Koło fortuny

Pamiętacie ten teleturniej? Nie chodzi jednak o "Koło fortuny" nadawane kilka lat temu na uproszczonych zasadach, ale o pierwszą edycję teleturnieju, która pojawiła się w Polsce w 1992 roku. Prowadzącym był wówczas Wojciech Pijanowski, a jego asystentką słynna Magda Masny. Na temat teleturnieju i duetu prowadzących powstało sporo dowcipów, a jednym z nich jest.

Uczestnik "Koła fortuny" podaje kolejną literę:

- D jak d..a.

Prowadzący:

- Magda, odsłoń...

 Program był początkowo nadawany o 21.40. Oglądalność ogromna, bo i ciekawszy był to teleturniej niż ten, który gościł niedawno na antenie dwójki. Tak jakby szefowie tej stacji uznali, że z upływem lat społeczeństwo "zgłupiało", albo oczekuje rozrywki na nieco niższym poziomie.

Różnice? Najważniejsza, to hasła. Te, sprzed kilku lat, odgadywałem czasami bez żadnej litery (choćby: W pustyni i puszczy). Można bowiem było się spodziewać, że będzie to hasło powszechnie znane, łatwe i nie sprawiające uczestnikom i widzom zbyt wielu kłopotów. Te sprzed 20 lat sprawiały natomiast, że człowiek musiał sobie nałamać głowę, by je odgadnąć. Między innymi dlatego tak wielu ludzi śledziło ten teleturniej (drugi powód - nie było tyle stacji telewizyjnych, co teraz...).  Przykład - hasło z kategorii przysłowie: "Kto koło mąki chodzi, powalać się musi"; "Od starych kruków młode uczą się krakać", Cytat: "Wszakże i cyprysy mają swoje kaprysy". itp.

Dostępne kategorie haseł: Powiedzenie, przysłowie, rzecz, osoba, cytat, tytuł, postać, miejsce, miasto...

Za pierwotną wersją teleturnieju przemawia też prowadzący. Można było nie lubić Pijanowskiego, w porównaniu z Krzysztofem Tyńcem był jednak o niebo lepszy. W wersji sprzed kilku lat można było odnieść wrażenie, że to nie jest teleturniej, ale show Tyńca, który mówił dużo za dużo, w dodatku jego gadanie niewiele, albo zgoła nic nie wnosiło do programu.

Krótko o zasadach - w każdej wersji istniały trzy rundy eliminacyjne. Po nich następowała runda czwarta, która decydowała o tym, kto zagra o główną nagrodę. Nieco inaczej było w najnowszej wersji programu, gdzie po upływie określonego czasu uruchamiana była tzw. runda przyspieszona (bez kręcenia kołem podawano literę i próbowano odgadnąć hasło). A potem finał: 3 spółgłoski i jedna samogłoska z wybranej koperty, a także 3 spółgłoski i samogłoska wybrane przez uczestnika. A potem próba odgadnięcia hasła. Do wygrania - samochód (najczęściej, bo później następowały zmiany, można było wygrać np. komplet garnków...)

Ciekawostka - Jeśli ktoś obejrzałby teraz jeden z pierwszych odcinków teleturnieju, byłby niezwykle zaskoczony kwotami, jakie widnieją na kole. Można na przykład znaleźć kwotę "4,5 miliona"! Wszystko dlatego, że obowiązywały wówczas stare pieniądze, w Polsce szalała hiperinflacja, a denominacja nastąpiła dopiero ponad dwa lata po starcie programu....

Bankrut czy słynne "Magda, pocałuj pana" - to wszystko kojarzy się z teleturniejem "Koło fortuny". Zmieniano godzinę i dni emisji, modyfikowano zasady, zmieniał się prowadzący (oprócz Pijanowskiego i Tyńca pamiętam jeszcze Pawła Wawrzeckiego i Stanisława Mikulskiego), aż wreszcie program zniknął. Kilka lat później powrócił, ale jakby inny, nie dla ludzi inteligentnych... Szkoda.

Jaś Fasola

Jaś Fasola (ang. Mr. Bean) – brytyjski serial komediowy. Widzowie najbardziej kojarzą go z grającym tytułową rolę Rowanem Atkinsonem. Powstało wiele części filmów i seriali opisujących jego przygody. Jeden z najbardziej znanych filmów o Jasiu Fasoli nosi tytuł Jaś Fasola: Nadciąga totalny kataklizm (1997). W 2002 powstał film animowany, w którym głosu Jasiowi Fasoli użyczył sam Rowan Atkinson.

Serial cechuje się bardzo małą liczbą dialogów. Główny bohater bardzo rzadko się odzywa. A nawet jeśli, są to pojedyncze słowa lub bardzo krótkie zdania. Ludzie wokół niego odzywają się jeszcze rzadziej. Jeśli do tego dochodzi, to zwykle komentują ekscentryczne zachowanie Jasia Fasoli z pewnej odległości. Wskazują na niego palcem, ale ich słów nie słychać. Znaczenie dialogów jest najczęściej znikome. Dlatego serial może oglądać ktoś nieznający języka angielskiego lub języka na który przetłumaczono.

