Tip i Tap

Tip i Tap mimo - iż bajka przyszła do nas z Czechosłowacji, została jednak wymyślona w Belgii w 1969 roku. Dwadzieścia sześć epizodów było u nas wyemitowanych w paśmie dobranocki (nie pamiętam ale obstawiam poniedziałek bo on był zarezerwowany dla czechosłowackich bajek) pod koniec lat 70-tych.

Bajka ta opowiadała o dwóch małych pieskach przeżywających różne przygody. Za każdym razem wplątują się w jakieś kłopoty. A to nie chcą myć zębów, a to ścigają kreta, który zniszczył ogród ich stryjka a kiedy indziej chcą nauczyć sztuki pływania małą kaczuszkę.

Na szczęście nad nimi oczywiście czuwa wujek Fido, który jako chyba jedyny psi przedstawiciel za pomocą swoich uszu potrafił fruwać. W odpowiednim momencie pojawia się i stara się naprawić to co nabroili jego siostrzeńcy.

Dobranocka zawsze kończyła się odprowadzeniem Tipa i Tapa przez wujka Fido do łóżka oraz końcowym tekstem wypowiadanym przez Fido: "Dobranoc" co w odpowiedzi bohaterowie mówili: "Dobranoc wujku Fido, dobranoc dzieci". Po czym grzecznie zasypiali.

Wodne dzieci

Film ten opowiada o przygodach Toma, który był biednym ale dobrym chłopcem. Jego rodzice po urodzeniu porzucili go a więc dla wszystkich innych był Tomem Jakimś Tam. Przez całe swoje dzieciństwo pracował dla dwóch opryszków, zarabiając w ten sposób na chleb. Pewnego dnia złodzieje w przebraniu za kominiarzy planują obrobić dom należący do ludzi bogatych. W drodze do tego domu spotykają pewną starą kobiętę niosącą chrust.

Staruszka w starciu z nimi nie miała żadnych szans i znalazła się na ziemi. Tom, który szedł za nimi pomaga starszej kobiecie podnieść się. Za chwilę orientuje się że staruszki tej nie ma. Przy wejściu do domu drzwi otwiera im służąca. W kierunku Toma posyła tajemnicze mrugnięcie okiem. Tom zaczyna ten gest kojarzyć sobie z "tajemniczą głową" którą widział dzień wcześniej i która tak samo mrugnęła do niego.

Złodzieje tymczasem zaczynają plądrować dom. Tom dociera do pokoju dziewczynki Eli. Zaczynają ze sobą rozmawiać ale zza ściany dochodzą dziwne hałasy. Tom otwiera drzwi do sąsiedniego pokoju i widzi tam jednego ze swych "opiekunów" plądrujących mieszkanie. Niezadowolony złodziej rzuca w kierunku Toma worek a służącej która w chwilę potem wchodzi do mieszkania próbuje wmówić że to chłopiec próbował okraść a on mu przeszkodził. Chłopiec ucieka a za nim rusza pogoń. Tom dociera do stromego wodospadu, tam spotyka pewną piękną panią, która skinęła na niego głową tak jakby odczytała jego myśli i zezwoliła mu na to. Tom bierze psa i skacze w nurt wody. Tutaj zaczyna się sekwencja animowana.

Tom, który pierwszy raz znajduje się w wodzie od stworzeń tam znajdujących się uczy się pływać. Swój spryt i naukę pływania wkrótce może przetestować gdy przyjdzie mu się zmierzyć z bandą wydr. Pokonany herszt bandy odpowiada mu że jego problem mogą rozwiązać wodne dzieci. Tom udaje się w dalszą drogę i spotyka uwięzionego homara Jocka. Pomaga się mu wydostac a ten obiecuje chłopcu wskazać drogę do wodnych dzieci. Po drodze przyjaciele docierają do wraku statku w którym straszy. Postanawiają to zbadać. Strachy na lachy ?

 Nie, to straszy konik morski - Teofil, który również przyłącza się do Toma i Jocka. Cała trójka w poszukiwaniu wodnych dzieci wpada w pułapkę zastawioną przez rekina i węgorza. Pomaga im ryba piła, która muszkieterskimi wyczynaniami wyciąga przyjaciół z opresji. Wkrótce Tom i jego przyjaciele docierają do kryjówki wodnych dzieci. Dzieci, udzielają Tomowi wszelkich informacji i wskazują osobę mogącą pomóc Tomowi w wydostaniu się na ląd. Tom postanawia udać się następnego dnia ale nazajutrz wszystkie wodne dzieci zostały porwane i przetrzymywane przez rekina. Tom udaje się do władcy mórz - Posejdona. Ten zaś każe Tomowi dokonać dobrego wyboru. Chłopiec mając na uwadze wydostanie się na zewnątrz decyduje się pozostać i pomóc uwięzionym dzieciom. Dochodzi wkrótce do pojedynku Toma z rekinem w którym chłopiec wychodzi zwycięsko i uwalnia uwięzione dzieci. Posejdon zaś w zamian za dokonanie właściwego, dobrego wyboru uwalnia Toma i odsyła go na ziemię.

Chłopiec spotyka ponownie złodziejaszków, którzy nie zrażeni poprzednim fiaskiem zamierzają napaść jeszcze raz na ten sam dom. Tym razem Tom staje w obronie domowników i obezwładnia swoim sobie znanym sprytem złodziei. Na cześć Toma zostaje wydana uroczysta kolacja. Tom opowiada swoje przygody jakie spotkały go w wodzie ale nikt nie chce mu uwierzyć. Zdesperowany Tom bierze Elę nad znany sobie staw a głosy wydobywające się ze stawu przekonują Elę o prawdziwych opowieściach Toma.

Don Kichot z La Manczy

Don Kichot / Don Kichote – zmyślny szlachcic z la Manchy (hiszp. Don Quijote de la Mancha) – hiszpański serial animowany z 1979 roku oparty na motywach powieści Miguela De Cervantesa. W Polsce emitowany w 1993 roku na Polsacie pod nazwą Don Kichot.

Odcinki Online: https://www.dailymotion.com/video/x3pcyih

Don Kichot był szlachcicem zamieszkałym w wiosce La Mancha. Fascynowały go romanse rycerskie i opowieści o rycerzach, które całymi dniami czytał. W końcu postanowił zostać błędnym rycerzem, podróżować po świecie i stać na straży dobra i honoru. Tak też uczynił. Na pierwszą wyprawę wybrał się samotnie, ale szybko się ona skończyła, ponieważ został pobity przez napotkanych robotników, których chciał zmusić do wysławiana urody damy jego serca, Dulcynei z Toboso. Kiedy tylko wyzdrowiał, natychmiast wyruszył w kolejną podróż, tym razem zabierając ze sobą giermka. Był nim niepiśmienny wieśniak Sancho Pansa, człowiek chciwy, chytry i pazerny, ale jednocześnie rozsądny i trzeźwo patrzący na życie. Don Kichot obiecał mu, że uczyni go gubernatorem wyspy. Sancho bardzo lubił Don Kichota i starał się chronić go przed nieprzyjemnościami, jakie wynikały z jego dziwnych wyobrażeń o świecie. Niestety zwykle mu się to nie udawało i często musiał leczyć swojego pana z sińców i guzów. Don Kichot wszędzie widział bandytów, damy w niewoli i olbrzymów, z którymi musiał walczyć, co było przyczyną wielu kłopotów. Don Kichot zabił między innymi kilka owiec z mijającego go stada, ponieważ myślał, że wzniecany przez nie kurz wywołany jest walką dwóch armii rycerzy, oraz walczył z wiatrakami, które wziął za olbrzymy. Ośmieszył się także, nosząc na głowie miednicę, którą uważał za legendarny rycerski hełm.

