany wcześniej pierwszy odcinek pilotowy, pochodzący z 1964 roku, trafił na antenę dopiero w 1988 roku. Pomysłodawcą serialu i zarazem całego uniwersum był Gene Roddenberry.
Serial otrzymał nagrodę Hugo w kategorii najlepsza prezentacja dramatyczna za odcinek Bunt w 1967 roku^[1] oraz za odcinek Naprawić historię w 1968 roku. Choć premierowa emisja nie okazała się wielkim sukcesem, za sprawą licznych powtórek serial zyskał ogromną popularność i dał początek trwającej do dzisiaj produkcji kolejnych filmów, seriali i gier wideo spod znaku Star Trek.

Akcja serialu rozgrywa się w latach 60. XXIII wieku, gdy loty kosmiczne między układami planetarnymi są już czymś zupełnie rutynowym. Ziemia jest wiodącym członkiem Zjednoczonej Federacji Planet - ogromnego, demokratycznego państwa obejmującego ponad setkę różnych planet. Pozostałe trzy założycielskie rasy Federacji to Wolkanie, Andorianie i Tellaryci. Do najważniejszych przeciwników politycznych i militarnych Federacji należą Imperium Klingońskie oraz Romulańskie Imperium Gwiezdne.
Głównym miejscem akcji serialu jest statek kosmiczny USS Enterprise, należący do Gwiezdnej Floty - struktury będącej przede wszystkim siłami zbrojnymi Federacji, ale realizującej też liczne zadania naukowe czy dyplomatyczne.

 Bohaterowie:
Trójkę głównych bohaterów tworzą:

• kapitan James T. Kirk (William Shatner) - dowódca Enterprise, niekiedy porywczy i impulsywny, mający skłonność do niesubordynacji wobec przełożonych, ale przede wszystkim oddany bez reszty swojemu statkowi i jego załodze. Kirk uwielbia piękne kobiety i jest wytrawnym uwodzicielem, ale wie, że jego obowiązki kapitańskie są nie do pogodzenia z poważnym związkiem.
• komandor Spock (Leonard Nimoy) - pierwszy oficer statku i zarazem szef jego służb naukowo-badawczych. Pochodzi z planety Wolkan i wygląda jak typowy Wolkanin, choć etnicznie jest pół-Ziemianinem, ze względu na swoją matkę-Ziemiankę. Zgodnie z wolkańskimi ideałami, Spock stara się kierować wyłącznie zimną logiką. Ze względu na ziemską część swoich genów nie jest jednak zupełnie pozbawiony emocji i toczy ciągłą walkę wewnętrzną, aby je ukrywać i nie pozwalać im wpływać na własne zachowanie.
• dr Leonard „Bones” McCoy (DeForest Kelly) - naczelny lekarz statku, mówiący z wyraźnym akcentem z południa USA. W dyskusjach trójki głównych postaci jest zwykle wyrazicielem zwykłych ludzkich emocji czy odruchów. Mówi prosto z mostu i nie ogląda się na skomplikowane nieraz intrygi czy wielkie ideały kapitana, a z drugiej strony na zimną argumentację Spocka, której McCoy nie może ścierpieć, co często rodzi konflikty między tymi oficerami.

Czwórkę stałych bohaterów drugoplanowych stanowią:

• komandor porucznik Montgomery „Scotty” Scott (James Doohan) - naczelny inżynier statku, absolutnie zakochany w Enterprise jako dziele technicznego geniuszu. Mówi z silnym szkockim akcentem i ma wiele cech stereotypowego Szkota, jak zamiłowanie do białej broni czy mocnych alkoholi.
• porucznik Hikaru Sulu (George Takei) - pochodzący z Japonii główny sternik statku. Jest osobą o raczej ciepłym i łagodnym usposobieniu, ale zdarza się też, że wychodzi z niego prawdziwy samuraj.
• porucznik Nyota Uhura (Nichelle Nichols) - pochodząca z Afryki (jej językiem ojczystym jest suahili) specjalistka ds. łączności. Uhura była jedną z pierwszych w historii amerykańskiej telewizji postaci czarnych kobiet, które pełniły role równe białym i były traktowane przez nich absolutnie po partnersku.
• chorąży Pavel Chekov (Walter Koenig) - postać dodana od początku drugiego sezonu z myślą o młodszej widowni. Jest ukazany jako młody przystojniak, który z jednej strony bywa mimowolnie bardzo zabawny, ale z drugiej nie brakuje mu też odwagi czy chęci do amorów.

Myszka Miki i przyjaciele

Myszka Miki i przyjaciele (ang. Mickey Mouse and Friends, 1994-1995) – amerykański serial animowany, emitowany jako składanka krótkometrażowych filmów z wytwórni Walt Disney Productions zrealizowanych w latach 30. i 40. XX w. (tzw. klasyki Disneya).

Składa się z 65 odcinków, z których każdy zawiera trzy krótkie, ok. 10-minutowe części. W Polsce był pokazany na antenie TVP1 w bloku Walt Disney przedstawia od 7 stycznia 1996 do marca 1997 oraz od 6 stycznia 2002 do 6 kwietnia 2003 w czasie niedzielnej Wieczorynki. Od 19 kwietnia 2008 roku serial został ponownie wprowadzony do programu w czasie sobotniej Wieczorynki. Jest kontynuacją serii Przygody Myszki Miki i Kaczora Donalda. Od 22 października 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2 ze zmienioną kolejnością odcinków. 29 grudnia 2015 roku został wyemitowany odcinek 30 ze zmienionym dubbingiem; na końcu odcinka została wyemitowana plansza z obsadą polskiej wersji językowej. Kilka kolejnych odcinków (33, 42, 53 i 55) również zostało wyemitowanych z drugą wersją dubbingu i z tą samą planszą.

Nowe przygody Kubusia Puchatka

Nowe przygody Kubusia Puchatka (ang. The new adventures of Winnie the Pooh, 1988-1991) – kreskówka zrealizowana na podstawie książek Alana Aleksandra Milne. Opowiada o dalszych losach Puchatka i jego przyjaciół. W Polsce serial pojawił się w TVP1 od 22 marca 1992 do 10 stycznia 1993 oraz od 20 czerwca 1993 do 25 lipca 1993. Był nadawany ponownie w latach 1994-1995 oraz od marca 1997 do kwietnia 1998. Emisja serialu została wznowiona 5 marca 2006 roku i trwała do 11 marca 2007 roku. Od 6 października 2012 roku serial był emitowany na kanale Disney Junior. Od 10 lutego 2016 roku serial jest emitowany obecnie na kanale Puls 2.
Serial był emitowany w bloku Walt Disney przedstawia.