Jaś Fasola

Tytułowy bohater grany przez Rowana Atkinsona jest dziecinnym, oryginalnym i dającym się lubić błaznem, który często bierze udział w śmiesznych sytuacjach z powodu jego talentu do destrukcji i licznych wynalazków. Żyje sam w mieszkaniu w Highbury (Północny Londyn) i jest zawsze ubrany w brązowy garnitur i wąski, czerwony krawat. Pan Fasola nie należy do osób gadatliwych, w zasadzie prawie się nie odzywa.

We wszystkich odcinkach Jaś Fasola jest ubrany w brązowy garnitur, białą koszulę, czerwony krawat, czarne spodnie i czarne buty, poza odcinkiem „Powrót Jasia Fasoli”, gdzie w restauracji był on ubrany w czarny garnitur i „Przekleństwo Jasia Fasoli”, gdzie w kinie był ubrany w brązowy sweter.
Jego mieszkanie w kilku odcinkach wyglądało zupełnie inaczej.

Pluszowy miś Teddy

Teddy to miś pluszowy Pana Fasoli, traktowany jak największy i najwierniejszy przyjaciel. Miś jest ciemnobrązowy, ma oczy z pinezek oraz ręce i nogi w kształcie kiełbasy. Jaś Fasola zachowuje się tak, jakby miś był żywy. Życie z Panem Fasolą nie jest łatwe, miś również zdążył się o tym przekonać – zostaje odcięta mu głowa, kurczy się w praniu itd.

Samochód Mini

Samochód Jasia Fasoli to Mini. Jest koloru zielono-czarnego. Charakterystyczną cechą tego pojazdu są drzwi kierowcy, zamykane na zasuwę. Pod koniec odcinka „Jaś Fasola znowu w szkole” jego samochód ulega zniszczeniu, ale w następnych odcinkach znowu się pojawia. W pierwszym odcinku jego samochód był koloru pomarańczowego, ma również inny numer rejestracyjny (pomarańczowe auto ma numer rejestracyjny RNT 996H, a zielone SLW 287R).

Niebieskie auto

W wielu odcinkach pojawia się charakterystyczny, trójkołowy samochód Reliant Regal Supervan III. Jego kierowca jest w ciągłym konflikcie z Jasiem Fasolą, co skutkuje żartami w stosunku do auta i przeróżnymi wypadkami z nim związanymi.

Irma Gobb

"Dziewczyna" Jasia Fasoli, która pojawia się w kilku odcinkach. Wciela się w nią Matilda Ziegler. Jaś Fasola traktuje Irmę dość niepoważnie i wydaje się myśleć o niej bardziej jak o przyjaciółce czy dobrym kumplu niż jako o obiekcie westchnień. A jednak staje się zazdrosny, kiedy Irma na dyskotece tańczy z innym mężczyzną w "Jaś Fasola jedzie do miasta". W Boże Narodzenie dziewczyna spodziewa się oświadczyn ze strony Fasoli w odcinku "Wesołych Świąt, Panie Fasola", co jednak nie następuje. W efekcie Irma Gobb na dobre zrywa znajomość z Jasiem Fasolą (nie widać już jej w kolejnych epizodach). Postać Irmy pojawia się później w serialu animowanym. Książka pt. "Pamiętnik Jasia Fasoli" (1993), która jest adaptacją serialu, wyjaśnia, że Jaś Fasola spotyka Irmę Gobb w bibliotece.

Pościel

Zarówno w serialu, jak i w ekranizacji, Jaś Fasola śpi w charakterystycznej pościeli dla dzieci. Jest ona we wzorki przypominające kosmos.

Poniższa lista przedstawia wszystkie odcinki serialu oraz ilość historii w jednym odcinku.