Ponieważ wyprawa trwała bardzo długo i istniała obawa, że Don Kichot w końcu straci w niej życie, jego przyjaciele - Kapłan i Golibroda - z pomocą wtajemniczonego we wszystko Sancho Pansy i udającej księżniczkę w opałach damy zwabili Don Kichota z powrotem do domu. Był już na to najwyższy czas, gdyż rycerz znajdował się w bardzo kiepskim stanie.
W drugiej części powieści Sancho zostaje gubernatorem wyspy, ale okazuje się, że kompletnie nie radzi sobie z wypływającymi z tego obowiązkami. Don Kichot natomiast, mimo próśb i ostrzeżeń siostrzenicy i przyjaciół, wyrusza na trzecią wyprawę. Jest ona niestety bardzo nieszczęśliwa w skutkach - rycerz zostaje szczególnie dotkliwie pobity i mimo troskliwej opieki umiera.

Dartagnan i trzej muszkieterowie ( Wersia Rosyjska )

Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego

"paraparapa radujemsia .... " - no właśnie, kto pamięta tą słynną piosenkę, jak również i inne piosenki, które słuchaliśmy oglądając jedną z kolejnych wersji przygód słynnych muszkieterów - tym razem pochodzących od naszego wielkiego brata ze wschodu. Tak, tak ... rosjanie też mieli spory wkład w robieniu filmów historycznych, głównie opisujących raczej historię ich kraju ale tym razem zrobili wyjątek i wzięli się za ekranizacje powieści Alexandra Dumasa.

Warto jednak dodać, iż postawili na niecodzienny scenariusz bowiem z tego 3-odcinkowego mini serialu zrobili musical, gdzie prócz akcji mogliśmy sobie posłuchać również i piosenek w wykonaniu aktorów.

Przygody Dartagnana i trzech muszkieterów były już sfilmowane na różne sposoby. Były filmy fabularne, seriale, animowane. Nasz dawny "wschodni brat" pod koniec lat 70-tych a dokładnie w 1978 roku wypuścił na ekrany telewizorów serial o przygodach trzech muszkieterów ale tym razem zrobił to w formie musicallu w którym to oprócz akcji wiodącą rolę odgrywały piosenki. Całość, składająca się z trzech części obejmowała w sumie 220 minut.
Mimo iż był to niskobudżetowy mini-musical to właśnie ta wersja radziecka jest najbardziej znana i zdecywoanie kultowa w kraju z którego się wywodzi a większość piosenek w nich śpiewana stała się narodową klasyką.

Film ten co prawda nakręcony został w 1978 roku w "Studio filmowym Odessa" ale z powodu nieporozumień między reżyserem Georgiem Jungvaldem-Khilkevichem, scenarzystą - Markiem Rozovskym oraz autorem piosenek Yurijem Ruashentsevem obraz ten przeleżał na półce równo rok. Sama zaś premiera telewizyjna odbyła się dopiero w grudniu 1978 roku. Do Polski serial ten zawitał bodajże w pierwszej połowie lat 80-tych.

Zdjęcia kręcono na Ukrainie, we Lwowie, Odessie, zamku Swiżewskim i twierdzy Chocim. Zamek Świżewski, chyba z racji oszczędności, zagrał w filmie kilka miejsc. Był on rodowym zamkiem Dargagnanów, klasztorem karmelitów w Bethune, domem kata oraz bastionem Saint Gervais.

Fotografia pochodzi ze zbiorów kaskadera Nikołaja Waszczilina

W czterech muszkieterów wcielili się następujący aktorzy: Michaił Bojarski jako d'Artagnan (na zdjęciu powyżej ten przy kierownicy), Veniamin Smekhov jako Athos (pierwszy z lewej - siedzi w przyczepie), Valentin Smirnitsky jako Porthos (pierwszy z lewej - siedzi za Athosem) i Igor Starygin jako Aramis (pierwszy z prawej - siedzi za Dartagnanem) . W trakcie kręcenia zdjęć, z racji niewielkiej przerwy pomiędzy kolejnymi scenami, aktorzy nie zdejmowali swoich kostiumów i tak ucharakteryzowani często zaglądali do lokalnych barów w Odessie, co z początku wzbudzało to zainteresowanie.

Rolę Dartagnana jak wspomniałem dostał rosyjski aktor i piosenkarz Michaił Bojarski. Cóż, pierwotnie Dartagnana miał zagrać Aleksandr Abdulov a Bojarski miał dostać rolę czarnego charakteru a mianowicie hrabiego de Rochefort. Przypadek sprawił, że Bojarski na swój próbny plan zdjęciowy spóźnił się a ponieważ plan obejmował strzelanie i jakąs bijatykę to nie bacząc na to wdał się w nią. Reżyser, który oglądał potem zdjęcia z tego planu był już pewny kto zagra w tym serialu gaskończyka Dartagnana. Jednak rola była ta już obsadzona. Bojarskiemu zaproponowano rolę Atosa lub Aramisa jednak Abdulov nie umiał sobie poradzić z materiałem muzycznym a dodatkowe wstawiennictwo kompozytora Maxima Dunajewskiego zrobiło swoje. Bojarski został Dartagnanem.
Warto zwrócić jeszcze uwagę na inną ciekawostkę filmową. Otóż w jednej ze scen w Menge, w epizodzie pojawia się kobieta, która rzuca w straż chlebem. Kobietę tą zagrała matka Bojarskiego - Elena Melentjewa.
Aramis czyli Igor Starygin został wypatrzony przez Bojarskiego w filmie "Obyśmy dożyli do poniedziałku" i właściwie dzięki rekomendacji Michaiła został łamaczem kobiecych serc - muszkieterem Aramisem.
Do roli Atosa pretendował początkowo Wasilij Livanow. Pojawił się dwa razy na próbach, które zdaniem reżysera wypadły dobrze ale niejednoznacznie. W pewnym momencie Livanow zniknął bowiem zaczął grać Sherlocka Holmesa a jego miejsce, po długich rozmowach zajął Veniamin Smekhov.

Jeśli chodzi o rolę kobiecą to trzeba wspomnieć o serialowej Lady Winter, do której najpierw wybrano Elenę Solovey a następnie (z racji braku czasu aktorki ze względu na inne ciekawsze propozycje) Margaritę Terekhovą. Właśnie ta aktorka zagrała w tym serialu w bluzce ale bez stanika i była pierwszą kobietą w historii kina radzieckiego, której kobieca pierść była widoczna nie przez jedną chwilę, ale przez cały film.

O tym co się działo na planie i poza nim krążyły ciekawe opowieści. Najciekawsza była ta iż aktorzy początkowo zakwaterowani byli w hotelu lwowskim "Kołchoznaja", który z racji braku wody w pokojach przypominał blisko karczmy grane przez aktorów w serialu. W proteście przeciwko takiemu traktowaniu aktorzy przenieśli się do drugiego hotelu i zrobili tam pijacką burdę. Reżyser przez to był wściekły na aktorów ale przeniósł ich do innego miejsca zakwaterowania. Tam było jeszcze ciekawiej bowiem  wieczorami aktorzy bawili się przedstawiając postacie marksizmu-leninizmu a sam Bojarski naśladował Breżniewa. Niestety aktorzy nie zdali sobie sprawę o tym iż cały budynek był na podsłuchu. Dowiedział się o tym reżyser bowiem został mu przedstawiony zapis tych wieczornych spotkań ... w lokalnym biurze KGB. "To są kretyni, to już się więcej nie powtórzy" - powiedział reżyser po odsłuchaniu nagrania. O dziwo - miejscowym notablom to wystarczyło. "Byliśmy wtedy lekkomyślni. Nawet nie baliśmy się" - wspomina później grający role Porthosa aktor Smirnitsky.

Niemniej serial ten okazał się dużym sukcesem. Przygody bohaterów oglądał cały kraj a aktorzy zostali bardzo dobrymi przyjaciółmi. Mało tego - zagrali ponownie swoje role jeszcze w trzech sequelach nakręconych już po upadku Związku Radzieckiego. Dwa z nich były oparte na kontynuacjach powieści Dumasa (Muszkieterowie, dwadzieścia lat później - 1992 oraz Sekret królowej Anny, lub jak kto woli Muszkieterowie trzydzieści lat później). Zagrali jeszcze w 2007 roku ale o tym filmie im mniej wiemy tym lepiej :)

Cudowna podróż

Cudowna podróż / Wspaniała podróż Nilsa Holgerssona (jap. ニルスのふしぎな旅 Nils no fushigi na tabi) – serial animowany produkcji japońsko-austriackiej wyprodukowany przez Studio Pierrot. Serial jest adaptacją powieści pod tym samym tytułem autorstwa Selmy Lagerlöf .