W latach 1992, 1994-1995 i 1997-1998 emitowana była stara wersja dubbingu, a od 5 marca 2006 wersja zmodyfikowana. Różnią się wykonaniem piosenki tytułowej oraz lektorem. Pierwsza wersja była śpiewana przez Władysława Grzywnę, a nowa wersja przez Jacka Kotlarskiego (została nagrana w studiu Master Film). Lektorem w starej wersji jest Tadeusz Borowski, a w nowej Andrzej Ferenc (czyta on tylko tytuł w czołówce i napisy końcowe, a tytuły odcinków nadal są czytane przez Tadeusza Borowskiego). Wyjątkiem jest odcinek 30, gdzie lektorem był Włodzimierz Nowakowski.

Szmergiel

Szmergiel (ang. Disney’s Bonkers, 1993-1995) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya składający się z 65 odcinków.

Opowiada on o Szmerglu, rysunkowym rysiu-aktorze, który zostaje zwolniony ze studia filmowego i próbując złapać rolę w filmie Kaczora Donalda, przypadkowo zostaje policjantem. Szef policji przydziela mu kompana, detektywa Szczęsnego.
W serialu miesza się rzeczywistość z kreskówką, choć całość jest rysowana. Bohaterowie realni nazywają narysowanych „kreskówki” albo „krechy”.

Serial, który był emitowany na kanale TVP1 w sobotnim bloku Walt Disney przedstawia, jest spin-offem filmu fabularno-animowanego Kto wrobił królika Rogera? z 1988 roku.

Kacze opowieści

Kacze opowieści (ang. DuckTales) – serial animowany wytwórni The Walt Disney Company, emitowany od 18 września 1987 do 28 listopada 1990 roku. W Polsce wyświetlany był po raz pierwszy od 17 września 1989 do 19 czerwca 1993 w TVP1 (początkowo pod tytułem Siostrzeńcy Kaczora Donalda).

Serial cechuje się m.in. przygodami, poszukiwaniem skarbów, podróżami, zagadkami przeszłości i magią. Uczy dzieci rozwiązywać problemy osobiste i rodzinne.
Poszczególne odcinki serialu są oparte przede wszystkim na komiksach Carla Barksa, dlatego też pojawiają się tu komiksowe postacie stworzone przez niego, a nieobecne w innych Disney'owskich filmach, jak Bracia Be, Goguś czy Granit Forsant. Część jest inspirowana klasycznymi dziełami literackimi i filmowymi. W przeciwieństwie do wielu filmów Disneya, Kaczor Donald jest tu postacią trzecioplanową. W pierwszej serii wystąpił w 8 odcinkach, w kolejnych nie było go w ogóle. Głównymi postaciami serialu są Sknerus McKwacz oraz siostrzeńcy Donalda.

W roku 1991 nakręcono serial Darkwing Duck, w którym kontynuowany był wątek Śmigacza McKwaka oraz Robokwaka. W Polsce TVP wyemitowała 7 z 91 odcinków, tytuł rodzimej wersji językowej brzmiał Dzielny Agent Kaczor. Natomiast w roku 1990 powstał film pełnometrażowy Kacze opowieści: Poszukiwacze zaginionej lampy.
25 lutego 2015 roku ogłoszono, że powstanie nowa wersja Kaczych opowieści. Premiera serialu odbyła się 12 sierpnia 2017 roku w amerykańskim kanale Disney XD. Regularna emisja serialu w USA rozpoczęła się 23 września 2017 roku.

Bohaterowie z serialu

Początkowo nadawany w Polsce w wersji lektorskiej. W sumie powstała wersja lektorska i dwie dubbingowe. Poniżej podano też oryginalne imiona poszczególnych bohaterów.

Pozytywni

• Sknerus McKwacz (ang. Scrooge McDuck) – w wersji z lektorem tłumaczono dosłownie Scrooge McKaczka. Najbogatszy kaczor świata. Pozoruje na biznesmena bez skrupułów, co częściowo jest prawdą. Ale oddałby wszystko, co ma za każdego członka swojej rodziny. W grach DuckTales i DuckTales 2 był głównym bohaterem. Ulubione powiedzonko: „A niech to gęś kopnie!” (nw:"Kacze dudy!”).
• Hyzio, Dyzio i Zyzio (ang. Huey, Dewey, Louie) – siostrzeńcy Kaczora Donalda. Po wstąpieniu do US Navy, oddał ich opiece swojego wujka Sknerusa, który jest ich ciotecznym dziadkiem. Więź uczuciowa między nimi budowała się stopniowo i powoli. Ulubione powiedzonko: „Kwakwaruni!” (nw:"Kwakwadrylion!”).
• Śmigacz McKwak (ang. Launchpad McQuack), w wersji z lektorem Wyrzutnia McKwak – osobisty (bo prawie darmowy) pilot Sknerusa. Bardzo często „kraksuje”. Prawie nigdy nie załamują go ciągłe porażki. McKwacz nie szczędzi mu obelg, a mimo to jest jego przyjacielem.
• Pani Dziobek (ang. Ms. Beakly), kucharka, pokojówka i niania siostrzeńców. Mieszka u pryncypała razem ze swoją wnuczką, Tasią. Kobieta staroświecka, lecz z wieloma dobrymi pomysłami.
• Tasia Van Der Kwak (ang. Webbigail) – wnuczka Pani Dziobek, często czuje się niezauważana. Dopiero gdy znika, wszyscy myślą tylko o niej. Chłopcy mają do niej mieszane uczucia, a Sknerus kocha ją najbardziej.
• Diodak (ang. Gyro Gearloose) w wersji z lektorem Złota Rączka wszechstronny, mądry, inteligentny, ale nierozgarnięty wynalazca. Jego największym marzeniem jest proste życie. Jego wynalazki często wykorzystuje Sknerus, bo Diodak nie zna się na interesach.
• Kaczuch (ang. Doofus) – bardzo otyły, dziecinny jak na swój wiek, przyjaciel Hyzia, Dyzia i Zyzia. Bezgranicznie podziwia Śmigacza i Diodaka. Pojawia się głównie w pierwszej serii, w drugiej jedynie raz epizodycznie.
• Cyfron Liczypiórek (ang. Fenton Crackshell, w nowej wersji dubbingu Hydrant Pisanko ) – księgowy Sknerusa. Liczy z prędkością światła. Bardzo pomysłowy, głośny panikarz, ale zawsze wychodzi na swoje. Pojawia się tylko w drugiej serii. Jego ulubione powiedzonko to: w starym dubbingu „Bamboli bambolak”, a w nowym dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
• Robokwak (ang. Gizmoduck) techniczny, superbohater. Drugie wcielenie Hydranta Pisanko. System uruchamiany jest hasłem: w starym dubbingu „Bambolak”, a w nowym dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
• Bubba (ang. Bubba) – mały chłopiec jaskiniowy, sprowadzony wehikułem czasu. Bezgranicznie lubi McKwacza. Pojawia się w drugiej i trzeciej serii. W starym dubbingu nazywa Sknerusa „Skelusem”, a w nowym „Bujem”.
• Złotka Błyskotka (ang. Goldie) – ukochana Sknerusa z młodych lat. Przyjaciółmi są do dziś, choć lubią rywalizować.
• Kaczor Donald (ang. Donald Duck) – siostrzeniec Sknerusa, marynarz marynarki wojennej. Jego jedynym obowiązkiem jest szorowanie lotniskowca. Pojawia się tylko w pierwszej serii.
• Cezar (ang. Duckworth) – lokaj i szofer McKwacza. Postać rzadko na pierwszym planie. Bardzo staroświecki, przez co często zagubiony.

