sobota, 28 lipca 2018

Łebski Harry


Łebski Harry (ang. Heathcliff and the Catillac Cats) – francusko-amerykański serial animowany, opowiadający o Harrym – pomarańczowym kocie, który podwędza pyszności.
Ukochany zwierzak pary staruszków o nazwisku Nutmegs prowadzi podwójne życie. Uwielbia swój wielkopański żywot, ale jego drugim imieniem jest ciekawość. Łebski Harry planuje przeżyć swoje dziewięć żyć na pełnych obrotach. Ma w zanadrzu mnóstwo sztuczek i ciągle płata innym złośliwe figle. Obmyśla śmiałe plany, aby wykraść mleczarzowi butelkę śmietanki, kombinuje, jak tu zwędzić sardynkę lub dwie na rybnym targu. Mimo to Łebski Harry jest kotem o wrażliwej naturze. Kiedy zaczyna myśleć o miłości, zawsze u jego boku pojawia się Sonja, piękna biała kotka. To chyba prawdziwa miłość.





Powstało również kilka innych seriali z udziałem pomarańczowego kota, a są to:

  • Heathcliff i Dingbat (ang. Heathcliff and Dingbat, 1980-1981) – był emitowany przez Cartoon Network,
  • Heathcliff i Marmaduke (ang. Heathcliff and Marmaduke, 1981-1982) – był emitowany przez Boomerang (po polsku).

Postacie

  • Harry – główny bohater kreskówki; pomarańczowy kot nieustannie wprowadzający zamęt; uważa, że świat stoi przed nim otworem.
  • Sonja – drobna biała kotka, wybranka Harry’ego.
  • Riff-Raff – sprytny szef gangu, w skład którego wchodzą Mungo, Poeta i Hektor.
  • Mungo – niezbyt rozgarnięty, gruby kot, który wciąż myśli o jedzeniu. Zakochał się w Dipsy. Kolekcjonuje butelki po mleku.
  • Poeta – biały kot ze słuchawkami na uszach i wrotkach na nogach, nieustannie mówi rymami (częstokroć trywialnymi).
  • Hektor – brązowy kot z kołnierzem koszuli i krawatem-śledzikiem.
  • Cleo – piękna przyjaciółka Riff-Raffa, biała kotka w różowym stroju do aerobiku; uważana za jego dziewczynę.
  • Spike – pies kolegi Iggy’ego, główny oponent Harry’ego.
  • Liroy – pies-stróż na wysypisku (gdzie mieszka gang), daje się we znaki Riff-Raffowi i jego grupie.
  • Bush – Pies pilnujący sklep muzyczny przed Riff-Raffem.
  • Iggy – chłopiec, właściciel Harry’ego. Chodzi na spacery wraz ze swoją sąsiadką imieniem Marcy..
  • Marcy – sąsiadka Iggy’ego, jest dziewczynką, która opiekuje się Harrym. Wozi go w wózku dla lalek. Jest koleżanką Iggy’ego. W odcinku Straszna Tammy już nie bawiła się z Harrym tylko z Tammy. Pod koniec odcinka już nie chciała się z nią bawić.
  • Maxy – chłopiec, właściciel Spike’a.
  • Babcia Iggy’ego
  • Dziadek Iggy’ego
  • Roxy – kotka z odcinka Nowa kicia.
  • Dipsy – kotka z odcinka Zawody miłosne. Jest wysportowana. Zakochana w Mungo.
  • Tammy – złośliwa kotka z odcinka Straszna Tammy. Chce rządzić okolicą Harry’ego, który nie jest z tego zadowolony. Harry nie bije kotek, więc Sonja musiała zająć się Tammy. Na początku Marcy (która zawsze bawiła się z Harrym) opiekowała się złą kotką nie wiedząc jaka jest naprawdę. Później już nie chciała się z nią bawić.

środa, 25 lipca 2018

Inspektor Gadżet

Inspektor Gadżet (ang. Inspector Gadget/fr. Inspecteur Gadget) – wyprodukowany w latach 1983-1986, amerykańsko-kanadyjsko-francuski animowany serial telewizyjny, którego bohaterem jest detektyw-cyborg Inspektor Gadżet, tropiący wraz ze swą siostrzenicą Penny i psem Łepkiem złowrogiego Doktora Klaufa (ang. Dr. Claw, fran. Dr. Gang) chcącego przejąć władzę nad światem





Seria liczy 86 odcinków i była pierwotnie wyświetlana w latach 1983-1986. W Polsce pojawił się po raz pierwszy wiosną 1991 roku na kanale TP Katowice a 4 czerwca 1991 roku zagościł na TVP2.
Na podstawie serialu powstał film w wytwórni Walt Disney Pictures w 1999 roku.



Jedną z wielu kontynuacji przygód Gadżeta jest seria emitowana w telewizji Jetix – Gadżet i Gadżetinis.