Wersja polska

W Polsce serial był emitowany po raz pierwszy w 1988 roku w Kinie Tik-Taka.

Następnie był emitowany pod nazwą Wspaniała podróż Nilsa Holgerssona w telewizji Polsat Junior i TV4 z niemieckim dubbingiem i polskim lektorem.

Fabuła

Akcja toczy się w drugiej połowie XIX wieku. Główny bohater filmu - 14-letni Nils Holgersson początkowo mieszka z rodzicami w wiosce gdzieś na południu Szwecji. Chłopiec ten ma bardzo zły charakter, nie słucha rodziców, nie szanuje nikogo i dręczy zwierzęta. Pewnego dnia chłopiec nie chce pójść z rodzicami do kościoła. Ojciec pozwala mu nie iść, ale nakazuje przeczytać wskazany fragment z Biblii. Nils zostaje sam w domu i obmyśla, jaki figiel mógłby znowu spłatać. Niespodziewanie przeszukując starą skrzynię znajduje w niej krasnoludka, którego łapie i chce zamknąć w klatce. Krasnoludek zmienia go wówczas w człowieczka własnego wzrostu. Kiedy Nils wychodzi na zewnątrz, zwierzęta które dotychczas były bezbronnymi ofiarami jego „zabaw” - teraz usiłują wziąć odwet na bezbronnym Nilsie. Z opresji ratuje go gąsior Marcin który zabiera go wraz z Okruszkiem - chomikiem Nilsa (postać ta nie występuje w oryginalnej powieści), również zmniejszonym przez krasnoludka, w podróż przyłączając się do stada dzikich gęsi lecących na północ - do Laponii. W trakcie tej niezwykłej podróży Nils poznaje Szwecję i przeżywa rozmaite przygody a następnie powraca do domu całkowicie odmieniony i krasnoludek przywraca go do pierwotnych rozmiarów.

Bouli

Bouli (spolszczone Buli) – belgijsko-francuska seria filmów animowanych z końca lat 80. XX wieku o przygodach bałwanka o tym samym imieniu. Roztopiony przez słońce, powrócił do dawnych kształtów i ożył, dzięki magicznej mocy Księżyca i dołączył do przyjaciół w Krainie Bałwanków, zamieszkałych w igloo na zamarzniętej rzece. Imię Bouli pochodzi od francuskiego określenia boule de neige, czyli kula śnieżna.

Seria liczyła sobie 114 odcinków – 78 pięciominutowych i 36 siedmiominutowych. W Polsce serial był nadawany od 14 września 1990 – w piątkowej wieczorynce aż do 1992 przez TVP1 w ramach Wieczorynki i był wówczas jedną z najpopularniejszych dobranocek. W oryginalnej wersji większości postaci, w tym głównemu bohaterowi, głos podkładały kobiety. W polskim dubbingu nie zachowano tej reguły.

Po dziewiętnastu latach Bouli powrócił do TVP1 10 grudnia 2008 r. w nowej wersji dubbingowej. Od 26 kwietnia 2009 roku jest emitowany w TVP Polonia w bloku Dobranocka.

Baśnie i Waśnie

Czas bym napisał coś o czymś animowanym. Większość z nas w dzieciństwie lubiła grać w karty. Były gry w wojnę, w kuku, w świnkę, w Pana. Twórców tej kreskówki o której zaraz napiszę inspirował fakt jak by przebiegała taka "wojna" ale widziana oczami nie graczy, używających tych kart a samymi kartami.

W ten sposób zrodziły się "Baśnie i waśnie" - trzynastoodcinkowy serial animowany dla dzieci powstały w 1964 r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. 

Bohaterami "Baśni i waśni" są właśnie postacie z kart. Z jednej strony dobroduszny Król Kier a po stronie przeciwnej złośnik Król Pik. Król Kier - miłośnik polowania i szachów z chęcią grywał ze swoim sąsiadem - Królem Pik w tą inteligentną grę. 

Niestety nie przewidział jednego, że sąsiad nie lubi przegrywać. Kiedy Król Pik przegrał kolejną partię szachów rozzłościł się i wypowiedział wojnę Królowi Kier. Jego celem było przejęcie "kierowego" królestwa a do zrealizowania tego celu miało się przyczynić porwanie księżniczki kier. Niestety na drodze do zrealizowania tego ambitnego planu stanął dzielny walet Króla Kier, którego spryt i odwaga przyczyniają się do pokrzyżowania planów przebiegłego waleta Pik i tym samym wyjść zwycięsko z kolejnej potyczki z Królem Pik.

Uff ... to trochę skomplikowane w przeciwieństwie do bajki, która - szczerze powiedziawszy - jest ubogą wersją tych kreskówek, które lecą obecnie na Cartoon Network. Gros każdego odcinka to bezustanne bitwy i bezustanne siekanie, ale to chyba było w tamtych czasach trendy bo większość z nas jako dzieci lubiła bawić się w wojnę i naśladować jak nie Czterech Pancernych to rycerzy walczących na zamkach. Dziwi mnie jednak pojawiająca się nienawiść do takiej bajki ... przecież w porównaniu z obecnymi kreskówkami to tutaj nikt w tym serialu nie ginie. Owszem - łupnia dostają ci źli - bo przecież bajka musi mieć jakiś pozytywny koniec ale obywa się bez trupów.

Warto jednak dodać iż na podstawie tych trzynastu odcinków, a ściśle mówiąc po ich ponownym zmontowaniu, powstała wersja kinowa zatytułowana "Rycerzyk Czerwonego Serduszka" wzbogacona o nieco więcej kolorów.

Wejście smoka

Raz na trzy lata na prywatnej wysepce Hana odbywa się turniej zawodników walk wschodnich. Do turniej zapraszani są światowej sławy mistrzowie karate. Wśród nich zaproszenie przyjmuje Lee - jeden z mnichów klasztoru Shaolin. Na zaproszenie Lee reaguje też rządowa agencja ds. zwalczania przestępczości, której udaje się nakłonić Lee do współpracy. Ma odszukać zaginioną agentkę a także znaleźć ślady przestępczej działalności Hana. Lee dowiaduje się również iż jeden z ochroniarzy Hana odpowiedzialny jest za śmierć jego siostry.

Rok 1978. Po pięciu latach od premiery film "Wejście smoka" pojawia się na przeglądzie Filmoteki Narodowej w warszawski kinie "Iluzjon". Efekt pojawienia się na polskim ekranie takiego filmu wzbudził takie zainteresowanie, że szturmujący owe kino widzowie powybijali szyby w drzwiach. Następny seans i kolejne szaleństwo odbyło się cztery lata później ... ale o tym za chwilę. Wróćmy na moment do filmu ....

Film "Wejście smoka" to dla Bruce'a, który chciał wypaść dobrze przed amerykańską publicznością było być albo nie być. Początkowe sceny były kręcone bez udziału mistrza, który pojawił się na planie w dwa tygodnie później od rozpoczęciu zdjęć. Zdenerwowany i zagubiony tą całą machiną filmową z czasem przełamał się i produkcja ruszyła z kopyta. Był obecny na planie przez 24 godziny na dobę. Ponieważ odpowiadał za choreografię wszystkich walk musiał zapoznać się z pracą kamer oraz rysować swoje wizje na papierze. Trudno byłoby stwierdzić co w tym filmie było naprawdę a co markowane. Prawdziwa np. była scena walki Lee z Oharrą, w której ochroniarz Hana próbował zaatakować Lee przy użyciu pęknietej butelki. Jak mówił odtwórca roli Oharry, na planie przez przypadek zranił Bruce'a kawałkiem szkła co spowodowało wściekłość mistrza i wyładowanie się na aktorze. Ten boczny kopniak, po którym Oharra wpadł na grupę zawodników obserwujących pojedynek był prawdziwy i ... musiał zaboleć.