Negatywni

• Granit Forsant (ang. Flintheart Glomgold) w wersji z lektorem Starozłotnicki – drugi na liście najbogatszych, całkowicie pozbawiony skrupułów rywal Sknerusa. Zawsze oszukuje w rywalizacjach.
• Bracia Be (ang. The Beagle Boys) w wersji z lektorem Psy Gończe – złodzieje, często najmowani. Zawsze w maskach, czerwonych swetrach i tabliczkach identyfikacyjnych na piersi. Największa organizacja przestępcza w Kaczogrodzie. Generalnie Kaczogrodzka Policja bardzo rzadko ściga kogoś innego.
• Magika De Czar (ang. Magica De Spell) w wersji z lektorem Magika de Urok – czarownica. Wszelkimi sposobami chcąca zdobyć pierwszą dziesięciocentówkę McKwacza. Jej plany czasem obracają się przeciwko niej samej.
• Edgar – kruk Magiki de Czar. Był jej bratem. Nie wiadomo dlaczego go przemieniła.
• Kundol (ang. Dijon) w nowej wersji dubbingu nazywa się Ganges, w filmie pełnometrażowym występuje pod oryginalnym imieniem Dijon – pechowy złodziejaszek, który wykonuje brudną robotę dla Granita, tam gdzie Bracia Be nie sięgają. Występuje pod koniec drugiej serii oraz w filmie pełnometrażowym.

Chip i Dale: Brygada RR

Chip i Dale: Brygada RR (Ryzykownego Ratunku) (ang. Rescue Rangers, 1989-1992) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya składający się z 65 odcinków. Opowiada o dwóch wiewiórkach znanych z wcześniejszych filmów Disneya, które założyły grupę detektywistyczną Brygada Ryzykownego Ratunku. Premierowy odcinek wyemitowany został 5 marca 1989 roku.

W Polsce serial został wyemitowany w TVP1. Kolejność odcinków była inna niż w wersji oryginalnej, a pilot pojawił się jako pięć kolejnych odcinków w trakcie emisji, dzięki czemu widzowie zapoznawali się z serialem i nowymi postaciami in medias res. Premierowy odcinek serialu został wyemitowany z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka, 1 czerwca 1990 roku (prawdopodobnie w wersji z lektorem). Regularna emisja przypadała na lata 1991-1992 oraz 1998-1999 w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia. Od 12 września 2009 roku serial był ponownie emitowany w sobotniej Wieczorynce. 9 stycznia 2010, ze względu na likwidację sobotniego wieczornego bloku filmów Disneya, emisja serialu została zawieszona po 16 odcinkach. Wznowiona została 9 maja 2010 r. w niedzielnej Wieczorynce i była emitowana do 23 stycznia 2011 roku. Od 5 września 2011 roku do zimy 2011 serial był emitowany w TV Puls, a od 1 października także na antenie Disney XD. Do Disney Channel trafił na antenę 4 maja 2012r. Po dwóch latach nieobecności serial pojawił się 15 października 2014 roku na antenie Disney Junior. Na przełomie lat 2015 i 2016 był także emitowany na Pulsie 2.


W początkowym etapie prac nad serialem, zatytułowanym wstępnie Metro Mice (aluzja do Miami Vice), jego bohaterami miały być:

• Kit Colby – wzorowana na Indianie Jonesie, awanturnicza mysz, przywódca drużyny nosząca skórzaną lotniczą kurtkę i fedorę;
• Colt Chedderson – masywny gryzoń – australijska skacząca mysz, ekspert od materiałów wybuchowych;
• Gadżet – blondwłosa mysz, zespołowa konstruktorka i inżynier;
• Chirp Sing – azjatycki świerszcz, ekspert od wschodnich sztuk walki;
• Camilla – kameleon, sekretarka drużyny;
• Eagle Eye – krótkowzroczny orzeł zwiadowca.

Kierownictwo Disneya, aby zwiększyć zainteresowanie widowni nowym projektem, zdecydowało wprowadzić do serialu postaci znane już z innych produkcji. Wybór padł na Chipa i Dale’a, którzy – w przeciwieństwie do wcześniejszych filmów, w których się pojawiali – porozumiewają się ze sobą za pomocą mowy. Stopniowo pozostałe postaci ulegały ewolucji bądź usunięciu z serialu. Historię powstania Brygady i dołączania do niej kolejnych postaci opowiedział dwugodzinny pilot – To The Rescue, który później, podzielony na pięć odcinków, stał się częścią serialu. Pilot wprowadzał również kilka innych powracających w serialu postaci: detektywa Donalda Drake’a (aluzja do Kaczora Donalda – drake to w języku angielskim inne określenie kaczora), zaprzyjaźnionego z Brygadą psa policyjnego Plato (aluzja do psa Pluto) oraz dwóch wrogów Brygady: szalonego naukowca Nortona Nimnula i kota Spaślaka. Miejscem akcji większości odcinków jest Nowy Jork. Ale prawdopodobnie tylko w odcinku czterdziestym siódmym wypowiedziano jego nazwę i prawdopodobnie tylko wtedy pokazano jedną z charakterystycznych jego budowli.