Bohaterowie

  • Inspektor Gadżet – słynny detektyw, wujek Penny. Nierozgarnięty, ale za to wyposażony w wiele gadżetów. Niestety często ma z nimi problemy, gdyż wywoływanie gadżetów nie zawsze działa właściwie. Za dobrze wykonane zadania dostaje urlop od swojego szefa
  • Penny (w starszej wersji: Lilly) – sprytna siostrzenica Gadżeta, która w tajemnicy pomaga wujkowi w każdej misji. Ma książkę z wbudowanym komputerem oraz zegarek o niezwykłych funkcjach, których używa w czasie misji. Nic nie wiadomo na temat jej rodziców, prawdopodobnie nie żyją skoro mieszka u wujka, który ją sam wychowuje.
  • Łepek (w starszej wersji: Mądrasek, w dubbingu Kartunz: Mądruś, ang. Brain) – pies Gadżeta i Penny. Jest mistrzem przebrania się. Także w tajemnicy pomaga Gadżetowi w każdej misji. Na prośbę Penny, zawsze pilnuje Gadżeta i stara się go chronić przed niebezpieczeństwem. Bardzo często chodzi na dwóch łapach, rozumie ludzką mowę, lecz sam nie mówi (z wyjątkiem najstarszego dubbingu oraz dubbingu Kartunz, gdzie wypowiada, warcząc, słowa lub krótkie zdania). Nosi obrożę wyposażoną w system łączności, dzięki której Penny może bezprzewodowo rozmawiać z pieskiem przy użyciu swojego zegarka.
  • Quimby – szef policji, przełożony Gadżeta. W każdym odcinku wręcza Gadżetowi zadanie na kartce ulegającej samozniszczeniu. Gadżet zawsze wyrzuca tę kartkę w stronę szefa i szef kończy cały w sadzy, gdyż kartka wybucha. Pod koniec prawie każdego odcinka zjawia się, by aresztować agentów Doktora Klaufa.
  • Dr Klauf (w starszej wersji z franc.: doktor Gang, w dubbingu Kartunz dosłownie: doktor Szpon, ang. Dr. Claw) – wróg Gadżeta i szef organizacji sił ZŁA (ang. M.A.D.) Nie wiadomo jak wygląda, widać tylko jego ręce w metalowych rękawicach z kolcami i szponami. Chce wyeliminować Gadżeta i przejąć władzę nad światem, ale nieustannie przegrywa, ponieważ Gadżet zawsze krzyżuje jego plany.
  • Szalejot – kot Klaufa. Lubi się śmiać. Zawsze towarzyszy swojemu panu, wylegując się w pobliżu.
  • Agenci sił ZŁA (lub Agenci Klaufa; w starszej wersji Niewidzialni agenci lub Agenci Niewidzialnego) – służą Klaufowi i wykonują jego polecenia. Starają się wyeliminować Gadżeta, ale im się nie udaje. Choć zazwyczaj noszą stroje z bardzo wyraźnymi oznaczeniami organizacji, Gadżet nie potrafi ich nigdy rozpoznać.
  • Kapral Capeman – niezdarny asystent Gadżeta. Marzy o lataniu. Pojawia się tylko w drugiej serii.

niedziela, 22 lipca 2018

Ptaki ciernistych krzewów









Rok 1985 (około). Polska telewizja nadała pierwszy odcinek "Ptaków ciernistych krzewów". Serial, który z miejsca stał się hitem.
Ksiądz miejscowej parafii, ojciec Ralph de Briccasart (Richard Chamberlain) zakochuje się z wzajemnością w młodziutkiej Meggie Cleary (Sydney Penny, później Rachel Ward). Mimo uczucia, które żywi do dziewczyny, opuszcza parafię i wyjeżdża do Rzymu. Wyświęcony na biskupa, wciąż cierpi z powodu swej miłości do Meggie, która poślubiając Luke'a (Bryan Brown) ma nadzieję o nim zapomnieć.
Gdy Ralph wraca do Australii, ich miłość wybucha z jeszcze większa siłą. Oboje zdają sobie sprawę, że ich szczęście nie może trwać wiecznie.
Owocem ich miłości jest Chłopiec - Dane (Philip Anglim) - który idąc w ślady ojca, przyjmuje święcenia kapłańskie. Meggie, którą dwaj najbliżsi jej mężczyźni opuszczają dla Kościoła, nie może się z tym pogodzić. Tragedia, która ją spotyka, zmusza ją do pogodzenia się z Ralphem, swoją rodziną i samą sobą.

Serial opowiadający o miłości księdza do prostej farmerki powodował iż na ulicy w trakcie jego emisji zamierało życie. Sąsiedzi oglądali ten serial wspólnie a na wsi wszyscy zbierali się u tego kto miał odbiornik (najlepiej kolorowy odbiornik). Doszło do tego iż serial ten puszczano w samolotach ...
Mimo to odnotowano jeden krytyczny głos: "To perfidia w kraju katolickim tak sobie poczynacie z biskupami", ale kto by się wobec tak masowego zainteresowania tym głosem przejmował :)
Co było powodem tego szaleństwa? Chyba zakazana miłość pomiędzy główną bohaterką Meggie, granej przez Rachel Ward oraz księdza Ralpha de Briccasart'a, granego przez przystojnego jak na tamte czasy Richarda Chamberlaina.

Scenariusz serialu został oparty na powieści Colleen McCullough pod tym samym tytułem. Autorka powieści opisała historię na podstawie swojej rodzinnej, kiedy to jej matka została zmuszona do poślubienia ojca. Przelewając swoją złość na papier autorka to samo ukazała w życiu bohaterki "Ptaków z ciernistych krzewów", skazując ją na ślub z człowiekiem, którego nigdy nie kochała. Tak Meggie poślubiła australijskiego farmera Luke'a (granego przez Bryana Browna). Jednak serial, który powstał na podstawie jej opowiadania nie podobał jej się. Przede wszystkim, że zdjęcia kręcono poza Australią (dokładnie w Kalifornii), Rachel Ward ponieważ była baptystką a jej bohaterka z powieści katoliczką oraz to że aktorzy (poza Bryanem Brownem) mówili w serialu z amerykańskim akcentem. Otwarcie przyznawała, że nienawidzi serialu i nie chce go oglądać.