Na planie filmu spotkało się dwóch mistrzów sztuk walki a mianowicie Bruce Lee i Bolo Yeung. Bruce zaproponował Yeungowi rolę najsilniejszego wojownika z ludzi Hana, co dziwne rola ta była niema. Przez cały film Bolo nie wypowiada ani słowa (no prawie - raz się odezwał dając sygnał do rozpoczęcia turnieju). Rola ta była dla niego dużym wyzwaniem i doświadczeniem. Bolo darzył dużym poważaniem Bruce'a a podczas zdjęć mistrzowie zaprzyjaźnili się ze sobą co owocowało spotykaniem się w późniejszych czasach i dyskutowaniem nad filozoficznymi aspektami kung-fu. Jednak scenariusz filmu nie przewidywał walki między Brucem a Bolo, który jak pamiętacie ginie z ręki ... a raczej z nogi kogoś innego (szybka śmierć). Rozczarowania nie krył tym Bolo a także widzowie, którzy spodziewali się że mimo widowiskowych walk jakie obejrzeli podczas trwania seansu zobaczą i tą ... jedyną w wykonaniu mistrzów sztuk walki. Mimo to pozostały archiwalne zdjęcia z planu na który panowie trenowali razem.

Także i Jackie Chan miał swoje pięć minut w tym filmie bowiem wtedy jako statysta stawiał swe kroki w najróżniejszych filmach. Nie inaczej było i w "Wejściu smoka" w którym widzowie twierdzą iż widzieli go dwa razy a sam Jackie mówił o trzech pojawieniach się na planie. Pierwsza - najbardziej widowiskowa aczkolwiek też i krótka jest oczywiście scena w podziemiach Hana, kiedy to Bruce łapie go za włosy by za chwilę skręcić mu kark. Innym razem możemy dostrzec go w scenie z udziałem goryli Hana i siostry Bruce'a. Ponoć Chan to ten co dostaje przy moście od dziewczyny w krocze. Trzecia obecność Jackiego to już wyjawił w wywiadzie sam zainteresowany kiedy przyznał iż był także jednym z kaskaderów, kiedy Lee uderza przeciwników mając dwa kije. Ponoć to uderzenie było prawdziwe (wypadek przy pracy). Wtedy to Lee natychmiast przeprosił Chana oraz podkreślił iż może pracować we wszystkich jego filmach. Niestety - na zapewnieniach się skończyło bowiem Bruce zmarł zanim mógł dotrzymać tej obietnicy.
Nieprawdziwa jest oczywiście pogłoska iż w filmie tym pojawia się Chuck Norris. Owszem Chuck zmierzył się w Lee ale to było w "Drodze smoka" gdzie w finałowej scenie obydwaj panowie stoczyli ze sobą walkę.

Ciekawostką jest fakt iż scena początkowa z otwierającą walką pomiędzy Brucem Lee, a Sammo Hungiem została nakręcona już po ukończeniu zdjęć do filmu na specjalne życzenie Bruce'a a scena z gilotyną i kotem to była ostatnia nakręcona scena z udziałem Johna Saxona. Tego samego Johna, który z kin klasy B trafił do takiego filmu i którego nazwisko w czołówce jest przed Brucem Lee. Dlaczego? Ano dlatego, iż nie do pomyślenia było iż nazwisko azjaty w amerykańskich filmach pojawiało się pierwsze. Stąd taka decyzja ale wiadomo iż król był tylko jeden ...
Warto też zwrócić uwagę na muzykę, którą skomponował Lalo Schifrin a która przyniosła mu w pewien sposób nieśmiertelność. Kompozytor bowiem połączył ze sobą dwa światy: Zachodu (reprezentującego popową, jazzująco-funkową muzykę) ze Wschodem (reperezentującego etniczne intstrumentarium). Najbardziej rozpoznawalnym z utworów muzycznych jest oczywiście ścieżka otwierająca film. Nie do przebicia z zastosowaniem gitary funkowej i organów Hammonda połączonych z dęciakami i szybkimi smyczkami. Tego nie można opisać a słuchac można cały czas.

Ale wróćmy do premiery filmu w Polsce, który na nasze ekrany wszedł w 1982 roku. Były to jeszcze okres stanu wojennego ale to nie przeszkadzało zapewnić rozrywkę ludności odwracając uwagę od życia codziennego. Władza widocznie chciała odciągnąć móodzież od tego co się dzieje na ulicach. Nie chciała by uczestniczyła ona w demonstracjach i starciach z ZOMO. I to się udało. Wprowadzenie takiego filmu nie obyło się bez echa. Jak burza zdominował wszystkie kina, pod którymi ustawiały się kolejki, znacznie dłuższe niż po deficytowe artykuły. Chociaż film był dozwolony od 18 lat to nie przeszkadzało to uczniom starszych klas podstawówki, którzy i tak w jakiś sposób dostawali się na seans. Co miał zrobić bileter jak średnia przed wejściem na sale wynosiła maksymalnie 16 lat? :) Jeden z internautów wspomina iż seanse na ten film były w jego mieście już od 10 rano co wcześniej się nie zdarzało a momentami to dostawiane były krzesła bo był i tak komplet widzów na tym filmie. Wystarczyło pół roku i film ten obejrzało już 6 milionów widzów. Rekordzista ponoć obejrzał ten film 50 razy a na 51 seans dostał bilet za darmo :)

Film filmem a życie życiem ... po kilku dniach na podwórkach zaczęły dominować wschodnie sztuki walki. Wzrosła liczba bijatyk a połamany kij od szczotki lub pałka i łańcuch od roweru lub linką służył za nunchako. Nunchako, które nieraz robiło sie po cichaczu na lekcja ZPT (zajęcia praktyczno-techniczne). Jednak próba wykorzystania go na koledze bądź nieudolna próba walki kopanej kończyła się niejednokrotnie wizytą napastnika u ortopedy. Także i buty w których chodził Bruce sprzedwałay sie natychmiast i nikt nie przejmował się, że po miesiącu można było je wyrzucić na śmietnik. Ważne było to by się w nich chodziło.
Nie mniej jednak w większości domów zagościły plakaty z podobizną Bruca Lee, które były nagminnie zamieszczane przez wszystkie kolorowe czasopisma.

W sumie na film ten sprzedano podobnież 17 milionów biletów, który go uplasował na drugim miejscu w gatunku sprzedaży biletów na film zagraniczny (pierwsze miejsce przypadło Winnetou a trzecie Klasztorowi Shaolin).
Wprowadzenie tego filmu zapoczątkowało również zapotrzebowanie na wiedzę o wschodnich sztukach walki. Jak grzyby po deszczu powstawały takie szkółki do których tak samo jak i do kin waliły tłumy.
W 2004 roku film został dodany przez National Film Preservation Board do listy filmów National Film Registry tworzących dziedzictwo kulturalne Stanów Zjednoczonych do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych.

Na bazie filmu "Wejście smoka" pojawił się Franek Kimono. Ta fikcyjna postać wykreowana przez niesamowitego Piotra Fronczewskiego ubrana w białe kimono parodiowała styl disco a jego piosenkę "Ja jestem king Bruce Lee karatę mistrz" znał chyba w tych czasach każdy.

Mimo iż powstało już do tej pory setki filmów o tematyce wschodnich sztuk walki to "Wejście smoka" dostarcza nam za każdym razem niezapomnianych wrażeń. Mimo, że znamy wszystkie sceny na pamięć to i tak będziemy oglądać to bez znudzenia. To oczywiście za sprawą niesamowitych pojedynków, które jak trzeba wiedzieć w tamtych czasach zostały wykonane w realu, bez wspomagania sztuczkami komputerowymi. Oglądając film możemy podziwiać walki Bruce'a Lee a także innych mistrzów, którzy prędzej czy później też zobaczymy w innych filmach. A są nimi m.in: Bolo Yeung, Jim Kelly, Sammo-Hung Kam-Bo.