Postacie

• Chip – założyciel i przywódca grupy. Zawsze pełny pomysłów, wielbiciel powieści kryminalnych. Ubrany w kapelusz typu fedora i lotniczą kurtkę (pozostałość po postaci Kita Colby'ego). Jego ulubioną postacią książkową jest detektyw Sureluck Jones (oparty na Sherlocku Holmesie i Indianie Jonesie). Michael Demcio w Rhyme And Reason (patrz: Fani) nadał Chipowi nazwisko Maplewood, które zostało zaakceptowane przez ogół fanów; niektórzy zauważają, że Chip to zdrobnienie imienia Charles, tak więc Chip naprawdę nazywa się Charles Maplewood.
• Dale – nierozważny i lekkomyślny przyjaciel Chipa, ma wielki talent do wpakowywania się w rozliczne kłopoty. Wielki miłośnik czekolady, komiksów i heavy metalu. Nosi hawajską koszulę. Jego postać wzorowano na detektywie z amerykańskiego serialu PT Magnum. Również on doczekał się nadania nazwiska, zaakceptowanego przez fanów: w Rhyme And Reason Dale został przedstawiony jako Dale Oakmont.
• Gadżet Hackwrench (powszechnie Gadżet Hackwrench, prawdopodobna, ale nigdy nie użyta forma Gadget Siekiera) – mysz, platoniczna miłość obu przyjaciół. Majsterkowiczka i zapalona wynalazczyni. Potrafi tworzyć z niczego różne mniej lub bardziej skomplikowane maszyny i urządzenia, które z reguły powinny działać bez problemu, co niejednokrotnie kończy się mniej lub bardziej spektakularną katastrofą. Jest jedyną z postaci, której autorzy serialu nadali oficjalne nazwisko: w odcinku Brygada RR rusza na ratunek (ang. To The Rescue) Rokfor z Chipem i Dale'em udaje się po pomoc do starego znajomego, pilota Gieniusia Siekiery (w oryginale Geegaw Hackwrench), gdyż potrzebują transportu. Na miejscu zastają jego córkę, od której dowiadują się, że jej ojciec nie żyje, ale na szczęście ona również zna się na pilotażu i tak dołącza do brygady. Zaznaczyć tu trzeba, że sam film nie daje odpowiedzi na pytanie, czy słowo „Siekiera” jest nazwiskiem, czy też przydomkiem, pseudonimem. W serialu nigdy nie jest ono użyte w odniesieniu do samej Gadżet, a jedynie w odniesieniu do jej pośmiertnie wspominanego ojca – inni członkowie rodziny nie pojawiają się nawet we wspomnieniach. Informacja, że jest to nazwisko znajduje się jednak na oficjalnej stronie Wytwórni Disneya, gdzie jest użyte sformułowanie „Gadget Hackwrench”. Angielskie brzmienie nazwiska używane jest również powszechnie na polskich fan-stronach. Określenie spolszczone: „Gadżet Siekiera” (właściwe ze względu na oficjalne tłumaczenie personaliów jej ojca) pojawia się niezwykle rzadko
• Jack Roquefort, dla przyjaciół Rocky (w oryginale Monterey Jack – od popularnego w Stanach Zjednoczonych rodzaju żółtego sera) – australijska mysz, przyjaciel nieżyjącego ojca Gadżet, Gieniusia. Obieżyświat i ekspert od podróży. Bardzo silny fizycznie, o porywczym charakterze. Jego słabością są serowe ataki – Roquefort zaczyna biec w stronę sera a w jego oczach pojawia się spirala Archimedesa. W oryginalnej wersji językowej mówi z wyraźnym australijskim akcentem, wtrąca również różne potoczne określenia i zwroty typowe dla australijskiego angielskiego – w wersji polskiej nie ma po tym śladu.
• Bzyczek (w oryginale Zipper) – mucha, przyjaciel Rocky’ego. Ambitny, ale kruchy fizycznie. Prowadzi działalność wywiadowczą.
• Spaślak (w oryginale Fat Cat) – kot perski, jedna z głównych postaci negatywnych. Przywódca gangu składającego się z kreta, imieniem Kret, szczura Snouta, kota Meppsa i jaszczurki Warta. Ubrany zawsze w elegancki garnitur, dystyngowany i inteligentny, w przeciwieństwie do swoich współpracowników. Ceni kosztowne drobiazgi i wykwintne dania. Początkowo był własnością Aldrina Klordane’a (I wtedy jeszcze nie nosił garnituru). Jego siedzibą jest wielka rzeźba kota na dachu fabryki kociego pokarmu The Happy Tom Cat Food Factory. W głowie, biuro, a pozostałej części jest kasyno dla zwierzęcego półświatka. Jednak bywa w nim o wiele rzadziej niż w głowie. Jego plany polegają najczęśćiej na: wypędzeniu psów z miasta; uzyskaniu monopolu na handel tym co koty uwielbiają i przyjmowia za to zapłaty w biżuterii lub kradzieży kosztowności bądź wykwitnego jedzenia.
• profesor Norton Nimnul – sfrustrowany geniusz, który czasem próbuje przejść na dobrą stronę. Najczęściej mści się na tych, którzy go nie doceniają. Korpulentny, łysy, nosi okulary o grubych szkłach i nieskazitelnie biały fartuch laboratoryjny. Ma siostrzeńca imieniem Normie.

Gumisie

Gumisie (ang. Disney’s Adventures of the Gummi Bears, 1985–1991) – serial animowany ze studia Disneya oraz nazwa głównych bohaterów serialu wyglądem przypominających niedźwiadki.

Kreskówka opowiada o przygodach siedmiu Gumisiów, zamieszkujących swój rodzinny dom – Gumisiową Dolinę. Akcja toczy się w bliżej nieokreślonym europejskim średniowieczu. Gumisie znajdują się w centrum dziwnych i niezwykłych wydarzeń, jakie dzieją się na terenie królestwa Dunwyn i poza nim. Także postacie drugoplanowe, takie jak ogry, smoki, trolle, rycerze, olbrzymy, mają wyraźnie przypisane cechy charakteru. Piosenkę tytułową śpiewał Andrzej Zaucha.