Problemy też nie uniknęły planu filmowego. Grana przez Rachel Ward bohaterka Meggie tak bardzo przekonująco grała swoje uwielbienie do księdza, że wystraszyła samego Chamberlaina, który bał się iż faktycznie zakochała się w nim. Jednak Rachel poślubiła kolegę z planu Bryana Browna i doszło do takiej farsy gdzie nawet członkowie ekipy filmowej gubili się, kto kogo kocha tak naprawdę poza planem.

Trudnością była dla reżysera współpraca z głównymi aktorami. Księdza miał pierwotnie zagrać Robert Redford, jednak odmówił. Reżyser poprosił Richarda Chamberlaina i to był jego błąd bowiem aktor bez przerwy chciał wprowadzać zmiany w scenariuszu co przyczyniło się do opóźnienia zdjęć. Rola Maggie pierwotnie miała być zagrana przez Jane Seymour ale aktorka miała zbyt silną osobowość i tym sposobem rolę zagrała Ward, która była kiepską aktorką i o mało co nie położyła filmu.
Sam Richard Chamberlain nie ma dobrych doświadczeń z planu zdjęciowego: "Jeden mikrofon miałem pod pachą, drugi był w prześcieradłach. Trzeba było pamiętać o peruce, cieniu i kącie filmowania. Niezbyt to wygodne kiedy przez trzy godziny pochylałem się nad partnerką opierając na tym samym łokciu. Musiałem pamiętać  by nie rozmazać jej szminki i nie wydawać niechlujnych dźwięków podczas całowania". Nawet Richard Ward miała zastrzeżenia do scen łóżkowych. Opowiadała bowiem, że w czasie ich kręcenia na plaży było zimno i wietrznie.
Również i praca na planie wymagała nie lada trudów. Serial ten według powieści rozgrywa się w Australii jednak wszystkie wiejskie posiadłosci w których można byłoby kręcić film znajdowały się setki kilometrów od cywilizacji. To nie wchodziło w grę. Zatem przeniesiono go do Kalifornii. Posiadłość zbudowano od zera a jedynym problemem był ... brak kangurów. Ekipie udało się wynająć jednego kangura ale ze względu na koszmarną pogodę trzeba było nieustannie zwierzę polewac wodą.

Finał serialu był niestety tragiczny. [uwaga spoiler] Syn Meggie ginie podczas ratowania topiących się dziewczyn. Bohaterka wyznaje swemu kochankowi - księdzowi de Briccasart, że topielec był ich dzieckiem i tak samo jak jego ojciec - został księdzem.
Ze wszystkich błędów, które popełniłem, największym był ten, że nie zdecydowałem się na miłość - wyznaje Ralph, już wtedy kardynał. Sam Richard Chamberlain mimo przeciwności jakie towarzyszyły mu na planie filmowym ciepło wspomina serial a najchętniej wzruszające zakończenie w którym grany przez niego ksiądz umiera. "To było piękne. Myślę, że Bóg i aniołowie aż zatrzymali się, żeby na to popatrzeć" - powiedział o tej scenie.

sobota, 14 lipca 2018

Byczek (Boes)





Pamiętacie? Poczciwy byczek w czerwonych spodniach na szelkach i drewnianych chodakach gościł na ekranach naszych telewizorów popołudniami w ramach Kina Tik-Taka (później także w Telewizji Katowice) gdzieś w latach 1990-1991. Okazuje się jednak, że wesołe opowiastki miały również swój nieco pikantniejszy pierwowzór…

Wszystko zaczęło się od gazetowych pasków komiksowych "Boes", których autorami są Thijs Wilms (scenariusz) oraz Wil Raymakers (rysunki). Cykl zadebiutował w roku 1980 i w swojej ojczystej Holandii ukazuje się po dziś dzień w kilku poczytnych dziennikach i tygodnikach, nie ustępując popularności amerykańskim seriom jak Garfield. W końcu doczekała się także wydania albumowego. W oryginalnych komiksach autorzy często nie stronili od czarnego humoru i pieprznych, żeby nie powiedzieć sprośnych dowcipów, przywodzących na myśl raczej żarty Andrzeja Mleczki niż grzeczne historyjki z gum do żucia "Donald".

W latach 1987-1989 nakręcona została animowana adaptacja w koprodukcji japońsko-holenderskiej pod tytułem Geragera Busu Monogatari. Ogółem powstały 104 dwunastominutowe epizody, ale zazwyczaj emitowano je, łącząc po dwie historie w jeden odcinek. Naturalnie, humor musiał zostać stonowany na potrzeby serialu przeznaczonego dla dzieci, ale i tak w rezultacie otrzymaliśmy pełną zabawnych gagów i dwuznacznych żartów produkcję.

Poniżej opening - może nie taki jaki pamiętacie z Tik Taka, ale w pełni oddający humor, który panuje w całej serii, która notabene jest do obejrzenia na youtubue.