Star Trek: Następne pokolenie

Star Trek: Następne pokolenie (ang. Star Trek: The Next Generation) – drugi amerykański serial science fiction należący do telewizyjnego i kinowego cyklu Star Trek, stworzony przez Gene’a Roddenberry’ego. Wyprodukowany przez Paramount Pictures, serial był po raz pierwszy emitowany w Stanach Zjednoczonych od 28 września 1987 do 23 maja 1994 roku przez amerykańskie regionalne stacje telewizyjne (odcinek pilotowy obejrzało 27 milionów widzów), a w Polsce miał premierę 7 września 1990 roku w TVP1.

Akcja serialu rozgrywa się wokół załogi statku kosmicznego Enterprise, który odbywa pięcioletnią misję badawczą w Kwadrancie Alfa Drogi Mlecznej. W pierwszym odcinku akcja ma miejsce w 2364 roku, 100 lat po rozpoczęciu pierwszej misji pięcioletniej dowodzonej przez Jamesa T. Kirka Na początku każdego odcinka aktor Patrick Stewart odczytuje wstęp podobny do tego z oryginalnej serii:

Kosmos: ostatnia granica. Załoga statku Enerprise podąża z misją badawczą. Poznaje obce światy i cywilizacje. Śmiało zmierza tam, gdzie nie dotarł żaden człowiek.

Serial otrzymał wiele nagród i kilkadziesiąt nominacji, m.in. nagrodę im. Peabody'ego, 2 nagrody Hugo za najlepszą produkcję fabularną, 19 nagród Emmy oraz 6 nagród Saturn.

Akcja serialu rozgrywa się w XXIV wieku i przenosi akcję o 100 lat do przodu względem czasów Kirka i Spocka z oryginalnej serii Star Trek. Serial prezentuje nową erę, w której Imperium Klingońskie jest sojusznikiem Federacji. Rolę głównych adwersarzy zajmują Romulanie, Kardasjanie i Borg, epizodycznie pojawia się też wiele innych ras.
Głównym wątkiem są przygody załogi statku kosmicznego USS Enterprise (NCC-1701-D). Mimo wielu podobieństw do oryginalnego serialu, publiczność początkowo krytykowała nową produkcję. Wraz z rozpoczęciem czwartego sezonu odcinkiem The Best of Both Worlds (II), wprowadzono większą dramaturgię, poważne problemy i więcej wątków dwuodcinkowych, które szybko zostały docenione przez widzów. Popularność utorowała drogę kolejnym trzem sezonom i przyczyniła się do powstania serialu Star Trek: Stacja kosmiczna w 1993. Zamiast spodziewanego przez fanów ósmego sezonu serialu, Paramount zdecydował o realizacji filmu kinowego z załogą Enterpise, Star Trek: Pokolenia, w roku 1994, a zarazem siódmego z kinowego cyklu Star Trek. Do roku 2002 powstały jeszcze trzy filmy kinowe z bohaterami z Enterprise. Bazując na rosnącej fali popularności, po zakończeniu Następnego pokolenia wytwórnia Paramount zdecydowała się rozpocząć produkcję kolejnego serialu, Star Trek: Voyager.
W Star Trek: Następne pokolenie efekty wizualne zostały wykonane przy pomocy rzeczywistych modeli. Postęp techniki komputerowej pozwolił na ich dodatkową obróbkę i bardziej widowiskowe przedstawienie, niespotykane w ówczesnej produkcji telewizyjnej. Efekty wizualne powstały w firmie Industrial Light & Magic, należącej do George’a Lucasa.

Star Trek: Seria oryginalna

Star Trek (później określany jako Star Trek: Seria oryginalna) – pierwszy serial telewizyjny rozgrywający się w uniwersum Star Trek, emitowany premierowo od 8 września 1966 do 3 czerwca 1969 w sieci NBC. Pierwotnie wyemitowano 79 odcinków, podzielonych na trzy sezony. Niepublikowany wcześniej pierwszy odcinek pilotowy, pochodzący z 1964 roku, trafił na antenę dopiero w 1988 roku. Pomysłodawcą serialu i zarazem całego uniwersum był Gene Roddenberry.
Serial otrzymał nagrodę Hugo w kategorii najlepsza prezentacja dramatyczna za odcinek Bunt w 1967 roku^[1] oraz za odcinek Naprawić historię w 1968 roku. Choć premierowa emisja nie okazała się wielkim sukcesem, za sprawą licznych powtórek serial zyskał ogromną popularność i dał początek trwającej do dzisiaj produkcji kolejnych filmów, seriali i gier wideo spod znaku Star Trek.

Akcja serialu rozgrywa się w latach 60. XXIII wieku, gdy loty kosmiczne między układami planetarnymi są już czymś zupełnie rutynowym. Ziemia jest wiodącym członkiem Zjednoczonej Federacji Planet - ogromnego, demokratycznego państwa obejmującego ponad setkę różnych planet. Pozostałe trzy założycielskie rasy Federacji to Wolkanie, Andorianie i Tellaryci. Do najważniejszych przeciwników politycznych i militarnych Federacji należą Imperium Klingońskie oraz Romulańskie Imperium Gwiezdne.
Głównym miejscem akcji serialu jest statek kosmiczny USS Enterprise, należący do Gwiezdnej Floty - struktury będącej przede wszystkim siłami zbrojnymi Federacji, ale realizującej też liczne zadania naukowe czy dyplomatyczne.

 Bohaterowie:
Trójkę głównych bohaterów tworzą:

• kapitan James T. Kirk (William Shatner) - dowódca Enterprise, niekiedy porywczy i impulsywny, mający skłonność do niesubordynacji wobec przełożonych, ale przede wszystkim oddany bez reszty swojemu statkowi i jego załodze. Kirk uwielbia piękne kobiety i jest wytrawnym uwodzicielem, ale wie, że jego obowiązki kapitańskie są nie do pogodzenia z poważnym związkiem.
• komandor Spock (Leonard Nimoy) - pierwszy oficer statku i zarazem szef jego służb naukowo-badawczych. Pochodzi z planety Wolkan i wygląda jak typowy Wolkanin, choć etnicznie jest pół-Ziemianinem, ze względu na swoją matkę-Ziemiankę. Zgodnie z wolkańskimi ideałami, Spock stara się kierować wyłącznie zimną logiką. Ze względu na ziemską część swoich genów nie jest jednak zupełnie pozbawiony emocji i toczy ciągłą walkę wewnętrzną, aby je ukrywać i nie pozwalać im wpływać na własne zachowanie.
• dr Leonard „Bones” McCoy (DeForest Kelly) - naczelny lekarz statku, mówiący z wyraźnym akcentem z południa USA. W dyskusjach trójki głównych postaci jest zwykle wyrazicielem zwykłych ludzkich emocji czy odruchów. Mówi prosto z mostu i nie ogląda się na skomplikowane nieraz intrygi czy wielkie ideały kapitana, a z drugiej strony na zimną argumentację Spocka, której McCoy nie może ścierpieć, co często rodzi konflikty między tymi oficerami.

Czwórkę stałych bohaterów drugoplanowych stanowią:

• komandor porucznik Montgomery „Scotty” Scott (James Doohan) - naczelny inżynier statku, absolutnie zakochany w Enterprise jako dziele technicznego geniuszu. Mówi z silnym szkockim akcentem i ma wiele cech stereotypowego Szkota, jak zamiłowanie do białej broni czy mocnych alkoholi.
• porucznik Hikaru Sulu (George Takei) - pochodzący z Japonii główny sternik statku. Jest osobą o raczej ciepłym i łagodnym usposobieniu, ale zdarza się też, że wychodzi z niego prawdziwy samuraj.
• porucznik Nyota Uhura (Nichelle Nichols) - pochodząca z Afryki (jej językiem ojczystym jest suahili) specjalistka ds. łączności. Uhura była jedną z pierwszych w historii amerykańskiej telewizji postaci czarnych kobiet, które pełniły role równe białym i były traktowane przez nich absolutnie po partnersku.
• chorąży Pavel Chekov (Walter Koenig) - postać dodana od początku drugiego sezonu z myślą o młodszej widowni. Jest ukazany jako młody przystojniak, który z jednej strony bywa mimowolnie bardzo zabawny, ale z drugiej nie brakuje mu też odwagi czy chęci do amorów.