lp.	Oryginalny tytuł	Polski tytuł	Premiera	Czas w min
1.	Mr. Bean	Jaś Fasola	1 stycznia 1990	26
Egzamin z matematyki, ściąganie. Przebieranie się przy niewidomym na plaży. W kościele.
2.	The Return of Mr. Bean	Powrót Jasia Fasoli	5 listopada 1990	26
Zakupy z kartą płatniczą. W restauracji. Na spotkaniu z Królową.
3.	The Curse of Mr. Bean	Klątwa Jasia Fasoli	30 grudnia 1990	25
Na basenie. Próba wyjechania z parkingu. Przygotowywanie kanapki. W kinie, na horrorze.
4.	Mr. Bean Goes to Town	Jaś Fasola jedzie do miasta	15 października 1991	25
Kupno i próby włączenia telewizora. Kradzież aparatu Fasoli. Pogoń za butem. Na pokazie magika i na dyskotece.
5.	The Trouble with Mr. Bean	Kłopoty z Jasiem Fasolą	1 stycznia 1992	26
Pobudka. U dentysty. Piknik - kłopoty z owadem.
6.	Mr. Bean Rides Again	Jaś Fasola znów w podróży	17 lutego 1992	25
Ratowanie chorego na przystanku autobusowym. Wysyłanie listu, szukanie znaczka. Pakowanie się i jazda pociągiem. Lot samolotem.
7.	Merry Christmas Mr. Bean	Wesołych Świąt, Panie Fasola	29 grudnia 1992	27
Kupno bombki i światełek. Zabawa figurkami z szopki. Dyrygowanie orkiestrze. Kradzież choinki. Wysyłanie kartek, prezenty i kolędnicy. Przygotowywanie indyka. Wizyta dziewczyny, nieoczekiwany prezent.
8.	Mr. Bean in Room 426	Jaś Fasola w pokoju 426	17 lutego 1993	25
Rejestracja w hotelu. Ściganie się z innym mieszkańcem hotelu. Rozpakowywanie się w pokoju. Szukanie łazienki. Na schodach, za starszą panią. W restauracji hotelowej. Choroba po zjedzeniu nieświeżych ostryg. Zatrzaśnięcie się pokoju.
9.	Mind the Baby Mr. Bean	Uwaga na dziecko, Panie Fasola	25 kwietnia 1994	25
Znalezienie wózka z dzieckiem. W wesołym miasteczku. Uratowanie dziecka i oddanie go rodzicom.
10.	Do It Yourself Mr. Bean	Zrób to sam, Panie Fasola	10 stycznia 1994	26
"Impreza" sylwestrowa u Fasoli (brak jedzenia). Noworoczna wyprzedaż. Podróż na dachu samochodu. Przemeblowanie i malowanie pokoju.
11.	Back to School Mr. Bean	Jaś Fasola znowu w szkole	26 października 1994	26
Parkowanie i dowodzenie wojskiem. Oglądanie gazetki, przeszkadzanie piszącemu piórem, elektryzowanie. W laboratorium chemicznym, na lekcji rysunku, lekcja judo. Szukanie spodni. Zniszczenie samochodu Fasoli.
12.	Tee Off Mr. Bean	Partia Golfa	20 września 1995	26
W pralni (omyłkowe założenie spódnicy, kawa). Gra w minigolfa.
13.	Good Night Mr. Bean	Dobranoc, Panie Fasola	31 października 1995	25
W przychodni, oczekiwanie na przyjęcie. Zdjęcie z żołnierzem. Problemy z zaśnięciem.
14.	Hair by Mr. Bean of London	U londyńskiego fryzjera	15 listopada 1995	27

Opowieści z Narni

Gdy dziś ktoś wspomni o Opowieściach z Narnii, na myśl wszystkim przychodzą w pierwszej kolejności filmy nakręcone w ostatnich latach, a potem seria książek. Na początku lat 90 dzieciaki miały jednak możliwość obejrzenia innej adaptacji książek Lewisa. Były to trzy sześcioodcinkowe seriale, które TVP emitowała w czasie ferii świątecznych i zimowych.

 Dziś spoglądając na ten serial łatwo zauważyć wszelkie niedoskonałości, sztuczności, itp. Będąc dzieckiem byłem jednak serialem zachwycony. Szczególnie pierwszą i trzecią serią. Pierwsza sześcioodcinkowa seria obejmowała "Lwa, czarownicę i starą szafę", druga to ekranizacja części "Książę Kaspian" i "Podróż wędrowca do świtu", trzecia zaś to "Srebrne krzesło". Emitowane były albo rano, po dziewiątej, albo po szesnastej. O tej porze były bowiem emitowane bloki dziecięce.

   Każdy odcinek kończył się w takim momencie, że dzieciaki nie mogły się doczekać następnego. Seriale były bodaj produkcji brytyjskiej, zapamiętałem zaś przede wszystkim dziewczynkę, która odgrywała rolę Lucy. Była wręcz stworzona do... płaczu. Odcinki trwały po nieco ponad 20 minut, nie było dubbingu. Za to była ładna muzyka na początku i końcu odcinka. Mnie się przynajmniej podobała. 

Tym razem nie było mowy o animowanym lwie, czy człowieku w kostiumie lwa. Serialowy Aslan z produkcji BBC był dokładnie taki jaki powinien być.

Ale dlaczego zwracam na to uwagę?

Może dlatego, że tylko jego postać wygląda bardzo autentycznie. Reszta zwierząt to po prostu aktorzy w wielkich puchatych kostiumach.

Po za tym telewizja BBC jako jedyna sprostała zadaniu - czyli  nakręceniu jeszcze  kilku części. 

Pierwszy sezon zatytułowany "Lew, Czarownica i Stara szafa" składał się z 6 odcinków, a jego premiera odbyła się w 1988 roku.

Drugi sezon "Książę Kaspian" liczył sobie 6 odcinków. Premiera odbyła się w 1989

Trzecia seria -  pod tytułem "Podróż "Wędrowca do Świtu" miała swoją premierę tego samego roku co druga część, i liczyła 4 odcinki.

 Czwarty i ostatni sezon  - "Srebrne Krzesło"  składał się z tej samej liczby odcinków co "Lew, Czarownica i Stara szafa". Premiera odbyła się w 1990 roku.