Pierwsza emisja miała miejsce 20 marca 1990 roku w ramach bloku „Kino Tik-Taka” (wówczas emitowana była tylko pierwsza seria we wtorki o 16:50, następne serie dochodziły po kolei w późniejszych emisjach na TVP1). Serial był kilkakrotnie powtarzany. Od 11 kwietnia 2004 do 2 stycznia 2005 TVP1 wyemitował jedynie 39 odcinków (37, w tym 2 powtórzono). Od 18 marca 2007 do 15 czerwca 2008 TVP1 wznowiło emisję serialu w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia. Od 6 września 2009 roku do wiosny 2011 roku serial był emitowany w telewizji Polsat. 22 stycznia 2012 serial ponownie powrócił na antenę TVP1 w niedzielnej Wieczorynce (odcinki nie były emitowane chronologicznie) i był emitowany do 20 stycznia 2013 roku. Od 1 kwietnia do 1 września 2013 roku serial był emitowany na antenie Disney Channel w godzinach porannych. Od 14 kwietnia 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2, a od 15 października 2014 na antenie Disney Junior.
Niektóre odcinki zdubbingowane zostały powtórnie przez studio Master Film. Wtedy to niektórym postaciom głosu użyczyły inne osoby, np. Tamiemu udzielił głosu January Brunov.

S.O.S

Głównym bohaterem serii jest dziennikarz, reporter radiowy, Rafał Kostroń (grany przez Władysława Kowalskiego).

Jest on autorem seryjnego programu radiowego pod nazwą "S.O.S.", w którym zajmuje się sprawami i problemami ludzi potrzebujących rady i pomocy.
Podczas jednego z programów natrafia na grupę przestępczą, przez co jemu i jego nastoletniej córce zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo...

Odcinki:

1. Tajemnica Ewy Szmidt
2. Jolka
3. Pułapka
4. Fałszywy trop
5. VENUS 73
6. Twarz mordercy
7. Pętla

Podziemny front

Podziemny front – czarno-biały, 7-odcinkowy serial telewizyjny produkcji polskiej w reżyserii Huberta Drapella i Seweryna Nowickiego, na podstawie scenariusza Jerzego Bednarczyka i Bohdana Czeszki, wyprodukowany w roku 1965. Serial osnuty jest na walce lewicowych organizacji podziemnych z hitlerowskim okupantem i pokazuje walkę oraz akcje sabotażowe oddziału im. Czwartaków, wchodzącego w skład Armii Ludowej.

Każdy odcinek (o długości ok. 25 min) stanowi zamkniętą całość, a przez poszczególne odcinki przewijają się wspólni główni bohaterowie.

Ciąg dalszy serialu stanowi dwuodcinkowy film: „Powrót doktora von Kniprode”.
W latach 1969-1972 i 1979 opublikowano serię 9 zeszytów komiksu pod tym samym tytułem (rysunki: Mieczysław Wiśniewski, Jerzy Wróblewski), bazującym na akcji z 7 odcinków serialu i 2 częściach filmu.

Parada oszustów

Parada oszustów – polski cykl telewizyjny, składający się z czterech filmów, których wspólnym mianownikiem jest wyrafinowane oszustwo.

 Cykl filmów sensacyjnych w znakomitej obsadzie. Wyrafinowane historie oszustów z różnych stron świata, trzymająca w napięciu akcja i niespodziewane zakończenia. W "Mistrz zawsze traci" oszustem jest skromny francuski aptekarz Renaud (Bronisław Pawlik), któremu udaje się "przekręcić" dwóch szachowych arcymistrzów.

W "Jaguar 1936" akcja rozgrywa się w latach trzydziestych w Wiedniu. Cudzoziemiec Maximilian Taadjen (Wojciech Pszoniak) - kupując w salonie samochodowym luksusowego Jaguara, dopuszcza się niebagatelnego oszustwa opartego na ciekawym pomyśle. takiego zakończenia nikt się nie spodziewa! Akcja "Tajnego detektywa" rozgrywa się w Krakowie, tu w rolę oszusta wciela się atrakcyjna blondynka - pierwsza klientka jubilera Floriana Winiarskiego (Bronisław Pawlik). W kradzieży pięknego naszyjnika pomaga jej przystojny mężczyzna. Natomiast film "Ładny gips" przenosi widza na daleki kontynent do USA, tu do oszustwa, za namową dwójki młodych ludzi, zostaje nakłoniony taksówkarz O'Roney (Stanisław Igar). Ma on własne problemy z gangsterami i dla zdobycia pieniędzy posunie się nawet do popełnienia przestępstwa

Trzy pierwsze filmy rozgrywają się w latach międzywojennych. Pierwszy opowiada o sprytnym aptekarzu, który prowadzi korespondencyjne partie szachów z dwoma arcymistrzami i wygrywa, znacznie zyskując finansowo; w rzeczywistości tylko przekazuje ich wzajemne ruchy, zarabiając na różnicach w stawkach.

W drugim filmie poznajemy historię oszusta, który wyłudza wysokie odszkodowanie, podejrzanie tracąc na transakcji sprzedaży samochodu, przez co doprowadza do swojego aresztowania. Kolejny film to historia złodzieja, który okrada sklep jubilerski udając detektywa, po czym znika... w więzieniu. Ostatnia historia to czasy współczesne (lata 70. XX wieku) i opowieść o taksówkarzu wykorzystującym gips (stanowiący opatrunek złamanej kończyny) do przemytu diamentów.
We wszystkich filmach główne role gra stała grupa aktorów, narratorem zaś jest Piotr Fronczewski.

Nasze podwórko

Serial opowiadający o przygodach czwórki przedszkolaków: Rakieta - Tata Adama zabiera całą czwórkę do Muzeum Techniki, gdzie dzieci oglądają wystawę rakiet kosmicznych. Adam konstruuje rakietę kosmiczną dla siebie. Wykopaliska - Dzieci razem z psem Bibą bawią się w archeologów na miejscu budowy niedokończonej kanalizacji. 