Myszka Miki i przyjaciele

Myszka Miki i przyjaciele (ang. Mickey Mouse and Friends, 1994-1995) – amerykański serial animowany, emitowany jako składanka krótkometrażowych filmów z wytwórni Walt Disney Productions zrealizowanych w latach 30. i 40. XX w. (tzw. klasyki Disneya).

Składa się z 65 odcinków, z których każdy zawiera trzy krótkie, ok. 10-minutowe części. W Polsce był pokazany na antenie TVP1 w bloku Walt Disney przedstawia od 7 stycznia 1996 do marca 1997 oraz od 6 stycznia 2002 do 6 kwietnia 2003 w czasie niedzielnej Wieczorynki. Od 19 kwietnia 2008 roku serial został ponownie wprowadzony do programu w czasie sobotniej Wieczorynki. Jest kontynuacją serii Przygody Myszki Miki i Kaczora Donalda. Od 22 października 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2 ze zmienioną kolejnością odcinków. 29 grudnia 2015 roku został wyemitowany odcinek 30 ze zmienionym dubbingiem; na końcu odcinka została wyemitowana plansza z obsadą polskiej wersji językowej. Kilka kolejnych odcinków (33, 42, 53 i 55) również zostało wyemitowanych z drugą wersją dubbingu i z tą samą planszą.

Nowe przygody Kubusia Puchatka

Nowe przygody Kubusia Puchatka (ang. The new adventures of Winnie the Pooh, 1988-1991) – kreskówka zrealizowana na podstawie książek Alana Aleksandra Milne. Opowiada o dalszych losach Puchatka i jego przyjaciół. W Polsce serial pojawił się w TVP1 od 22 marca 1992 do 10 stycznia 1993 oraz od 20 czerwca 1993 do 25 lipca 1993. Był nadawany ponownie w latach 1994-1995 oraz od marca 1997 do kwietnia 1998. Emisja serialu została wznowiona 5 marca 2006 roku i trwała do 11 marca 2007 roku. Od 6 października 2012 roku serial był emitowany na kanale Disney Junior. Od 10 lutego 2016 roku serial jest emitowany obecnie na kanale Puls 2.
Serial był emitowany w bloku Walt Disney przedstawia.

W latach 1992, 1994-1995 i 1997-1998 emitowana była stara wersja dubbingu, a od 5 marca 2006 wersja zmodyfikowana. Różnią się wykonaniem piosenki tytułowej oraz lektorem. Pierwsza wersja była śpiewana przez Władysława Grzywnę, a nowa wersja przez Jacka Kotlarskiego (została nagrana w studiu Master Film). Lektorem w starej wersji jest Tadeusz Borowski, a w nowej Andrzej Ferenc (czyta on tylko tytuł w czołówce i napisy końcowe, a tytuły odcinków nadal są czytane przez Tadeusza Borowskiego). Wyjątkiem jest odcinek 30, gdzie lektorem był Włodzimierz Nowakowski.

Szmergiel

Szmergiel (ang. Disney’s Bonkers, 1993-1995) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya składający się z 65 odcinków.

Opowiada on o Szmerglu, rysunkowym rysiu-aktorze, który zostaje zwolniony ze studia filmowego i próbując złapać rolę w filmie Kaczora Donalda, przypadkowo zostaje policjantem. Szef policji przydziela mu kompana, detektywa Szczęsnego.
W serialu miesza się rzeczywistość z kreskówką, choć całość jest rysowana. Bohaterowie realni nazywają narysowanych „kreskówki” albo „krechy”.

Serial, który był emitowany na kanale TVP1 w sobotnim bloku Walt Disney przedstawia, jest spin-offem filmu fabularno-animowanego Kto wrobił królika Rogera? z 1988 roku.

Kacze opowieści

Kacze opowieści (ang. DuckTales) – serial animowany wytwórni The Walt Disney Company, emitowany od 18 września 1987 do 28 listopada 1990 roku. W Polsce wyświetlany był po raz pierwszy od 17 września 1989 do 19 czerwca 1993 w TVP1 (początkowo pod tytułem Siostrzeńcy Kaczora Donalda).

Serial cechuje się m.in. przygodami, poszukiwaniem skarbów, podróżami, zagadkami przeszłości i magią. Uczy dzieci rozwiązywać problemy osobiste i rodzinne.
Poszczególne odcinki serialu są oparte przede wszystkim na komiksach Carla Barksa, dlatego też pojawiają się tu komiksowe postacie stworzone przez niego, a nieobecne w innych Disney'owskich filmach, jak Bracia Be, Goguś czy Granit Forsant. Część jest inspirowana klasycznymi dziełami literackimi i filmowymi. W przeciwieństwie do wielu filmów Disneya, Kaczor Donald jest tu postacią trzecioplanową. W pierwszej serii wystąpił w 8 odcinkach, w kolejnych nie było go w ogóle. Głównymi postaciami serialu są Sknerus McKwacz oraz siostrzeńcy Donalda.

W roku 1991 nakręcono serial Darkwing Duck, w którym kontynuowany był wątek Śmigacza McKwaka oraz Robokwaka. W Polsce TVP wyemitowała 7 z 91 odcinków, tytuł rodzimej wersji językowej brzmiał Dzielny Agent Kaczor. Natomiast w roku 1990 powstał film pełnometrażowy Kacze opowieści: Poszukiwacze zaginionej lampy.
25 lutego 2015 roku ogłoszono, że powstanie nowa wersja Kaczych opowieści. Premiera serialu odbyła się 12 sierpnia 2017 roku w amerykańskim kanale Disney XD. Regularna emisja serialu w USA rozpoczęła się 23 września 2017 roku.

Bohaterowie z serialu

Początkowo nadawany w Polsce w wersji lektorskiej. W sumie powstała wersja lektorska i dwie dubbingowe. Poniżej podano też oryginalne imiona poszczególnych bohaterów.

Pozytywni

• Sknerus McKwacz (ang. Scrooge McDuck) – w wersji z lektorem tłumaczono dosłownie Scrooge McKaczka. Najbogatszy kaczor świata. Pozoruje na biznesmena bez skrupułów, co częściowo jest prawdą. Ale oddałby wszystko, co ma za każdego członka swojej rodziny. W grach DuckTales i DuckTales 2 był głównym bohaterem. Ulubione powiedzonko: „A niech to gęś kopnie!” (nw:"Kacze dudy!”).
• Hyzio, Dyzio i Zyzio (ang. Huey, Dewey, Louie) – siostrzeńcy Kaczora Donalda. Po wstąpieniu do US Navy, oddał ich opiece swojego wujka Sknerusa, który jest ich ciotecznym dziadkiem. Więź uczuciowa między nimi budowała się stopniowo i powoli. Ulubione powiedzonko: „Kwakwaruni!” (nw:"Kwakwadrylion!”).
• Śmigacz McKwak (ang. Launchpad McQuack), w wersji z lektorem Wyrzutnia McKwak – osobisty (bo prawie darmowy) pilot Sknerusa. Bardzo często „kraksuje”. Prawie nigdy nie załamują go ciągłe porażki. McKwacz nie szczędzi mu obelg, a mimo to jest jego przyjacielem.
• Pani Dziobek (ang. Ms. Beakly), kucharka, pokojówka i niania siostrzeńców. Mieszka u pryncypała razem ze swoją wnuczką, Tasią. Kobieta staroświecka, lecz z wieloma dobrymi pomysłami.
• Tasia Van Der Kwak (ang. Webbigail) – wnuczka Pani Dziobek, często czuje się niezauważana. Dopiero gdy znika, wszyscy myślą tylko o niej. Chłopcy mają do niej mieszane uczucia, a Sknerus kocha ją najbardziej.
• Diodak (ang. Gyro Gearloose) w wersji z lektorem Złota Rączka wszechstronny, mądry, inteligentny, ale nierozgarnięty wynalazca. Jego największym marzeniem jest proste życie. Jego wynalazki często wykorzystuje Sknerus, bo Diodak nie zna się na interesach.
• Kaczuch (ang. Doofus) – bardzo otyły, dziecinny jak na swój wiek, przyjaciel Hyzia, Dyzia i Zyzia. Bezgranicznie podziwia Śmigacza i Diodaka. Pojawia się głównie w pierwszej serii, w drugiej jedynie raz epizodycznie.
• Cyfron Liczypiórek (ang. Fenton Crackshell, w nowej wersji dubbingu Hydrant Pisanko ) – księgowy Sknerusa. Liczy z prędkością światła. Bardzo pomysłowy, głośny panikarz, ale zawsze wychodzi na swoje. Pojawia się tylko w drugiej serii. Jego ulubione powiedzonko to: w starym dubbingu „Bamboli bambolak”, a w nowym dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
• Robokwak (ang. Gizmoduck) techniczny, superbohater. Drugie wcielenie Hydranta Pisanko. System uruchamiany jest hasłem: w starym dubbingu „Bambolak”, a w nowym dubbingu „Gdaczące pustosłowie”.
• Bubba (ang. Bubba) – mały chłopiec jaskiniowy, sprowadzony wehikułem czasu. Bezgranicznie lubi McKwacza. Pojawia się w drugiej i trzeciej serii. W starym dubbingu nazywa Sknerusa „Skelusem”, a w nowym „Bujem”.
• Złotka Błyskotka (ang. Goldie) – ukochana Sknerusa z młodych lat. Przyjaciółmi są do dziś, choć lubią rywalizować.
• Kaczor Donald (ang. Donald Duck) – siostrzeniec Sknerusa, marynarz marynarki wojennej. Jego jedynym obowiązkiem jest szorowanie lotniskowca. Pojawia się tylko w pierwszej serii.
• Cezar (ang. Duckworth) – lokaj i szofer McKwacza. Postać rzadko na pierwszym planie. Bardzo staroświecki, przez co często zagubiony.