Pozostałych części - "Konia i jego chłopca", "Siostrzeńca Czarodzieja" i "Ostatniej Bitwy" nie ekranizowali.

Fabuła serialu skupia się na sześciu bohaterach -  Piotrze, Zuzannie, Edmundzie, Łucji, Eustachym i Juli którzy za pomocą magi przedostają się do świata Narnii, by stoczyć walkę ze złem.

Obsada

Richard Dempsey - Piotr Pevensje

Sophie Cook - Zuzanna Pevensje

Jonathan R. Scott - Edmund Pevensje

Sophie Wilcox - Łucja Pevensje

David Thwaites - Eustachy Scruub

Camilla Power - Julia Pole

Barbara Kellerman - Biała Czarownica/Zielona Czarownica

Ronald Pickup - Aslan (głos)

Serial ten był także wiele razy wznawiany i wydawany na DVD

 W 2005, 2008 i 2010 pierwsze trzy sezony zostały wydane na DVD w Polsce.

La Linea

La Linea (Linia, Balum Balum) – to włoski cykl krótkich filmów animowanych o bohaterze żyjącym w świecie wykreowanym przez linię narysowaną tajemniczą ręką. Na drodze ludzika wyrastały wciąż nowe przeszkody, a wszystkiemu towarzyszyła charakterystyczna muzyka balum, balum.

Serial emitowany był w Polsce w latach 80. w czasie niedzielnego programu 7 anten oraz w połowie lat 90. jako wypełniacz czasu antenowego, tzw. "zapchajdziura". Na świecie emitowany był w ponad 40 krajach.

O postaci wrednego, krzykliwego a jednak sympatycznego człowieczka napisano 5 książek.
Charakterystyczna postać z serialu została wykorzystana w ogromnej liczbie reklam na całym świecie – w Polsce m.in. przez firmę Polkomtel w reklamie Simplusa oraz kilka sieci firm gastronomicznych. Podobnej postaci użyto również w teledyskach piosenek The Riddle i Bla bla bla Gigi d'Agostino oraz (Don't) Give Hate a Chance zespołu Jamiroquai. W podobnym klimacie utrzymana jest kanadyjska kreskówka Doodlez emitowana przez Nickelodeon.

Dla przypomnienia, klika odcinków :

Źródło Wikipedia

Rumcajs

Rumcajs miał czarną brodę, takież same kudły, chodził ubrany w obdartą ze wszystkich stron garderobę. Na głowie posiadał czerwony kapelusz i mówił chropowatym głosem. Wyjęta spod prawa postać dysponowała charakterystyczną krótką bronią palną, ładowaną bodajże szyszkami. Tych było pod dostatkiem, gdyż ze swą familią bohater mieszkał w Rzacholeckim Lesie pod Jičínem.

Powiadają, że Rumcajs nim stał się rozbójnikiem, zajmował się w miasteczku szewstwem. Do zejścia na przestępczą ścieżkę zmusiły go uwarunkowania ekonomiczno-polityczne. Zaciekłym wrogiem Rumcajsa, człowieka z plebsu, był arystokrata Książę Pan – stan cywilny: żonaty z Księżną Panią.
Bohater naszej (a właściwie czechosłowackiej) bajki także był żonaty. Z małżonką Hanką posiadali synka Cypiska, który nieraz przysporzył ojcu wiele kłopotów. Podobnie jak sama Hanka. Kiedyś została uwięziona przez Księcia Pana. Rumcajs postanowił ją wyswobodzić. Chciał wyrwać kraty z okna celi. Własnymi rękami. Taki to był mocarz!

Autorem wizerunku Rumcajsa jest Radek Pilař, malarz. U naszych południowych sąsiadów Rumcajs do dzisiaj jest postacią popularną. Jej kult dorównuje niemal temu, jakim otacza się bohaterów bajek wyprodukowanych w analogicznym czasie w wytwórniach krajów kapitalistycznych i niezaangażowanych.

A u nas seria o Rumcajsie była pokazywane w różnych dobranockach i o różnych porach.

Źródło: http://www.nostalgia.pl

Opowieści z zielonego lasu

"Opowieści z zielonego lasu" to kolejne anime wyprodukowane w 1973 roku. Oryginalny tytuł w tłumaczeniu na polski brzmiał "Górski szczur, Rocky Chuck" jednak zmieniono chyba jego tytuł by był bardziej przyjazny dzieciom. Zapewne też zmieniono imiona niektórych zwierzątek aczkolwiek wsłuchiwałem się w japońską wersję tej bajki i chyba nie było aż tak drastycznych zmian.

Bohaterem tej bajki jest świstak Rocky, który wraz ze swoją towarzyszką Polly pojawiają się w tytułowym zielonym lesie. Poznają tam nowych przyjaciół i razem stawiają czoła drapieżnikom czyhających na ich życie takich jak wydry, lis czy człowiek.