Głównym bohaterem serialu jest byczek, a właściwie wół Ollie (w oryginale Boes). Choć otoczenie, w którym mieszka wygląda jak typowa holenderska farma, zamieszkują ją wszelkie możliwe zwierzęta świata, przez co bardziej przypomina ogród zoologiczny. Najbliższym przyjacielem byczka jest żółw Jack, który prawie w każdym odcinku traci swoją skorupę. Dodać należy, że to nie byle jaka skorupa, ale całkiem porządne lokum z wygodami i telewizorem! Dobroduszny bohater na ogół ma dobre intencje i chętnie niesie pomoc innym mieszkańcom farmy… choć nieraz jego działania przynoszą opłakane rezultaty. Pożar ugasi dzięki trąbie słonia, znalezioną na plaży ośmiornicę przemieni za pomocą pompki w najprawdziwszy balon. Czasami podczas wykonywania swych farmerskich obowiązków popada też w konflikt z innymi zwierzętami, ale każdy odcinek kończy się happy endem. Poczynania bohaterów komentowane są najczęściej w sarkastyczny sposób przez tukana-narratora. Seria była epizodyczna i nie posiadała jako takiej przewodniej fabuły, a każda historia stanowiła zamkniętą całość.

wtorek, 10 lipca 2018

Goście





Cofnijmy się w przeszłość. Jest rok 1984. Kino Teleranka (nie pamiętam już czy zimowe czy wiosenne). Tytułem "Ziemia, roku 2484" zaczyna się pierwszy odcinek z pietnastoodcinkowej serii produkcji czechosłowackiej p.t. "Goście".

Ziemi grozi zagłada - w stronę naszej planety pędzi meteoryt (kurcze - skąd my to znamy, kolejny koniec świata ?). Pomysłów na powstrzymanie kataklizmu jest wiele, ale żaden z nich nie gwarantuje powodzenia. Profesor Filip, będący wyznacą idei XX-wiecznego matematyka Adama Bernaua sądzi, że legendarny naukowiec miał pewne myśli, które mogły być pomocne w powstrzymaniu Armageddonu. Niestety zapiski te nie przetrwały do XXV wieku.

Pod kryptonimem "Adam 84" w przeszłość wyrusza specjalna ekspedycja najlepszych techników. Jest rok 1984. W miasteczku Adama Bernaua pojawią się nieoczekiwani goście. Niestety - mimo najlepszych starań i ćwiczeń przed wyprawą ekspedycji nie udaje się przewidzieć wszystkiego a tym bardziej już zetknięcia się z komunistyczną Czechosłowacją. Serial "Goście" (niektórzy mówią że był emitowany pod tytułem "Operacja Adam") liczył pietnaście 30-minutowych odcinków. Przeżywając niespodziewane perypetie tytułowych "Gości" mogliśmy zobaczyć szare uroki socjalizmu z którymi nie mogli poradzić sobie nawet przybysze z przyszłości (pomimo wnikliwego przestudiowania realiów epoki w której mieli się pojawić). Ot chociażby scena przejazdem kolejowym, który został wzięty przez gości za kontrolę paszportów.
Serial ten oczywiście obfitował w mnóstwo "nowinek technicznych" z których dzisiaj (prócz podróży w czasie) już zapewne zetknęliśmy się. Bohaterowie podróżowali się Ładą Niva. Oczywiście samochodziki miały swoje udogodnienia jak automatyczna zmiana numerów rejestracyjnych, poruszanie się bez kierowcy. Trzy dekady później już nikogo takiego nowinki nie dziwią.
Czy chociażby "oko jeden" lub "oko dwa" czyli małe miniaturowe kamerki montowane w różnych pomieszczeniach przez bohaterów, czy laserowa piła. Gadżety w tamtych czasach obecnie są chlebem powszednim. Scenarzysta oraz reżyser wykazał się dużą pomysłowością i kto wie czy jeszcze o gadżetach wykorzystanych w tym serialu jeszcze nie usłyszymy za kilka(naście) lat.

Nad całością czuwał zmarły w 2003 roku, reżyser Jindřich Polák, który był też współtwórcą scenariusza. Doświadczenia zebrane przy reżyserowaniu takich seriali jak "Pan Tau" oraz "Lucie, postrach ulicy", które znane są naszemu pokoleniu bardzo dobrze (być może i o nich też wkrótce napiszę), przydały się i przy przygotowywaniu scenariusza do "Gości".
Warto również wspomnieć o muzyce ... w ucho wpada czołówka jak i muzyka kończąca każdy odcinek. Autorem jej jest nie kto inny tylko Karel Svoboda, autor muzyki do słynnej już "Pszczółki Mai". Od razu słychać ręke mistrza, który przy pomocy muzyki wprowadza nas w fantastyczny świat.



Serial "Goście" oprócz emisji w niedzielnym kinie Teleranka nie miał zbytnio gdzie się pokazywać bo w przeciwieństwie do "Arabeli", którą pokazuje od czasu do czasu telewizja TVP Kultura i któraś z innych stacji telewizyjnych - "Goście" byli emitowani na kanale "Kino Polska". Szkoda jednak, że nie znalazł się dystrybutor by wydać ten serial na DVD tak samo jak zrobił to w przypadku "Arabeli". Miejmy nadzieję, że ktoś naprawi ten błąd.
Na zakończenie warto za stroną filmweb.pl przytoczyć kilka ciekawostek. W filmie tym główne role przypadły do grania 85 aktorom zaś do serialu zaproszono 4357 statystów. Ekipa filmowa podczas kręcenia zwiedziła Göhren (NRD, obecnie Niemcy), Harderwijk (Holandia), Tatry Wysokie (Czechosłowacja, obecnie Słowacja), Brandýs nad Labem-Stará Boleslav, Brno, Burg Pern?tejn, Pelhřimov, Počátky i Studio Barrandov w Pradze (Czechosłowacja, obecnie Czechy).

środa, 27 czerwca 2018

Kangurek Hip-Hop

"Jestem kangurek Hip-Hop. Urodziłem się w Australii. Obecnie mieszkam w ogrodzie zoologicznym w Europie. Kiedy mi się nudzi, zabieram moją ulubioną książkę - "Atlas zwierząt" i udaję się na wycieczkę aby przeżyć nowe przygody i nawiązać nowe znajomości" - taką formułkę na początku każdego odcinka wygłaszał tytułowy bohater. 