Ząb - Dzieci oceniają instytucję małżeństwa podczas ślubu córki portiera. Tylko Monika jest bardziej zainteresowana swoim wyrwanym zębem. Pułapka - Adam wpadł na pomysł nowej konstrukcji. Tym razem buduje pułapkę na myszy. Co zbierać? - Tomek chce być oryginalnym zbieraczem. Kolekcja musi być unikatowa. Dzieci zaczynają zbierać różne kamienie, do czasu, kiedy tata Tomka zabiera ich do muzeum, gdzie mogą obejrzeć kolekcję obrazów.

Lato leśnych ludzi

Scenariusz powstał na kanwie opublikowanej w 1920 r. i bardzo wówczas popularnej książki (teoretycznie dla młodzieży) pod tym samym tytułem napisanej przez Marię Rodziewiczównę. Autorka pisała o miłośnikach lasu, pięknie dzikiej przyrody, potrzebie ochrony środowiska naturalnego. Choć Władysław Ślesicki utrzymał swoją opowieść w duchu literackiego pierwowzoru, jednak akcję przeniósł w czasy współczesne (tj. do początku lat 1980-ch, gdy realizowano serial).



Czternastoletni chłopiec z miasta przyjeżdża na wakacje do leśniczego Januszki, byłego partyzanta i przyjaciela dziadka z czasów wojny. Witają go dziwni ludzie, początkowo wywołujący w nim strach. Kiedy następnego wieczoru Rosomak czyta głośno książkę Lato leśnych ludzi, chłopiec orientuje się, że mieszkańcy samotni, do której trafił, odgrywają przed nim bohaterów swojej ulubionej książki, chcąc być do nich podobni. W książce jest również opis "miejskiej murowanej stonogi" imieniem Coto. Chłopiec z radością godzi się na konwencję wakacyjnej zabawy. Pod przewodnictwem Leśnych przechodzi swoistą lekcję przyrody - kontroluje na jeziorze miejsca lęgowe ptactwa, tropi rodzinę łosi, pomaga bobrom i sarence, styka się z żubrem i dzikami, walczy z kłusownikiem, przeżywa pożar lasu, zaprzyjaźnia się z koniem i... dziewczyną o imieniu Justyna. Leśniczy Januszek okazuje się ojcem Rosomaka i Pantery, Żuraw jest ich przyjacielem, a wspólnie walczą o ocalenie resztek dzikiej natury, o utworzenie w starej części boru rezerwatu. Pod koniec chłopiec ma zdać egzamin na leśnego człowieka: w ciągu trzech dni i nocy powinien odnaleźć w puszczy legendarnego Odrowąża. Okazuje się nim... jego własny dziadek, były dowódca oddziału partyzanckiego, który przyjeżdża tu co roku, aby w rocznicę ostatniej bitwy wraz z towarzyszami oddać hołd poległym. Kończy się dobry czas, odlatują ptaki. Rosomak czyta ostatnie zdanie książki - dziękczynną apostrofę do Stwórcy za urodę życia.

Kłusownik

Kłusownik – polski serial telewizyjny dla młodzieży, zrealizowany w 1980 roku. Dwa lata później powstała kinowa wersja - Na tropach Bartka.

Pierwowzorem obydwu produkcji była książka Jerzego Szuszki „Kłusownik o stu twarzach”.


Fragment serialu:

Serial opowiada o grupie dzieci, które trafiają na wieś do stadniny koni. W tym samym czasie w okolicznych lasach grasuje kłusownik. Leśniczy, właściciel stadniny i jego pomocnicy, a także dzieci starają się odkryć, kim jest kłusownik, by uniemożliwić mu zabicie kolejnych zwierząt.

Opis odcinków:

Grupa dzieci wraz z opiekunką, panią Elżbietą, przyjeżdża na wakacje do stadniny koni. Na stację wyjeżdża po nich rotmistrz Grotowski, syn dyrektora Kasickiego Maciek oraz kilku miejscowych chłopców. Droga wiedzie przez las. Nagle wszyscy słyszą dwa strzały. Maciek znajduje zabitą łanię. Dzieci są wstrząśnięte. Na miejscu, w stadninie, zawiązują się pierwsze przyjaźnie. Siostra Maćka, Ewka, zaprzyjaźnia się z przyjezdną Igą. Natomiast Maciek patrzy na wakacyjnych gości z góry. Pracownicy stadniny przeszukują las, ale nie znajdują ciała łani - kłusownik był szybszy. Dzieci boją się, czy nie zapoluje na przodownika stada jeleni - Bartka. Postanawiają wytropić przestępcę. Pierwsi podejrzani to fotograf Kiczyłło i koniuszy Wojko.

Iga i Ewka zostają uwięzione przez tajemniczego osobnika w lochach pobliskiego zamczyska. Znajdują tam broń z obciętą lufą i amunicję. Broń jednak szybko znika z tego miejsca. Zagubionych dziewczynek szukają wszyscy oprócz obrażonego koniuszego Wojki i stale fotografującego Kiczyłły. W końcu Maciek odnajduje siostrę i jej przyjaciółkę. W lesie zostaje zastrzelona następna łania. Tym razem w pobliżu miejsca zdarzenia byli: leśniczy, Kiczyłło, Wojko i stajenny Czesiek. Rotmistrz Grotowski uczy jeździć konno dzieci spędzające wakacje w stadninie. Maciek zaczyna podrywać Igę. W nocy chłopcy próbują zastawić pułapkę na kłusownika i . . . sami wpadają w pułapkę przygotowaną przez leśniczego.

Chłopcy kontynuują polowanie na kłusownika. Maciek śledzi fotografa Kiczyłłę, który pokazuje mu swoje zdjęcia - na kilku z nich widać w krzakach broń, a także kapelusz z piórkiem. Kiczyłło proponuje Maćkowi współpracę w wykryciu przestępcy. Przy wspólnym obiedzie dzieci mówią głośno o znalezieniu przedmiotu należącego do kłusownika i niby niechcący wygadują się, gdzie go ukryły. Równocześnie przygotowują przedstawienie opowiadające historię kłusownika. W trakcie przedstawienia ów przedmiot - zapalniczka - zostaje skradziony. Okazuje się, że wprawdzie wiele osób z okolicy ma takie zapalniczki, ale ta jedna została przerobiona z jednorazówki na trwałą. Następnego dnia kłusownik zostaje zdemaskowany podczas polowania. Ma przy sobie zapalniczkę.

Teatr Sensacji „Kobra

Teatr Sensacji „Kobra” – telewizyjny cykl sztuk sensacyjnych, początkowo również fantastycznych (pocz. Teatr Sensacji i Fantastyki „Kobra”), emitowany od 6 lutego 1956 do 1993 i ponownie od 2013.