Cała seria liczy sobie 52 dwudziestominutowe odcinki. Nie wiem czy ówczesna telewizja puściła je wszystkie (myślę, że nie). Ich emisja według tego co znalazłem w programie zamieszczonym w tygodniku Radio i Telewizja z 1979 roku przypadała na ten rok i była oczywiście emitowana w niedzielnej wieczorynce.
Całość oczywiście była zdubbingowana po polsku. Niestety były to czasy kiedy dominował magnetofon szpulowy a nie sądzę by ktoś miał to na taśmach szpulowych nagrane by móc zmiksować dźwięk z obrazem.
Na szczęście zachowały się japońskie i angielskie wersje tej bajki. Tym, którzy zechcą sobie przypomnieć mniej więcej o czym to było odsyłam do youtuba. Wystarczy wpisać angielską wersję tej bajki czyli "Fables of the green forest".

Pamiętam tyle że na początku modrosójka błękitna imieniem Sammy (okropny z niej był ptak, krzykliwy i uprzykrzający niektórym zwierzątkom życie) wykrzykiwała na początku "Wiadomości! Wiadomości!" (w oryginale słychać że mówi o kłopotach) a potem leciała właściwa piosenkę. Zamieszczam ją oczywiście dla przypomnienia jak również zamieszczam także czołówkę japońską byście mogli się przekonać jak różne były to czołówki.

Źródło: http://www.nostalgia.pl

.

Safari

Safari (oryg. Safari), serial telewizyjny dla dzieci, produkcji czechosłowackiej, z roku 1986. Wakacyjne przygody gromadki dzieci, spędzających lato razem u wujostwa – pracowników ogrodu zoologicznego. Polska premiera odbyła się na kanale TVP 1 w dniu 3 lipca 1991 roku.

Głównymi bohaterami są czworo dzieci: Janko i Monica Urbanovi - , "Sowa" - wnuk profesora Jansky (F. Dibarbora), i Elen - córka Dyrektora szwajcarskiego zoo.

 

Źródło: http://www.fdb.cz/serial/safari/18372

Heidi

Heidi - serial telewizyjny dla dzieci, produkcji zachodnioniemiecko-szwajcarskiej. Historia dziewczynki, która mieszka z dziadkiem w szwajcarskich Alpach. Jest jedną z najbardziej znanych ekranizacji powieści Heidi, szwajcarskiej pisarki; Johanny Spyri.
Światowa (szwajcarska) premiera serii miała miejsce jesienią 1978 roku. W Polsce, serial emitowała Telewizja Polska, w sobotnim porannym bloku programów dla dzieci; od końca 1989 roku do 23 czerwca 1990.

Czołówka:

Mała Heidi jest sierotą, wychowywaną przez siostrę zmarłej matki. Gdy ciotka dostaje jednak propozycję dobrej pracy we Frankfurcie, oddaje przeszkadzającą jej w tym Heidi, pod opiekę zdziwaczałego dziadka, zwanego Halnym Stryjkiem. Heidi szybko się z nim zaprzyjaźnia, a za jej sprawą, zmienia się wizerunek dziadka we wsi. Wnuczce i dziadkowi nie jest jednak dane cieszyć się długo wspólnym życiem, gdyż ciotka niespodziewanie wraca i oświadcza, iż zabiera dziewczynkę do Fraknfurtu, gdzie ma być towarzyszką zabaw chorej Klary. Heidi nie czuje się dobrze w nowym miejscu i coraz bardziej tęskni za domem. Gdy zaczyna chorować, lekarz rodzinny każe bezzwłocznie odesłać ją na wieś. Heidi szybko odzyskuje siły i zaprasza przyjaciółkę na wakacje. Pobyt chorej dziewczynki w górach przywraca jej siły i Klara również wkrótce wraca do zdrowia.

Niebieskie Lato

Niebieskie lato (hiszp. Verano azul) – młodzieżowy serial telewizyjny hiszpański z 1981 roku. Składał się z 19 55-minutowych odcinków, wyreżyserowanych przez Antonio Mercero.
W samej Hiszpanii serial przyciągnął przed ekrany ponad 20 milionów widzów. Emitowany w polskiej telewizji w połowie lat 80. XX-wieku. Był także emitowany przez telewizje krajów takich jak Portugalia, Angola, Chorwacja i Bułgaria.
Serial opowiada o przygodach grupy nastoletnich przyjaciół podczas wakacji w hiszpańskim mieście Nerja na wybrzeżu Costa del Sol w południowej Hiszpanii. Przedstawiał zupełnie nowe i niespotykane wartości takie jak hipisowski styl życia.

Parę słów o bohaterach, którzy zapadli mi w pamięci :

Bea (Beatrice) - była najstarsza z całej paczki ale nie była jej przywódcą. Przywódcą była siostra Tito, ale nie jestem tego pewien (a może siostra Pirahnii ?). Co kilka odcinków umawaiała się z jakimiś miejscowymi chłopaczkami :)

Pancho - był miejscowym i mniej więcej w wieku Beatrice (zresztą jak wyszło w ostatnim odcinku - kochał się w niej)

Javi - wysoki blondyn, typ "zbuntowany"

Pirahna - grubas, który lubił zawsze coś wcinać. Najbardziej zaprzyjaźniony z Tito.