W latach 1975-1983 powstało 13 odcinków serialu, każdy odcinek nosił nazwę zwierzaczka, z którym w większym lub mniejszym stopniu zaprzyjaźnia się główny bohater dobranocki (były to min.: lis, dzik, borsuk, kozica, wilk, ryś, świstak, łoś, żubr, bóbr, niedźwiedź, chomik oraz zając).

 

środa, 20 czerwca 2018

Plastelinki



Plastelinki – serial animowany produkcji polskiej wyprodukowany w latach 1980–1990. Zawiera 15 odcinków.




całkowicie polska produkcja gdzie z plasteliny byli dwaj główni bohaterowie - niebieski chudy (Ulepek) i czerwony gruby (Bryłka). Sserial zrealizowany został w technice lalkowej, gdzie rolę tradycyjnych lalek pełniły dwie zabawne postacie z plasteliny, zmieniające się wciąż i przekształcające. Pretekstem do zabawy były różnego rodzaju przedmioty i sprzęty codziennego uzytku, których funkcje plastelinki usiłują poznać i zrozumieć. Film był bez dialogów.

Twórcy

  • Reżyseria: Danuta Adamska-Strus, Eugeniusz Strus
  • Scenariusz: Sławomir Grabowski, Antoni Bańkowski
  • Muzyka: Marek Wilczyński, Robert Hobrzyk
  • Dźwięk: Mieczysław Janik, Ewa Stańczuk
  • Kierownictwo produkcji: Marian Sitek, Krystyna Zasada, Jolanta Wąsek
  • Produkcja: Studio Małych Form Filmowych Se-ma-for

Spis odcinków

  1. Apetyt
  2. Bzyk, bzyk
  3. Zawody
  4. Klocki
  5. Audycja
  6. Smok
  7. Tik-tak
  8. Gwóźdź
  9. Guzik
  10. Domek z kart
  11. Termometr
  12. Kotek
  13. Skarby
  14. Lustro
  15. Szachy

sobota, 16 czerwca 2018

Pani Łyżeczka





Pani Łyżeczka / Cudowny talizman (jap. スプーンおばさん Supūn Obasan) – japoński serial animowany wyprodukowany przez Studio Pierrot w 1983 roku oparty na podstawie powieści norweskiego pisarza Alfa Prøysena. Serial składa się ze 130 odcinków. W oryginalnej wersji głównej bohaterce głosu użycza Reiko Seno.

 Pani Łyżeczka jest tylko z pozoru zwykłą kobietą. Co jakiś czas, niespodziewanie osiąga wzrost łyżeczki do herbaty. Rozumie wtedy mowę zwierząt i pomaga im w potrzebie. Jednak w chwilach tych jest narażona na wiele niebezpieczeństw z racji swych niewielkich rozmiarów.

Tytułowa bohaterka mieszka razem ze swoim mężem w małej wiosce. Pani Łyżeczka posiada niezwykłą zdolność. Co pewien czas zmniejsza się, osiągając rozmiary nie większe od łyżeczki.

W Polsce serial był emitowany w „Wieczorynce” od 8 maja 1987 roku na kanale TVP1. Głosu Pani Łyżeczki użycza Anna Seniuk. Piosenkę tytułową i końcową w polskiej wersji językowej śpiewała Maria Winiarska.

sobota, 9 czerwca 2018

Mikrobi

Był sobie pewien robocik. Troje oczu, rozciągliwa szyja i opiekujący się trójką przemierzających kosmos dzieciaków. To oczywiście robot Mikrobi - bohater węgierskiej, trzynastoodcinkowej kreskówki emitowanej w latach 80-tych w programie "7 Anten" zaraz po niedzielnym Teleranku.
Największym problemem dla Mikrobiego było najmniejsze dziecko - urwis Pepe, który bez przerwy chciał się bawić i z nudów przeprogramowywał Mikrobiego, który musiał wtedy spełniać jego zachcianki. Chyba słowa "Pepe chce korale" czy "Pepe chce loda" albo "Pepe chce pobawić się ze ślimaczkiem" pamięta większość z Was.





Produkcja była to niewielka - liczyła zaledwie 13 odcinków, a emitowana była w latach 80-tych zaraz po niedzielnym Teleranku.
Robot Mikrobi cały czas musi ał pilnować małego Pepe i razem z jego siostrą i bratem przemierzali kosmos doświadczając przy tym mnóstwo przygód.


poniedziałek, 4 czerwca 2018

Lisek Vuk

Lisek Vuk (węg. Vuk, ang. The Little Fox) – węgierski film animowany, wyprodukowany w 1981 roku. Oparty na powieści Vuk Istvána Feketego. Film wyreżyserował Attila Dargay na podstawie scenariusza napisanego przez reżysera wraz z Istvánem Imre, Ede Tarbayem. Film ukazał się w Polsce w roku 1987.


Fabuła

Film powiada o losach tytułowego lisa – Vuka – który tak jak jego krewni jest zagrożony ze strony myśliwych. Przypuszcza się, że film miał na celu poruszyć temat polowań na zwierzęta, oraz pokazać ich negatywną stronę.