Negatywni

• Granit Forsant (ang. Flintheart Glomgold) w wersji z lektorem Starozłotnicki – drugi na liście najbogatszych, całkowicie pozbawiony skrupułów rywal Sknerusa. Zawsze oszukuje w rywalizacjach.
• Bracia Be (ang. The Beagle Boys) w wersji z lektorem Psy Gończe – złodzieje, często najmowani. Zawsze w maskach, czerwonych swetrach i tabliczkach identyfikacyjnych na piersi. Największa organizacja przestępcza w Kaczogrodzie. Generalnie Kaczogrodzka Policja bardzo rzadko ściga kogoś innego.
• Magika De Czar (ang. Magica De Spell) w wersji z lektorem Magika de Urok – czarownica. Wszelkimi sposobami chcąca zdobyć pierwszą dziesięciocentówkę McKwacza. Jej plany czasem obracają się przeciwko niej samej.
• Edgar – kruk Magiki de Czar. Był jej bratem. Nie wiadomo dlaczego go przemieniła.
• Kundol (ang. Dijon) w nowej wersji dubbingu nazywa się Ganges, w filmie pełnometrażowym występuje pod oryginalnym imieniem Dijon – pechowy złodziejaszek, który wykonuje brudną robotę dla Granita, tam gdzie Bracia Be nie sięgają. Występuje pod koniec drugiej serii oraz w filmie pełnometrażowym.

Chip i Dale: Brygada RR

Chip i Dale: Brygada RR (Ryzykownego Ratunku) (ang. Rescue Rangers, 1989-1992) – amerykański serial animowany Wytwórni Walta Disneya składający się z 65 odcinków. Opowiada o dwóch wiewiórkach znanych z wcześniejszych filmów Disneya, które założyły grupę detektywistyczną Brygada Ryzykownego Ratunku. Premierowy odcinek wyemitowany został 5 marca 1989 roku.

W Polsce serial został wyemitowany w TVP1. Kolejność odcinków była inna niż w wersji oryginalnej, a pilot pojawił się jako pięć kolejnych odcinków w trakcie emisji, dzięki czemu widzowie zapoznawali się z serialem i nowymi postaciami in medias res. Premierowy odcinek serialu został wyemitowany z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka, 1 czerwca 1990 roku (prawdopodobnie w wersji z lektorem). Regularna emisja przypadała na lata 1991-1992 oraz 1998-1999 w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia. Od 12 września 2009 roku serial był ponownie emitowany w sobotniej Wieczorynce. 9 stycznia 2010, ze względu na likwidację sobotniego wieczornego bloku filmów Disneya, emisja serialu została zawieszona po 16 odcinkach. Wznowiona została 9 maja 2010 r. w niedzielnej Wieczorynce i była emitowana do 23 stycznia 2011 roku. Od 5 września 2011 roku do zimy 2011 serial był emitowany w TV Puls, a od 1 października także na antenie Disney XD. Do Disney Channel trafił na antenę 4 maja 2012r. Po dwóch latach nieobecności serial pojawił się 15 października 2014 roku na antenie Disney Junior. Na przełomie lat 2015 i 2016 był także emitowany na Pulsie 2.


W początkowym etapie prac nad serialem, zatytułowanym wstępnie Metro Mice (aluzja do Miami Vice), jego bohaterami miały być:

• Kit Colby – wzorowana na Indianie Jonesie, awanturnicza mysz, przywódca drużyny nosząca skórzaną lotniczą kurtkę i fedorę;
• Colt Chedderson – masywny gryzoń – australijska skacząca mysz, ekspert od materiałów wybuchowych;
• Gadżet – blondwłosa mysz, zespołowa konstruktorka i inżynier;
• Chirp Sing – azjatycki świerszcz, ekspert od wschodnich sztuk walki;
• Camilla – kameleon, sekretarka drużyny;
• Eagle Eye – krótkowzroczny orzeł zwiadowca.

Kierownictwo Disneya, aby zwiększyć zainteresowanie widowni nowym projektem, zdecydowało wprowadzić do serialu postaci znane już z innych produkcji. Wybór padł na Chipa i Dale’a, którzy – w przeciwieństwie do wcześniejszych filmów, w których się pojawiali – porozumiewają się ze sobą za pomocą mowy. Stopniowo pozostałe postaci ulegały ewolucji bądź usunięciu z serialu. Historię powstania Brygady i dołączania do niej kolejnych postaci opowiedział dwugodzinny pilot – To The Rescue, który później, podzielony na pięć odcinków, stał się częścią serialu. Pilot wprowadzał również kilka innych powracających w serialu postaci: detektywa Donalda Drake’a (aluzja do Kaczora Donalda – drake to w języku angielskim inne określenie kaczora), zaprzyjaźnionego z Brygadą psa policyjnego Plato (aluzja do psa Pluto) oraz dwóch wrogów Brygady: szalonego naukowca Nortona Nimnula i kota Spaślaka. Miejscem akcji większości odcinków jest Nowy Jork. Ale prawdopodobnie tylko w odcinku czterdziestym siódmym wypowiedziano jego nazwę i prawdopodobnie tylko wtedy pokazano jedną z charakterystycznych jego budowli.