Chanquette - marynarz zaprzyjaźniony z dzieciakami. Dawał im dobre rady itp. (taki "wujek dobra rada"). W jednym z odcinków Chanquette umiera i władze miasta chcą rozwalić jego łajbę spychaczami natomiast nasi bohaterowie z Julią na czele urządzają coś w rodzaju strajku okupacyjnego na w/w łodzi.

Czołówka była bardzo fajna - leciała wtedy ta melodia, którą pamiętam do dziś, i pokazana była cała paczka jadąca na rowerach nadmorską szosą. Było pokoeli zbliżenie na każdego na przykład : Javi jechał bez trzymanki, Pirahna wcinał loda na patyku itp.

Kilka odcinków, które zapadły mi w pamięć :

* Bea umówiła się z jakimś przystojniaczkiem - dowiedziała się o tym reszta grupy i postanowili urządzić im w miejscu randki tzw. "oborę" :), w czym pomogły im radiotelefony kupione Pirahnii przez ojca (kapitalna scena jak Pancho udawał małpę)

* Przyjaciele stwierdzili, że świat dorosłych jest do d*** więc postanowili się buntować - czyli stowali chwyty takie jak nie odżywianie się, mówienie wspak albo odpowiadanie na każed pytanie - "Być może..." itp.

* Do miasteczka przyjechał Bruno - sławny piosenkarz aby kręcić teledysk. Wymyka się ekipie i błądzi po plaży. Tam spotyka Chanquetta - zwierza mu się, że sława go przerasta i ma tego dość. Następnego dnia marynarz przedstawia dzieciakom Bruna jako swojego kumpla. Oczywiście Bea i jej kumpelka rozpoznają kto to jest.

* Umiera Chanquette i grupa dzieciaków z Julią "walczy" o pozostawienie jego łajby w której mieszkał w spokoju.

* Ostatni odcinek - wszyscy odjeżdżają do domów. Pancho (miejscowy) zostaje. Pirahna daje Titowi kijankę, która nazywa się też "Pirahna". Wychodzi na jaw, że Pancho się zakochał w Bei (utkwiła mi w pamięci ostatnia scena jak Bea, jej brat i rodzice odjeżdżają samochodem a Pancho biegnie za nimi i krzyczy "Beatrice ! Beatrice!".



Źródło: http://www.nostalgia.pl i wikipedia

Tajemnice wiklinowej zatoki

I raz na wierzchu, raz na dnietak w życiu jest to każdy wie
I raz na lądzie, raz na dnie
przygoda nasza dzieje się

"Tajemnice wiklinowej zatoki" to serial rysunkowy odznaczający się bardzo efektowną formą oraz dużymi walorami poznawczymi, wychowawczymi i rozrywkowymi. Siedem odcinków tej animacj zostało wyprodukowane na przełomie lat 1984-1988 pod reżyserią Wiesława Zięby. Akcja rozgrywa się wśród zwierząt wodnych - piżmaków i bobrów, nutrii. Główny bohater - piżmak Serafin, opuszcza rodziną norę i rozpoczyna samodzielne życie, wplątując się z braku doświadczenia w liczne perypetie. Poprzez ukazanie swoistej edukacji życiowej małego piżmaka twórcy serialu zwracają uwagę młodym widzom na ważne dla każdego wartości: przyjaźń, koleżeństwo, zaufanie, odpowiedzialność. Walorem tego serialu jest staranna animacja, dobre tempo oraz atrakcyjne piosenki.

Dlaczego właśnie to piżmak był bohaterem tajemnic Wiklinowej Zatoki? "Gdy spotkaliśmy się u niego w domu (scenarzysty serialu Jerzego Siatkiewicza) na wsi, pokazał mi mieszkaące w pobliżu piżmaki." - wspomina reżyser, Wiesław Zięba - "To bardzo wrażliwe zwierzątka, wymające czysej wody, nie przeżyją w zanieczyszczeniu. Zależało mi na prostej filozofii, aby stworzyć postaci zwyczajnych bohaterów żyjących w naturalnym otoczeniu."

Jeśli zaś chodzi o muzykę to część muzyczną skomponował Waldemar Kazanecki. "Przyznam, że najbardziej lubię te części, do których skomponował muzykę Waldemar Kazanecki." - wspomina reżyser - "Muzyka miała duże znaczenie w tym filmie, choć nie brzmiała przez cały czas. Były też momenty ciszy, bo cisza także jest muzyką."

Bajkę tą charakteryzuje też spora ilość piosenek i to w większości w stylu country. Tytułową piosenkę "I raz na wierzchu, raz na dnie" wykonał Michał "Lonstar" Łuszczyński, gwiazda polskiej muzyki country. Wykonał ją wraz z zespołem Little Ole Opry.