Vuka, noszącego imię po dziadku, poznajemy za młodu, kiedy to jeszcze musi znajdować się pod nieustanną opieką rodziców. Vuk jest ciekawy świata, gdy dowiedział się o nocnych polowaniach swojego taty, postanowił wyruszyć razem z nim. Spotykając się z odmową wymyka się z nory. Tymczasem w pobliskiej zagrodzie stary lis, zabija gęś, prowadzony przez swego psa, myśliwy trafia do nory rodziców Vuka. Gdy sam Vuk wraca po całonocnej zabawie do nory, nie znajduje w niej ani mamy, ani taty.Jednak wnet spotyka wujka ,który zabiera go do swojej nory i uczy jak polować, skradać się i unikać ludzi.

Wersja polska

Występują:
  • Ewa Złotowska - mały Vuk
  • Andrzej Gawroński - Chytrus

piątek, 25 maja 2018

Przygody Elektronika

Przygody Elektronika (ros. Приключения Электроника) – radziecki film muzyczny dla dzieci i młodzieży z elementami SF, w reżyserii Konstantina Bromberga. Film składa się z trzech odcinków: 1. Ucieczka (Побег), 2. Tajemnica szóstej „B” (Тайна 6 „Б“) oraz 3. Chłopiec i pies (Мальчик с собакой). Premiera filmu w Związku Radzieckim miała miejsce 2 maja 1980 roku.






Radziecki naukowiec, profesor Gromow, stworzył androida, któremu nadał imię Elektronik (Elik). Za wzór wyglądu i twarzy robota posłużyło mu zdjęcie z pewnego czasopisma chłopca o imieniu Sierioża.


Elik potrafi grać w szachy, znikać i pojawiać się w innym miejscu oraz rozwiązywać różne zadania matematyczne. Z biegiem czasu okazuje się, że ma też pewne oczekiwania od życia: „chce być człowiekiem”. Rozczarowany wyjaśnieniami profesora, że to nie możliwe, postanawia od niego uciec. Spotyka swego sobowtóra, Sieriożę Syrojeżkina. Siergiej jest słabym uczniem.


Gdy uświadamia sobie, jak bardzo on i Elik są do siebie podobni oraz jakie zdolności posiada Elektronik, prosi go, by ten chodził za niego do szkoły i w ten sposób poprawił jego wyniki. Tymczasem Elektronikiem interesuje się pewna grupa przestępcza, której przewodzi niejaki Stamp. Chce on wykorzystać robota do własnych celów przestępczych. Elika tropi wysłany przez Stampa członek jego gangu – Urri.
Elik zastępuje Sieriożę w szkole a także w domu. Poznaje przyjaciół Sierioży, którzy dostrzegają zmiany w zachowaniu kolegi, ale nie zdają sobie sprawy z tego, kim naprawdę jest „Sierioża”. Nie dostrzegają tego również nauczyciele. Elik zaczyna być bardzo lubiany przez wszystkich. Staje się duszą towarzystwa. Sierioża, widząc to, zaczyna być zazdrosny o przyjaciół i ujawnia się.


Później Elik zostaje uprowadzony przez Urriego i przekazany w ręce organizacji przestępczej kierowanej przez Stampa. Ten wykorzystuje go do kradzieży dzieł sztuki. Na pomoc Elikowi wyrusza wysłany przez przyjaciół Elika stworzony przez niego robot – pies rasy airedale terrier o imieniu Ressi (Рэсси). W międzyczasie nauczyciele poznają prawdę o zamianie i teraz Sierioża musi zdawać egzaminy ze wszystkich przedmiotów, by udokumentować swoją wiedzę.
Z biegiem czasu Elektronik uwalnia się z rąk przestępców i wraca do przyjaciół.

wtorek, 22 maja 2018

Porwanie w Tiutiurlistanie

Hmm .... co by tu napisać o tym filmie. Oparty na podstawie książki Wojciecha Żukrowskiego. Królewna Wiolinka została porwana. Aby nie dopuścicć do wojny Kogu Kapral, Marcin Pypeć, Lisica Chytraska i Kot Mysibrat Miauczura wyruszają na jej poszukiwanie.
Pełnometrażowy film animowany powstał w bielskim Studiu Filmów Rysunkowych w 1986 roku. Najpierw film ten miał swoją premierę w kinach a następnie został wydany na kasety VHS. Obecnie można kupić wznowione wydanie ale tym razem na DVD.
Zainteresowanych przygodami bohaterów oraz dalszymi ich dziejami odsyłam oczywiście do książki "Porwanie w Tiutiurlistanie" jak i jej kontynuacji "Na tronie w Blabonie".






Wracając do filmu. Film ten zdobył kilka nagród m.in. "Brązowe Koziołki" za scenariusz, Grand Prix "Złoty Hugo".


Trudno coś więcej opisać o filmie ... postacie są kolorowe, dialogi stonowane ... ale zabrakło mi czegoś co mogłoby przyciągnąć uwagę ... film ciutkę za długi, momentami może trochę nużyć. Trudno mi spamiętać czy oglądałem go w kinie na początku ale wydaje mi się że tak, później był on w telewizji i próbowałem go obejrzeć z mizernym skutkiem. Oglądając go teraz już z czystej ciekawości i przygotowując materiał do nostalgicznego działu obejrzałem go też w częściach bo całego bym chyba nie wysiedział.

Taka jest moja opinia ... za dużo w tym filmie jest przemocy ze śmiercią głównego bohatera w finale. Nie był to film dla dzieci chociaż takie sprawiał wrażenie.

środa, 16 maja 2018

Pom Pom

Pom Pom to Węgierska animacja z lat 1980 do 1984, nakręconą przez Attilę Dargay i narysowane przez Ferenca Sajdika . Dwoma głównymi bohaterami serii są Pom Pom i Picur. Seria składała się z dwóch sezonów: pierwszej w 1978 (14 epizodów) i drugiej w 1981 (12 odcinków).