W latach 50. i 60. jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych.
Datę 6 lutego 1956 (poniedziałek) i tytuł „Zatrute litery” według powieści Agathy Christie w reżyserii Adama Hanuszkiewicza przyjęto jako symboliczne narodziny cyklu. Był to spektakl nadawany na żywo i nie zachowały się żadne zdjęcia archiwalne. Pierwsze zdjęcia pochodzą z 1959.

Przedstawienia były emitowane w czwartki wieczorem (z tego powodu znany też jako „Czwartkowy Teatr”), zazwyczaj bezpośrednio po Dzienniku Telewizyjnym. Animowana czołówka z wijącym się wężem była dziełem plastyka Eryka Lipińskiego, a muzyka pochodzi z samego początku Sekstetu Francisa Poulenca op. 100 na fortepian, flet, obój, klarnet, róg i fagot.

W ciągu lat formuła się nieco wzbogaciła: na początku z braku odpowiedniego sprzętu wszystko emitowano na żywo (sprzed 1959 roku nie zachowały się żadne materiały), później pojawił się telerecording i nowe możliwości montażu, zaczęto realizacje w plenerze i pod koniec istnienia cykl ewoluował w kierunku filmu telewizyjnego (np. Kłopoty to moja specjalność). Jednakże te nie mogły konkurować z filmami i serialami sensacyjnymi, zwłaszcza amerykańskimi, które zaczęły masowo napływać do Polski w latach 70. za sprawą ówczesnego szefa telewizji Macieja Szczepańskiego (seriale Kojak, Columbo, Święty), zajmując to samo czwartkowe wieczorne okienko emisyjne.
Jak podliczyła Illa Genachow, w ciągu pierwszych trzech lat emisji w 144 przedstawieniach padło 400 trupów.

W 1992 TVP zrealizowała film dokumentalny Pod znakiem węża – wspomnienie o Teatrze Kobra, z Krzysztofem Teodorem Toeplitzem jako narratorem, w którym twórcy (Józef Słotwiński, Andrzej Konic, Jerzy Gruza, Andrzej Łapicki, Zbigniew Safjan, Janusz Majewski i Piotr Szulkin) starali się m.in. odpowiedzieć na pytanie „Kto zabił Kobrę?”, tj. dlaczego „Kobra” się skończyła.

Ile jest życia

Ile jest życia – polski, obyczajowy serial telewizyjny z 1974 roku, adaptacja powieści Romana Bratnego pod tym samym tytułem.
Opowiada losy przyjaciół, których połączyła wspólna walka w powstaniu warszawskim, a podzieliły późniejsze życiowe wybory. Serial rozgrywa się na przestrzeni 20 lat bezpośrednio po wojnie.

Po wyzwoleniu Warszawy, Jerzy i Zbyszek Janasowie, powstańcy, wyjeżdżają rozpocząć nowe życie na Ziemie Odzyskane. Rozczarowany biegiem spraw Zbyszek decyduje się na ucieczkę do Paryża. Jerzy wraz z nowym kolegą Włodkiem wraca do Warszawy. Tam kończy studia na politechnice, żeni się. Kilka lat później na polowaniu, w którym bierze udział Jerzy, śmiertelnie postrzelony zostaje wysoki funkcjonariusz UB. Był to wypadek, ale z uwagi na zawód zmarłego, zdarzenie jest interpretowane jako zamach. Oskarżony o zabójstwo zostaje Jerzy: przemawia przeciw niemu powstańcza przeszłość, ucieczka brata na Zachód, krótkotrwałe aresztowanie w 1945 roku za opowiadanie dowcipów politycznych. W uwolnieniu od nieprawdziwych zarzutów nie pomagają mu nawet wpływy wojewody Jakuszyna, uczestnika polowania, który widział zdarzenie, a z Jerzym poznał się podczas pracy na Ziemiach Odzyskanych.
W więzieniu Jerzy spędza 6 lat. W tym czasie odchodzi od niego żona, która postanawia nie wracać ze stypendium w Paryżu. Dzięki politycznej odwilży Janas ma możliwość pracy w biurze projektów. Wojenna przyjaźń z dziennikarzem Andrzejem i prawnikiem Dionizym trwa nadal. Cieniem na relacje kolegów kładzie się romans żony Dionizego z dziennikarzem oraz wyniosłość Dionizego, który kłopoty małżeńskie stara powetować sobie zaangażowaniem w karierę zawodową. W niejasnych okolicznościach samobójstwo popełnia Andrzej, prawdopodobnie zmęczony obłudą zawodowej pracy, w której musi chwalić nijaką socjalistyczną rzeczywistość i obłudą swojego postępowania, zdradzania zaufania przyjaciół. Na jego pogrzebie Jerzy po raz pierwszy od lat spotyka brata. Zbyszek przywozi z Paryża wieści o Annie, byłej żonie brata.
Jerzy mimo wielu problemów kontynuuje karierę projektanta. Żeni się po raz drugi, z koleżanką z pracy. Jest też wykładowcą na swojej byłej uczelni. Jednym z jego studentów jest syn przyjaciół Dionizego i Danieli. Chłopak ma problemy w nauce, które próbuje rozwiązać poprzez znajomość ojca z profesorem Janasem. Kacper, syn Jerzego, kończy szkołę teatralną. Jest aktorem w teatrze kierowanym przez Włodka, dawnego kolegę ojca z Ziem Odzyskanych. Serial kończy się wizytą Jerzego na planie filmu wojennego, w którym główną rolę gra Kacper. Jerzy po raz drugi w swoim życiu staje wśród ruin stolicy. Tym razem są to jednak tylko filmowe dekoracje.

Przystanek Alaska

Przystanek Alaska był jedną z tych produkcji, które nie tylko chciało się oglądać raz w tygodniu, ale której częścią pragnęło się być. Marzyło się więc o życiu w Cicely, o byciu członkiem niesamowitej społeczności i o doświadczaniu świata w podobny sposób jak mieszkańcy tego wspaniałego miejsca.

Przygoda komediodramatu Joshuy Branda i Johna Falseya z telewizją rozpoczyna się latem 1990 roku na antenie CBS. Jak to często bywa, początkowo mało kto się spodziewał aż tak wielkiego sukcesu. Zresztą w pierwszych tygodniach oglądalność nie powalała.