Głosom głównych bohaterów użyczyli Pani Ewa Złotowska (niezapomniana pszczółka Maja) jako piżmak Serafin oraz Pan Andrzej Gawroński jako szczur Serafin. Z materiałów siedmioodcikowego serialu reżyser zmontował w 1985 roku pełnomerażowy film kinowy pod tym samym tytułem. Wraz ze zmontowanym filmem zmieniły się głosy głównych bohaterów. Panią Złotowską w roli Archibalda zastąpił Mirosław Wieprzewski a Pana Gawrońskiego w roli Serafina zastąpił Maciej Robakiewicz. W 1995 roku reżyser ponownie powrócił do swoich bohaterów przygotowując siedem odcinków "Powrotu do Wiklinowej Zatoki" a dwa lata później, w 1997 roku wyreżyserował "Zimę w Wiklinowej Zatoce".
Później bohaterowie serialu mieli jeszcze dwa wejścia kinowe a mianowicie w "Magicznej gwieździe" (2002) oraz "Wielkiej wędrówce" (2006).


ŹRÓDŁO: http://www.nostalgia.pl/

W pustyni i w puszczy

Ekranizacja jednej z najpoczytniejszych powieści Henryka Sienkiewicza, która powstała w roku 1911 i była ostatnim ukończonym dziełem pisarza. Pierwowzorem Nel stała się 10-letnia adoptowana córka przyjaciela Sienkiewicza, zaś pierwowzorem inżyniera Tarkowskiego był inż. Mieczysław Gieniusz, który pracował przy budowie Kanału Sueskiego. Handlarze niewolnikami porwali mu jedynego syna. Chłopca nigdy nie udało się odnaleźć. Usłyszaną od Gieniusza historię pisarz wykorzystał w powieści. Próby sfilmowania "W pustyni i w puszczy" podejmowali przed wojną Amerykanie, a także Włosi i Niemcy. Jednak przewidując duże trudności, wycofali się przed rozpoczęciem zdjęć. Film Władysława Ślesickiego jest wierną adaptacją Sienkiewiczowskiej powieści. Wprowadzone przez reżysera zmiany są nieliczne i polegają głównie na skondensowaniu akcji. Odtwórców ról Stasia i Nel wybrano spośród blisko 7 tysięcy dziewcząt i chłopców. Nel zagrała Monika Rosca, wówczas ośmioletnia uczennica szkoły muzycznej. W roli Stasia wystąpił urodzony w roku 1955 Tomasz Mędrzak, wtedy uczeń IV klasy liceum.
Film realizowano - z przerwami - blisko trzy lata. W Egipcie kręcono plenery kairskie, w Bułgarii powstały kulminacyjne sceny I części filmu - zabicie lwa i Beduinów, sceny ze słoniem, natomiast w Sudanie - II część filmu. Meę i Kalego zagrali amatorzy z Sudanu, a epizodyczną rolę piastunki Nel, panny Oliver - Stefania Mędrzakowa, matka Tomasza. W roli Saby wystąpiły dwa płowe dogi - Łoś i Apacz. Treserem obu psów był płk Franciszek Szydełko, który wcześniej przygotowywał filmowego Szarika z "Czterech pancernych". Poczciwym słoniem Kingiem, zamiast powieściowego słonia afrykańskiego, był łagodny słoń indyjski z bułgarskiego cyrku. Wykorzystano też wiele cennych rekwizytów - m.in. dziewiętnastowieczny sztucer, egzemplarz "Pana Tadeusza" wydany w Paryżu w połowie XIX stulecia.






Źródło: www.filmpolski.pl

Szwajcarscy Robinsonowie

Szwajcarscy Robinsonowie (Swiss Family Robinson) z 1976 roku − kanadyjski serial telewizyjny– jedna z wielu ekranizacji powieści Johanna Davida Wyssa.

Serial składał się z 26 półgodzinnych odcinków. Po raz pierwszy wyemitowano go w Kanadzie, 6 września 1976 roku. W Polsce wyświetlała go TVP1 w roku 1988.

Opowiadał o przygodach pięcioosobowej rodziny, która na początku XVIII wieku, w wyniku katastrofy morskiej, wylądowała na bezludnej wyspie. Z pomocą zaledwie kilku ocalałych ze statku rzeczy, musieli na nowo zorganizować sobie życie.

Pamiętam, ze serial lecial po Teleranku i ogladaliśmy go całą rodziną. Zawsze marzyłam, zeby znaleźć się na jakiś czas na takiej wyspie i miec takie przygody. 

Serial zaczynał się sceną z rodzinką płynącą na różnych deskach i ratującą się, a potem na tej wyspie wśród zwierzątek itp. Końcówka była do tej samej muzyki (tylko, że bez tego fragmentu podczas burzy) i pokazywali od góry tą rodzinę biegnącą/goniąca się po plaży z wysokim brzegiem.

Matka miała niebieską sukienkę, a dziewczynka (Marie) czerwoną, z brązową kamizelką. Obie miały ciemne włosy, a dziewczynka nosiła je zaplecione w dwa warkoczyki. Ojciec był brodaty. Najstarszy syn (Ernest) miał ciemne, kręcone włosy, a średni (Frantz) chyba jasne.