Kto jest Pom Pom? 
No tak, nikt mnie nie zna, bo raz jestem taki a raz inny.
Mogę być na przykład pędzlem.
Albo pomponem przy rannym pantoflu.
Albo frędzlem
Albo peruką.
Najbardziej jednak lubię huśtać się na gałęzi..."

 

sobota, 12 maja 2018

Pies, Kot i ...




Pies i kot w jednym stali domku, kotek na górze a Pan Pies na dole. Piesek, spokojny nie wadził nikomu kot zaś najdziksze wymyślał swawole ...
Tak oto parafrazując Aleksandra Fredrę można byłoby zacząć opowiastkę o dwóch lokatorach pewnego domku. Z jednej strony mamy psa - gburowatego, zamożnego 'obywatela', którego stać na jakąkolwiek wygodę. Pies miałby rajskie życie gdyby nie dziki lokator - kot, zajmujący górną część domu. Właściwie to trudno powiedzieć, że był to dziki lokator. Po prostu nie chciał opuścić swojego miejsca zamieszkania w momencie kiedy pies budował tutaj dom.

 "Pies, kot i ..." to kolejna propozycja skierowana do młodej widowni zrealizowana przez Studio Miniatur Filmowych w Warszawie według scenariuszy Jolanty Karczewskiej i Romana Huszczo. Charakterystyczną muzykę do tego serialu stworzył Adam Markiewicz. Muzyczna czołówka wpada w ucho a i w trakcie motywy muzyczne odzwierciedlają to co dzieje się na ekranie. Zaczyna się zazwyczaj od spokojnej oraz sielskiej muzyki ale w trakcie trwania akcji muzyka zaczyna się zmieniać. Chociaż motywy są zawsze stałe (kiedy nic się nie dzieje jest inna muzyka, kiedy jest pogoń psa za kotem jeszcze inna) nie przeszkadzają w odbiorze.


Ale wróćmy do bohaterów. Pomimo iż w rzeczywistości pies zawsze góruje nad kotem ze względu na siłę to w serialu, mimo iż kot zdaje sobie sprawę że tak naprawdę fizycznie nie pobije psa, ale może się trochę nad nim poznęcać psychicznie. A okazji jest ku temu ze dwadzieścia. Tyle ile jest odcinków. Każdy odcinek to nowe wezwanie dla psa, który nie grzeszy sprytem i który przez to musi wojować z kotem. Czy to będzie odkurzacz, czy magnetofon czy też może telewizor. Każdy pretekst jest dobry by kot wykazał się swoim intelektem przed psem i przy okazji trochę podrażnić swego sąsiada. Akcja pierwszych trzynastu odcinków toczy się na terenie posiadłości psa. Natomiast od odcinka "Zagroda" akcja przenosi się w różne miejsca, czy to zajazd, czy stacja benzynowa jednak zawsze są ci sami bohaterowie a pies jest szefem.

Każdy z tych odcinków to gwarantowane 10 minut dobrej zabawy, gdzie nikt nikogo nie zabija, nikt nikomu nie podkłada jakiejś bomby albo nie wysadza domu. Sam przeglądając odcinki jeszcze raz zdrowo się przy niektórych uśmiałem. Te miny psa jak zobaczył że kot go wrabia albo miny zaskoczonego kota są bezcenne. Jednak mimo, iż kot zawsze podpadnie psu to przeważnie na końcu pomiędzy zwierzakami zawsze nastaje zgoda.

Trudno mi napisać, kiedy pojawił się pierwszy odcinek tego serialu. Powstały one bowiem w latach 1972-1976. Wiem natomiast że były stałym punktem w Teleranku oraz były też wyświetlane w czasie trwania "Poranków" dla dzieci w kinach. Serial ten mogą z powodzeniem oglądać i małe dzieci bowiem tutaj nie pada ani jedno słowo a całość opiera się na gagach sytuacyjnych oraz gonitwach. Dużo się dzieje i jest naprawdę śmiesznie.

niedziela, 6 maja 2018

Piesek w kratkę





Jestem taki jak inne psiaki
naprawdę taki sam
i tylko wygląd dla niepoznaki
troszeczkę inny mam.
Z tylu ogonek, w kratki zielone
z przodu kraciasty nos
tyle mam kratek, że na dodatek
w kratkę też daję głos


Piesek w kratkę to sześcioodcinkowy serial, kukiełkowo-aktorski opowiadający o małym niepozornym piesku. "Dobranocka ta powstała przy udziale Pana Adama Kiljana, artysty plastyka, który to zaprojektował - opowiada Pani Zofia Ołdak, reżyser "Pieska w kratkę" - Pan Adam Kiljan, postanowił, że pies ze scenariusza musi się mocno wyróźniać i wymyślił że powinien być w kratkę. Ponieważ jest to mały piesek to ta kratka będzię właściwie go wyróżniała w tym pokoju pełnym zabawek oraz innych przedmiotów.
Ponieważ żyliśmy w takich czasach gdzie o materiał było trudno to dość długo szukaliśmy właściwego wzorca. Dopiero w Cepelii natrafiliśmy na właściwy wzór."
Ale księżyc jest mi świadkiem
że też płatam figle psie
takie różne figle w kratkę
raz się uda a raz nie



Piosenka ta, śpiewana przez tytułowego bohatera oddaje sens temu co się dzieje w każdym odcinku. Jest totalne szaleństwo pieska po mieszkaniu oraz zabawy z zabawkami i przedmiotami codziennego użytku. W jednym odcinku rozbrykany psiak bawi się w indian, jeszcze w innym rozgrywa mecz a kiedy indziej zwiedza kuchnię. Każdemu odcinkowi towarzyszą bardzo fajne piosenki śpiewane przez głównego bohatera (w tej roli Anna Skaros, która użyczyła głosu pieskowi) i przez chór (czyli Alibabki - odcinek "Szeryf długie ucho").