Postacie

• Chip – założyciel i przywódca grupy. Zawsze pełny pomysłów, wielbiciel powieści kryminalnych. Ubrany w kapelusz typu fedora i lotniczą kurtkę (pozostałość po postaci Kita Colby'ego). Jego ulubioną postacią książkową jest detektyw Sureluck Jones (oparty na Sherlocku Holmesie i Indianie Jonesie). Michael Demcio w Rhyme And Reason (patrz: Fani) nadał Chipowi nazwisko Maplewood, które zostało zaakceptowane przez ogół fanów; niektórzy zauważają, że Chip to zdrobnienie imienia Charles, tak więc Chip naprawdę nazywa się Charles Maplewood.
• Dale – nierozważny i lekkomyślny przyjaciel Chipa, ma wielki talent do wpakowywania się w rozliczne kłopoty. Wielki miłośnik czekolady, komiksów i heavy metalu. Nosi hawajską koszulę. Jego postać wzorowano na detektywie z amerykańskiego serialu PT Magnum. Również on doczekał się nadania nazwiska, zaakceptowanego przez fanów: w Rhyme And Reason Dale został przedstawiony jako Dale Oakmont.
• Gadżet Hackwrench (powszechnie Gadżet Hackwrench, prawdopodobna, ale nigdy nie użyta forma Gadget Siekiera) – mysz, platoniczna miłość obu przyjaciół. Majsterkowiczka i zapalona wynalazczyni. Potrafi tworzyć z niczego różne mniej lub bardziej skomplikowane maszyny i urządzenia, które z reguły powinny działać bez problemu, co niejednokrotnie kończy się mniej lub bardziej spektakularną katastrofą. Jest jedyną z postaci, której autorzy serialu nadali oficjalne nazwisko: w odcinku Brygada RR rusza na ratunek (ang. To The Rescue) Rokfor z Chipem i Dale'em udaje się po pomoc do starego znajomego, pilota Gieniusia Siekiery (w oryginale Geegaw Hackwrench), gdyż potrzebują transportu. Na miejscu zastają jego córkę, od której dowiadują się, że jej ojciec nie żyje, ale na szczęście ona również zna się na pilotażu i tak dołącza do brygady. Zaznaczyć tu trzeba, że sam film nie daje odpowiedzi na pytanie, czy słowo „Siekiera” jest nazwiskiem, czy też przydomkiem, pseudonimem. W serialu nigdy nie jest ono użyte w odniesieniu do samej Gadżet, a jedynie w odniesieniu do jej pośmiertnie wspominanego ojca – inni członkowie rodziny nie pojawiają się nawet we wspomnieniach. Informacja, że jest to nazwisko znajduje się jednak na oficjalnej stronie Wytwórni Disneya, gdzie jest użyte sformułowanie „Gadget Hackwrench”. Angielskie brzmienie nazwiska używane jest również powszechnie na polskich fan-stronach. Określenie spolszczone: „Gadżet Siekiera” (właściwe ze względu na oficjalne tłumaczenie personaliów jej ojca) pojawia się niezwykle rzadko
• Jack Roquefort, dla przyjaciół Rocky (w oryginale Monterey Jack – od popularnego w Stanach Zjednoczonych rodzaju żółtego sera) – australijska mysz, przyjaciel nieżyjącego ojca Gadżet, Gieniusia. Obieżyświat i ekspert od podróży. Bardzo silny fizycznie, o porywczym charakterze. Jego słabością są serowe ataki – Roquefort zaczyna biec w stronę sera a w jego oczach pojawia się spirala Archimedesa. W oryginalnej wersji językowej mówi z wyraźnym australijskim akcentem, wtrąca również różne potoczne określenia i zwroty typowe dla australijskiego angielskiego – w wersji polskiej nie ma po tym śladu.
• Bzyczek (w oryginale Zipper) – mucha, przyjaciel Rocky’ego. Ambitny, ale kruchy fizycznie. Prowadzi działalność wywiadowczą.
• Spaślak (w oryginale Fat Cat) – kot perski, jedna z głównych postaci negatywnych. Przywódca gangu składającego się z kreta, imieniem Kret, szczura Snouta, kota Meppsa i jaszczurki Warta. Ubrany zawsze w elegancki garnitur, dystyngowany i inteligentny, w przeciwieństwie do swoich współpracowników. Ceni kosztowne drobiazgi i wykwintne dania. Początkowo był własnością Aldrina Klordane’a (I wtedy jeszcze nie nosił garnituru). Jego siedzibą jest wielka rzeźba kota na dachu fabryki kociego pokarmu The Happy Tom Cat Food Factory. W głowie, biuro, a pozostałej części jest kasyno dla zwierzęcego półświatka. Jednak bywa w nim o wiele rzadziej niż w głowie. Jego plany polegają najczęśćiej na: wypędzeniu psów z miasta; uzyskaniu monopolu na handel tym co koty uwielbiają i przyjmowia za to zapłaty w biżuterii lub kradzieży kosztowności bądź wykwitnego jedzenia.
• profesor Norton Nimnul – sfrustrowany geniusz, który czasem próbuje przejść na dobrą stronę. Najczęściej mści się na tych, którzy go nie doceniają. Korpulentny, łysy, nosi okulary o grubych szkłach i nieskazitelnie biały fartuch laboratoryjny. Ma siostrzeńca imieniem Normie.

Gumisie

Gumisie (ang. Disney’s Adventures of the Gummi Bears, 1985–1991) – serial animowany ze studia Disneya oraz nazwa głównych bohaterów serialu wyglądem przypominających niedźwiadki.

Kreskówka opowiada o przygodach siedmiu Gumisiów, zamieszkujących swój rodzinny dom – Gumisiową Dolinę. Akcja toczy się w bliżej nieokreślonym europejskim średniowieczu. Gumisie znajdują się w centrum dziwnych i niezwykłych wydarzeń, jakie dzieją się na terenie królestwa Dunwyn i poza nim. Także postacie drugoplanowe, takie jak ogry, smoki, trolle, rycerze, olbrzymy, mają wyraźnie przypisane cechy charakteru. Piosenkę tytułową śpiewał Andrzej Zaucha.

Pierwsza emisja miała miejsce 20 marca 1990 roku w ramach bloku „Kino Tik-Taka” (wówczas emitowana była tylko pierwsza seria we wtorki o 16:50, następne serie dochodziły po kolei w późniejszych emisjach na TVP1). Serial był kilkakrotnie powtarzany. Od 11 kwietnia 2004 do 2 stycznia 2005 TVP1 wyemitował jedynie 39 odcinków (37, w tym 2 powtórzono). Od 18 marca 2007 do 15 czerwca 2008 TVP1 wznowiło emisję serialu w niedzielnej Wieczorynce w bloku Walt Disney przedstawia. Od 6 września 2009 roku do wiosny 2011 roku serial był emitowany w telewizji Polsat. 22 stycznia 2012 serial ponownie powrócił na antenę TVP1 w niedzielnej Wieczorynce (odcinki nie były emitowane chronologicznie) i był emitowany do 20 stycznia 2013 roku. Od 1 kwietnia do 1 września 2013 roku serial był emitowany na antenie Disney Channel w godzinach porannych. Od 14 kwietnia 2014 roku serial jest emitowany w TV Puls 2, a od 15 października 2014 na antenie Disney Junior.
Niektóre odcinki zdubbingowane zostały powtórnie przez studio Master Film. Wtedy to niektórym postaciom głosu użyczyły inne osoby, np. Tamiemu udzielił głosu January Brunov.

S.O.S

Głównym bohaterem serii jest dziennikarz, reporter radiowy, Rafał Kostroń (grany przez Władysława Kowalskiego).

Jest on autorem seryjnego programu radiowego pod nazwą "S.O.S.", w którym zajmuje się sprawami i problemami ludzi potrzebujących rady i pomocy.
Podczas jednego z programów natrafia na grupę przestępczą, przez co jemu i jego nastoletniej córce zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo...

Odcinki:

1. Tajemnica Ewy Szmidt
2. Jolka
3. Pułapka
4. Fałszywy trop
5. VENUS 73
6. Twarz mordercy
7. Pętla

Podziemny front

Podziemny front – czarno-biały, 7-odcinkowy serial telewizyjny produkcji polskiej w reżyserii Huberta Drapella i Seweryna Nowickiego, na podstawie scenariusza Jerzego Bednarczyka i Bohdana Czeszki, wyprodukowany w roku 1965. Serial osnuty jest na walce lewicowych organizacji podziemnych z hitlerowskim okupantem i pokazuje walkę oraz akcje sabotażowe oddziału im. Czwartaków, wchodzącego w skład Armii Ludowej.

Każdy odcinek (o długości ok. 25 min) stanowi zamkniętą całość, a przez poszczególne odcinki przewijają się wspólni główni bohaterowie.

Ciąg dalszy serialu stanowi dwuodcinkowy film: „Powrót doktora von Kniprode”.
W latach 1969-1972 i 1979 opublikowano serię 9 zeszytów komiksu pod tym samym tytułem (rysunki: Mieczysław Wiśniewski, Jerzy Wróblewski), bazującym na akcji z 7 odcinków serialu i 2 częściach filmu.