Dopiero od 3. sezonu serial staje się częścią jesiennej ramówki. W międzyczasie zaczyna się też okres największych triumfów: pochwały, nominacje i nagrody – w tym dwa Złote Globy (1992, 1993) i Emmy (1992) za najlepszy serial dramatyczny. Od sezonu 1991-1992 po 1993-1994 "Przystanek Alaska" okupuje wysokie miejsca na nielsenowskiej liście najpopularniejszych produkcji w amerykańskiej telewizji. Losy aktorów, a szczególnie negocjacje kontraktowe Roba Morrowa (zahaczające także o sądy), nagle stają się istotną częścią medialnego cyrku. Sława, większe budżety i gaże – dobre czasy. Nawet na plan zdjęciowy w Roslyn w stanie Waszyngton regularnie ściągały setki gapiów.
Ostatecznie licznik zatrzymał się na 110 odcinkach i 6 sezonach. Co ciekawe, recenzenci za oceanem za bardzo nie rozpaczali po zakończeniu emisji. Od "The New York Times" po "Los Angeles Times" pojawiały się zdania, że formuła serialu się wyczerpała; że już najwyższy czas na koniec. Owszem, doceniano styl, w jakim produkcja pożegnała się z anteną, ale nie było rozpaczy czy nawoływania do zmiany decyzji.
Był sobie Joel, a potem zostało tylko Cicely

Punktem wyjścia "Przystanku Alaska" było przybycie do Cicely nowego lekarza z Nowego Jorku – Joela Fleischmana (Rob Morrow). Pojawia się on w tej mieścinie, aby odpracować kredyt studencki. No dobrze, tak dokładnie to Joel przybył na daleką północ, aby ową kwotę odpracować w którymś ze szpitali w Anchorage, ale zabrakło dla niego miejsca. Otrzymał więc jedną z propozycji, jak to się mówi, nie do odrzucenia. To niesamowite, jak współcześnie całość brzmi pomimo przeszło 25 lat od emisji. Nawet kredyty studenckie wciąż są żmudnie spłacane przez tłumy byłych już żaków.

I przez długi czas, dzięki nieprzystosowaniu Fleischmana, wprowadzani byliśmy w zwyczaje mieszkańców Cicely. Poznawaliśmy kolejnych bohaterów i ich historie, przyzwyczajaliśmy się do ich czasem dziwnych praktyk. Ed (Darren E. Burrows), Maurice (Barry Corbin), Chris (John Corbett), Shelly (Cynthia Geary), Holling (John Cullum) i inni – wszyscy bardzo szybko zyskali swoje własne głosy i błyskawicznie, pomimo ograniczonego czasu przy tak licznej obsadzie, stali się czymś znacznie więcej niż tylko tłem dla przygód nieszczęśliwego Joela.

Od samego początku wiadomo też było, że za każdym razem, kiedy pominięta w wyliczance powyżej Maggie (Janine Turner) znajdowała się w pobliżu Fleischmana, działy się rzeczy wielkie. W pierwszym sezonie wystarczyło tych dwoje np. zamknąć w samolocie z prochami zmarłego i powstawała niezapomniana scena. Ich kłótnie, rozmowy, spory, nieporozumienia – to po prostu jeden z tych serialowych duetów, o którym nie da się zapomnieć.
Mniej więcej od finału 1. sezonu -"Aurora Borealis: A Fairy Tale for Grown-Ups" - w "Przystanku Alaska" rzeczywistość przestała być jedynym źródłem opowiadanych historii. Marzenia senne, życie, śmierć, ludzka fantazja, zwyczaje mieszkańców miasta, cykl lokalnych świąt i matka natura mieszały się ze sobą w rozmaitych dawkach i kombinacjach. Powstawały takie odcinki jak "Spring Break" (2x05) czy moje ulubione "Midnight Sun" (4x02). Cudowne, świąteczne "Seoul Mates" (3x10), bardzo ciekawa opowieść o początkach mieściny w "Cicely" (3x23) i wiele, wiele innych.
Na koniec trzeba wspomnieć jeszcze o niefortunnej drugiej połowie 6. sezonu, kiedy Joela już nie było, a do Cicely trafiają Phil Capra (Paul Provenza) i jego żona – Michelle (Teri Polo). Niefortunnej, bo nie pasowali oni do tłumu wspaniałych bohaterów i milionów widzów zaznajomionych z prawami rządzącymi tym dziwnym światem. Rozczarowania związane z 6. serią pokazały, że pewnych rzeczy nie da się zrobić dwa razy.
Lokalne doświadczenia
Pierwsze odcinki "Przystanku Alaska" pojawiły się w Polsce w 1993 roku na antenie TVP 2. Gdzieś mniej więcej z tamtego okresu pochodzą moje pierwsze wspomnienia związane z serialem. To przez te pojedyncze mignięcia części odcinków i ich powtórek nigdy nie obejrzałem wszystkich sezonów po kolei. Zazwyczaj losowo wybierałem odcinki czy całe sezony – do niektórych wracałem wielokrotnie.

W kolejnych latach czy nawet w następnej dekadzie produkcja ta zwiedzała anteny kilku innych stacji. Z jakiegoś powodu za każdym razem kiedy nawet przypadkiem wpadało się na dany odcinek, trudno było przeskakiwać na kolejne kanały. Nawet teraz, kiedy seriale konsumuje się już nieco inaczej, trudno się oderwać. Serio, nawet pisząc ten akapit, zgubiłem się w okolicach połowy 4. sezonu.
Najważniejszą jednak rzeczą w doświadczeniach z "Przystankiem Alaska" chyba zawsze było to, że z każdą kolejną godziną człowiek coraz poważniej rozważał przenosiny w okolice koła podbiegunowego. Oczywiście o ile mieszkańcy byliby równie barwni jak w Cicely, a poranny radiowy program prowadziłby ktoś podobny do Chrisa. Gdzie wszyscy spotykaliby się w knajpie podobnej do The Brick, a okresowe zmiany pogody prowadziłyby do szalonych wydarzeń.
To pewnie owa potrzeba znalezienia takiego właśnie miejsca jest jedną z najważniejszych pozostałości po tym jakże kultowym serialu. To i te cudowne chwile, kiedy wzburzony Joel Fleischman wpadał w słowotok.


Źródło: przystanek alaska