Serial ten wyprodukowany był w studiu SeMaFor w Warszawie a piesek był animowany poklatkowo w scenach bez postaci ludzkich, natomiast w nielicznych ujęciach z aktorami piesek był animowany marionetkowo. Szkieletem pieska był - jak większość figurek, które powstawały w Semaforze - elastyczny drut który dawał wyginać się na wszystkie strony. Kiedy trzeba było zrobić ruch pieska to najpierw trzeba było wygiąć drut do odpowiedniej pozycji, zrobić zdjęcie, potem znowu ułożyć drut i znowu zdjęcie itd itd ....

"Najdłuższa w tym wszystkim była animacja." - mówi Pani Zofia Ołdak - "10-minutowy film przygotowywaliśmy około dwóch miesięcy, ale przedtem trzeba było napisać scenariusz, potem powierzyć komuś dekoracje, scenografie czyli tam też się trochę schodziło, sfilmować scenografię i to wszystko trwało. Potem było montaż, udźwiękowienie itd."

Pamiętam, że pierwszy raz z "Pieskiem w kratkę" spotkałem się (o ile mnie pamięć nie myli) bodajże w którymś z odcinków Piątku z Pankracym. Później też widziałem go w programie 5-10-15. Być może też i miał (a myślę, że na pewno) swoje dziesięć minut w paśmie dla dobranocek tylko nie mogę sobie przypomnieć kiedy to było :)

Warto wspomnieć, że w 1985 roku Pani Zofia Ołdak wpadła na pomysł przypomnienia obecnej młodszej widowni (przypomnijmy że pierwszy odcinek pieska w kratkę powstał w 1968 roku a więc dzieci, które wtedy przeżywały zabawy pieska wydoroślały i pojawiło się nowe pokolenie), zmontowała wszystkie sześć odcinków Pieska w kratkę, poprosiła aktorów Pana Mariana Glinkę oraz Pana Wojciecha Pokorę i w ten sposób powstał film pełnometrażowy "Tato nie bój się dentysty". Piosenkę tytułową do tego filmu zaśpiewała Maryla Rodowicz. Powróciły wspomnienia

środa, 2 maja 2018

Przygody błękitnego rycerzyka




W latach 1963-1965 w telewizyjnych dobranockach dominował serial "Przygody błękitnego rycerzyka", który był jednak jak większość dobranocek pochodzących ze Studia Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej niema tzn. bohaterowie nic nie mówili ale porozumiewali się za pomocą dźwięków. Po dwóch dekadach od tej produkcji twórcy serialu - Lechosław Marszałek oraz Leszek Mech postanowili wyprodukować wersję kinową tego serialu. Przygotowali odpowiedni scenariusz (dodali kilka rzeczy) i poprosili aktorów by podłożyli głosy pod postacie tam występujące. Całość po zmontowaniu była gotowa do projekcji w kinach w 1983 roku. Film miał swoją premierę 1 lutego 1984 roku.





 "Przygody błękitnego rycerzyka" to pełnometrażowy, bo trwający około 90 minut, film animowany, wzorowany na rycerskiej balladzie romantycznej. Różnicą w tym jest, iż zamiast świata ludzi mamy przedstawiony świat owadów. Tytułowy Błękitny rycerzyk jest - tak jak opowiada narrator tej bajki, mól książkowy - błękitnym elfem. Razem ze swym nieodłącznym giermkiem, którego ocalił z karczmy pełnej szerszeni wyrusza w dalekę drogę a jego celem jest uwolnienie siostry Królowej Motyli.

 W filmie tym prowadzi nas kojąca muzyka kompozytora Waldemara Kazaneckiego, który miał smykałkę do takich utworów muzycznych. Słuchając jego muzyki słyszymy swoje dzieciństwo ... można naprawdę się rozmarzyć. Prócz muzyki i dialogów są również piosenki. Tytułową piosenkę wykonuje Michał Bajor, który też użyczył swego głosu głównemu bohaterowi. Piosenkę o wstającym dniu wykonują Alibabki a kołysankę dla małej mróweczki wykonuje Piotr Fronczewski, który użyczył głosu giermkowi.
Teksty wszystkich piosenek wyszły spod piora Agnieszki Osieckiej i Leszka Mecha.



 Warto też wspomnieć o aktorach, których usłyszymy kiedy będziemy oglądać ten film. Prócz wspomnianego Michała Bajora, Piotra Fronczewskiego usłyszymy także Wiesława Michnikowskiego (mól książkowy - narrator), Andrzeja Stockingera (Szerszeń), Ewę Kanię (Królowa Motyli), Joannę Szczepkowską (Księżniczkę), Mirosława Konarowskiego (Paź Królowej), Hannę Mikuć (Mrówkę), Andrzeja Gawrońskiego (Jelonek), Krzysztofa Kołbasiuka (hrabia Tawulec).

 Film ten zdobył w Wielką Nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym dla Dzieci i Młodzieży w Giffoni Valle Piana, Brązowe Koziołki na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza w Poznaniu "Ale Kino!" oraz Nagrodę Jury Dziecięcego "Marcinek" - Kryształowe Koziołki także na tym samym festiwalu.