Na początku oni myśleli, że on zginął, bo nie "wylądowali" razem i nawet zrobili mu symboliczny grób. Pamiętam odcinek, w którym pojawił się jakiś chłopiec, chyba murzynek, a Marie ugryzł wąż. Ona wtedy gdzieś chyba uciekła i była w jakieś jaskini i ten chłopiec pojawił się znowu i nozem rozciął jej to ugryzienie. Pamiętam, jak ojciec chyba i chłopcy popłynęli na sąsiednią wyspę.

Czołówka:

Pierwszy odcinek po Angielsku:

Źródło: Wikipedia i http://www.forum.nostalgia.pl/

Janka

Polska wieś lat dwudziestych XX wieku. Gromada dzieci, tworzących dwie "walczące" ze sobą bandy. Jednej z nich - "Orłom" przewodzi Janka, kilkunastoletnia wnuczka lokalnego kramarza, a drugiej - "Wilkom" - jej rówieśnik - Julek Bromski, chłopak z podupadającego dworku. Obie grupy, współzawodnicząc ze sobą, przeżywają wiele wspaniałych przygód. Wszyscy są zauroczeni samolotem, który z pomocą wiejskiego kowala buduje stryj Julka, zakochany w owdowiałej matce Janki. Zadawnione konflikty pomiędzy ich rodzinami zaostrzają rówieśniczą rywalizację. Do tego dochodzi charakterystyczna dla nastolatków szorstkość i równie naturalna w tym wieku - fascynacja płcią przeciwną, która łatwo może przerodzić się w prawdziwe uczucie.


Serial "Janka" jest typowym przykładem kina familijnego, zrealizowanego we współpracy polsko-zachodnioniemieckiej, adresowanego już nie do najmłodszej widowni, lecz raczej do nastolatków, a także dorosłych członków rodziny. Premierowy odcinek wyemitowano w niedzielnym kinie Teleranka 24 września 1989r. Od tej pory przez 15 tygodni śledziliśmy z zapartym tchem przygody Janki, Julka oraz ich przyjaciół a także zawirowania wokół spraw dorosłych, których nastolatkowie raczej nie mogli rozgryźć.

Atutem tutaj są w pewnym sensie piękne widoki tamtych gospodarstw, miłośnicy koni znajdą też tutaj coś dla siebie a ci co lubią muzykę będą mogli się zachwycić piękną czołówką muzyczną, której autorem jest Andrzej Korzyński i Krzesimir Dębski.



Nie zapominajmy również o przyzwoitej obsadzie aktorskiej : Krzysztof Kowalewski, Joanna Żółkowska, Grzegorz Wons, Zofia Merle, Ryszarda Hanin i wiele innych znanych aktorów w epizodycznych rolach.



Warto też wspomnieć o głównych dziecięcych rolach czyli o Agnieszce Kruk (Janka) i Tadeuszu Horvath (Julek). Rola w tym serialu to nie był ich debiut. Wcześniej już spotkali się na planie "Urwisów z Doliny Młynów" i "Klemensie i Klementynce".

Agnieszka Kruk po swoich młodzieżowych rolach (później zagrała rolę Iwonki w filmie "Panny" Andrzeja Wajdy) na kilka lat przystopowała z rolami skupiając się na studiach w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Następnie powróciła na szklany ekran rolą Maryśki Jurewicz w serialu "Boża Podszewka", później pojawiłę m.in. u boku Macieja Stuhra w filmie "Fuks".
Niestety wkrótce dały znać o sobie problemy psychiczne. Używki, do których gwiazda zaczęła sięgać a także depresja spowodowały ciąg nieprzerwanych wzlotów i upadków także w życiu prywatnym. W jednym z wywiadów aktorka żaliła się "Zobaczyłam, co narkotyki mogą zrobić z mózgu". Mimo tych przeciwności Agnieszce udało się zebrać w sobie i w 2011 roku ponownie pojawiła się w serialu "Rezydencja".



A co z Tadeuszem Horvath'em ? Po sukcesie serialu "Janka", którego twórcy mocno premiowali także za granicą jego matka zabrała go do Nowego Jorku. Pół roku, które miał tam spędzić zamieniło się na ... 17 lat. Niestety, życie w Ameryce nie było usłane różami. Aktor musiał tam pomóc mamie w utrzymaniu pięciorga rodzeństwa.
Mimo, że imał się różnych zawodów (także sprzedawał lody w swojej ciężarówce-sklepie) nie porzucił swych marzeń o aktorstwie. Grywał w lokalnym teatrze oraz statystował w kilkudziesięciu filmach z udziałem takich gwiazd jak Mel Gibson, Julia Roberts i Sylvester Stallone. W jednej z produkcji miał nawet szansę wypowiedzieć kwestię: "Give these bastards a lesson". To jego wybrano spośród trzystu innych ochotników.

Na zakończenie dodam że w 1990 roku na Festiwalu Filmów dla dzieci serial "Janka" został odznaczony Poznańskim Koziołkami w kategorii filmów aktorskich w grupie filmów dla dzieci (z wybranych fragmentów odcinków serialu złożono 2-godzinny film).